Psyche

Sinds een paar maanden ben ik vaak misselijk. Heb het idee dat het vooral tussen mijn oren zit, want ik roep het vaak op door er bang voor te zijn.

Het is behoorlijk irritant, want voor belangrijke momenten ben ik zo misselijk, dat het echt gewoon in de weg zit. Of ik nou doorzet of juist niet, zodra ik in een situatie kom waarbij ik denk dat ik wel eens misselijk zou kunnen worden, word ik dat ook elke keer weer, al een paar maanden nu.

Hoe kan ik dit verhelpen? Kauwgom werkt altijd, maar dat is niet altijd mogelijk en niet echt iets voor de lange termijn natuurlijk.

Toegevoegd na 9 uur:
Even een toevoeging. Na wat googlen zag ik dat je door cafeïne paniekaanvallen zou kunnen krijgen. Klopt dit? Ik drink namelijk wel behoorlijk wat cafeïne op een dag.

Ze kunnen geen gesprek gaande houden en eigenlijk is visite meer een verplichting. Ik weet niet of ik na 15 minuten beter op kan stappen want dan is alles al gezegd.
Kan het zijn ontstaan omdat sommige mensen meer in communicatieve families en andere meer uit werkfamilies zijn opgegroeid? Natuurlijk vind ik dat communicatieve mensen ook goed werken maar ik kan het even niet anders uitdrukken omdat deze mensen inderdaad niet praten maar werken en altijd bezig zijn.

Toegevoegd na 10 uur:
ps; het is een buikgevoel dat voor mij aangeeft dat er op een gegeven moment iets mis is. Kan het niet anders omschrijven.

Ik ben 42 en na een zwaar emotioneel gesprek met een intermediair erbij, is het zeer zeker dat mijn vader aan Asperger lijdt. Hoe daarmee om te gaan. Letterlijk van dochter tot vader als zelf? Al die verwijten, verkeerde interpretaties etc.

Het CBR maakt bijvoorbeeld een onderscheid tussen deze twee termen bij het wel of niet toekennen van een rijbewijs. Nu vraag ik me af wat eigenlijk het verschil tussen deze twee begrippen is.

Het lijkt op een tic. Maar dat is het volgens mij niet.
Je zegt bijvoorbeeld 'electrische pillendoos' en omschrijft kort wat dat is. Maar 10 minuten later weer en weer etc..