Psyche

Ik ben een 17 jarige jongen die na schooltijd ALTIJD maar in z'n eentje in z'n kamer zit. Het liefst wil ik natuurlijk net als m'n leeftijdgenoten in het weekend naar de stad bijvoorbeeld. Ik heb alles al geprobeerd, zoals veel mensen kennen, regelmatig gesprekken voeren met anderen. Maar niks helpt me uit mijn kamer na schooltijd. Ik vind dit erg raar, want op school lijk ik erg populair, ze groet iedereen me bijvoorbeeld als ik het lokaal binnenkom en willen ze ook met me praten. Maar na schooltijd wil niemand me zien, en als ik diezelfde mensen vraag om iets na school wordt ik afgewezen of genegeerd, m'n moeder zei dat die mensen me stiekem misschien niet mogen, maar waarom willen ze dan op school zo graag met me zijn? Het is natuurlijk niet verplicht. Dus wat kan ik tegen deze eenzaamheid doen?

ik wil er niet met mijn ouders over praten en mijn vrienden zijn intolerant op dit gebied maar ben heel erg indewaar en voel me erg down waar kan ik dan heen ?

In 'vakjargon' wordt deze preoccupatie ook wel een 'fiep' genoemd.

Het begon in november 2010. Ik kreeg promotie op mijn werk en sindsdien had ik totaal geen controle meer over mijn gedachten. Ik wou eerst niet aan de pillen. Maar toch na een half jaar wel. 2 soorten AD gehad en dat ging helemaal mis. Na 1,5 jaar constante dwanggedachten maakte mijn ex het opeens uit na 7 jaar. 4 weken daarna overleed mijn vader onverwachts. Toen ben ik toch aan een andere AD gegaan. Nu een jaar aan die pillen en ze werken nu pas eindelijk. Ik moet wel erbij zeggen dat ik heel veel dronk en uitging. Dus ook daarom dat de pillen niet werkten. Maar ik ben nu helder in mijn hoofd maar vind het erg zwaar om ermee om te gaan hoe ik eraan toe was. Wil dit echt nooit meer meemaken!! Heb ervoor nooit problemen gehad.