Psyche

Mijn broertje (18) is erg depressief. Hij is in het laatste jaar van havo redeloos gestopt met school. En hij wil zins dien niks meer doen. Hij slaapt tot 4 uur in de middag. En zit tot in de ochtend achter de computer. Hij verwaarloosd zichzelf.. hij wast zich niet meer.. en loopt\slaapt al maanden in de zelfde kleren. En heeft inmiddels een dikke baard. Al zijn vrienden heeft die afgesnauwd. Die komen niet meer langs. Hij verzet zich tegen alles en iedereen. En zeikt iedereen tot de grond toe af. Hij beweerd dat er niks met hem aan de hand is als je met hem in gesprek gaat. (terwijl die wel af en toe uitspraken heeft.. ach ik pleeg toch een keer zelfmoord). Mijn moeder kon het niet meer aan.. nadat hij de zoveelste maatschappelijk werker de deur uit heeft getrapt. Nu woont hij zins een half jaar bij mijn vader. En het word met de dag slechter. Hij gaat/wil niet eens meer naar buiten. Nu heeft mijn vader ook een maatschappelijk werker ingeschakeld. Alleen elke keer als er een gesprek plaats moet vinden loopt hij weg. Dit kan gewoon niet langer zo.. Voor zijn eigen gezondheid. Maar ook die van mijn ouders. Ik heb zelf van alles geprobeerd. Maar ik krijg niks uit hem. Hij wil niet eens iets leuks doen. En als ik langs kom doet hij net alsof het hem niks interesseert of ik er ben. En als ik zeg ik geef om jou.. Zegt hij.. Jij geeft niet om mij dat doet niemand. En er is geen tegenspraak mogelijk als hij dat zegt.

ben bang dat een vriendin van mij het doet...

Beste, ik game voor mijn gevoel veel te veel, en wil er eigenlijk vanaf, alleen lukt dat niet, weet iemand hoe ik dit kan afbouwen?

hoi ik ben wouter 16 jaar en mijn stiefmoeder is sinds dinsdag het huis uit gegaan vanwge een ruzie die ik me haar had. ik woon samen met mijn vader stiefmoeder en halfbroertje van 6. ik heb nogal wat problemen omtreft traumas, gedragsproblemen, post traumatisch stress syndroom en een sociaal emotionele achterstand van een 4 jarige. nou heb ikal 3-4 jaar behandeling gehad en nog steeds. nou had ik dinsdag een gesprek met mijn vader en een pschygiater. die alleen maar vertelde dat mijn vader moet veranderen en ik niet, en dat vinden mijn ouders niet kunnen ze willen wel deels veranderen maar ik moet het meest aan mezelf werken. nou vroeg mijm stiefmoeder na dat gesprek aan mij. "en heb je je best gedaan?" en toen ging ik nadenken i.p.v. gewoon ja te zeggen want ik vind ook dat ik mijm best doe. maar ikging gelijkal bedenken dat haar volgende vraag zou zijm waar blijkt dat dan uit. en daar ging ikalover na dnken en dat kon ik niet bedenken. dus werd ik bang om ja te zeggen. dus zei ik niks. en dat frusteerde haar weer. wan het was geen zwaarbeladen vraag maar gewoon uit interesse. noutoen kreeg ik dus een slachtoffer rol en ging ik huilen en kon geem contact meer maken. uiteindelijk wist ze het nie meer en is weg gegaan naar decamping. nu is het aan mij om haar eengoed gevoel te geven en terug te krijgen maar ik weet niet wat ik moet doen. naar mn moeder is geen optie want dankzij haar heb ikdeze problemen

ik heb al een hele lange tijd het probleem dat ik voor anderen denk vooral bij mijn ouders ( Vader en stiefmoeder ). bijv: "ik zal maar niet vertellen dat ik een 4 had voor wiskunde want dan worden ze boos". weet iemand hoe ik hier snel of zo snel mogelijk vanaf kom? want dit brengt mij telkens in de problemen.