Psyche

Ik weet niet of dit een fobie is, maar ik raak helemaal in paniek als ik motten of nachtvlinders zie, ik ga dan zowat hyperventileren, en ik wil gelijk weg uit die ruimte, ik ga ook gelijk huilen. Kan iemand mij vertellen of je dit echt een fobie kan noemen, en wat ik dan kan doen?

Zodat ik een zo minst stressvolle en natuurlijk ook minst saaie levenstijl kan hebben.

Bij mij is het de ene keer dat ik me erg gestressd voel, dus meer in de draaglast en de andere keer voel ik me heel relaxt, zo relaxt dat het echt ververling wordt, de draagkracht dus.

Dus zoals al in de titel mijn vraag: Hoe krijg ik hier een balans in?

Ik merk dat wanneer ik een nacht niet heb kunnen slapen, maar ik wel mijn ogen dicht had om het in ieder geval te proberen, ik de dag erna natuurlijk niet ben uitgerust. Om gewoon normaal uitgerust te zijn moet ik dus in de trance van slapen vallen. Hoe komt het dat mijn hersenen pas rust hebben wanneer ik in de trance van dromen/slapen terecht kom en niet wanneer ik alleen mijn ogen dichtdoe en in feite ook gewoon aan het rusten ben?

Kunnen deze mensen bv. verliefd worden? En zo ja, wat gebeurt er dan met hen? Zijn er dingen die dit kunnen doorbreken (bv. een erg voorval) of leiden nare gebeurtenissen juist tot nog meer onderkoeld gedrag?
Zijn zij op elke moment onderkoeld of kunnen er situaties zijn waarop dit minder is? Kunnen zij emoties veinzen? enz...

Toegevoegd na 16 minuten:
ik bedoel als "verdedigingsmechanisme". Onderkoeld reageren in plaats van (té) emotioneel. Doen alsof niks je iets doet, je niks kan deren.

Toegevoegd na 14 uur:
Op basis van de vragen voor verduidelijking. als je bepaalde "kwetsuren" in je kindertijd hebt opgelopen kan je op latere leeftijd bij bepaalde ervaringen teruggeworpen worden op een kinderlijke reactie.
Hier zijn twee belangrijke manieren die vaak voorkomen. Je kan onbewust té emotioneel reageren als een kind dat mama of papa nodig heeft. En dan van bv. je partner, vrienden... verwachten dat zij die rol vervullen. Je wil getroost worden, je wil dat iemand het voor je oplost etc.
Of je kan onderkoeld reageren. Dit is de andere kant van dezelfde medaille. Dan lijkt het alsof je alles aan kan, dat je niemand nodig hebt, je wijst hulp en steun af. De emoties woelen wel hevig van binnen, maar je onderdrukt deze (onbewust).
vaak zijn het mannen die onderkoeld reageren en vrouwen die te emotioneel reageren, maar dat is natuurlijk niet te veralgemenen.
Nu kan ik me best iets voorstellen op concreet niveau over "te emotioneel", maar "onderkoeld" is onduidelijker.