Psyche

De laatste tijd heb ik steeds meer het gevoel, dat ik geleefd wordt.
Steeds vaker gebruik ik de zin "Ik Moet"
Een paar voorbeelden:
Ik moet nog:
stofzuigen, dweilen, afwassen, mn administratie opruimen, bollen planten, bloembakken maken / kopen, sporten, de was doen, auto wassen etc.
Het lijkt wel dat ik geen tijd voor mezelf heb. Dat er altijd wel iets boven mijn hoofd hangt, dat er nog iets gedaan moet worden.

Als ik er over nadenk zou dat niet moeten kloppen, ik ben single, werk fulltime en heb geen verplichtingen. Ik zou toch ergens gewoon eens klaar moeten zijn voor mijn gevoel.

Laatst heb ik voor het eerst een dagje voor mezelf genomen en ben ik naar de sauna gegaan. Heerlijk ontspannend, maar op het moment dat ik mijn huis weer binnen stapte,was dat gevoel weg.

Het wordt steeds moeilijker om de energie op te brengen om mijn "moetjes" af te werken...
En als ik het nu in mijn eentje al dit gevoel heb, hoe moet het dan als ik ooit een gezin krijg?

Hebben jullie tips hoe ik hiermee om moet gaan, of hoe ik mijn leven meer kan stroomlijnen?

Toegevoegd na 49 minuten:
Kijk je zou denken dat ik een perfectionist ben..... nou verre van dat. In uitstellen ben ik ook een kei.
Als ik het geld had had ik een schoonmaakster genomen.
Ben verschrikkelijk efficient en als ik me kwaad maak kan ik het hele huis, grondig schoonmaken in 4 uur.
maar het probleem is dat zodra je een taak af hebt, de volgende zich weer aandient...
ik zou mijn vrije tijd volledig kunnen vullen met moetjes...

Ik voel me heel gauw persoonlijk vernederd. Vandaag ook weer, omdat iemand liever met iemand anders een sketch wilde doen dat met mij. ik kreeg de tranen in mijn ogen, terwijl het me eigenlijk nu ook niet zoveel kan schelen.
Mijn baas heeft ook achter mn rug dingen geregeld, en hopla, in plaats van boos of zo te worden voel ik me verdrietig en vernederd en begin te huilen.
Ook bij mijn vriend voel ik me heel snel vernederd, mijn zelfwaardegevoel hangt helemaal af van wat hij zegt. Ik bedoel als hij zegt "je ziet er zo opgezwollen uit vandaag" dan voel ik me de hele dag rot. Ik heb me dan mooi gemaakt voor hem en voel me in de grond geboord.
Als mijn zus zegt dat mn haar slordig ligt, voel ik me ook vernederd. Of als mensen meer aandacht besteden aan mijn zus dan aan mij, dan voel ik me ook echt door de grond gaan, voel me compleet onaantrekkelijk en compleet depri
Het vervelende is vooral dat ik hierop blokkeer, dat ik dus alleen maar die vernedering voel en dat die alle andere gevoelens maskeert. Daarom kan ik ook niet echt goed reageren. Alleen huilen dat lukt, maar dat vind ik dus ook echt niet leuk, het toont zo belachelijk alsof je jaloers bent (misschien ben ik dat dan ook, maar om daarvoor dan te huilen is toch wel straf).

Toegevoegd na 21 uur:
ik voel me zelfs vernederd als mijn vraag verwijderd wordt op goeie vraag merkte ik vandaag. om maar te zeggen, dat ik me alles zo persoonlijk aantrek, terwijl ik met mijn verstand ook wel weet dat deze reactie van mezelf overdreven is.

In de psychologie maar ook in andere kennisvelden beweert men vaak dat, als je je aan iemand ergert, dit betekent dat je je eigen eigenschap in die ander ziet en je ergert omdat je deze eigenschap niet aanvaardt. Laatst volgde ik nog een cursus waarin de lesgever zei dat je, als je op iemand boos bent, eigenlijk boos bent op jezelf. dat betekent : stel dat je je boos maakt omdat je partner een racist is, dan betekent dat (volgens die lesgever) dat jij eigenlijk ook een racist bent maar dat voor jezelf net wil toegeven.
Ik ben in wezen zeker pro deze stelling, maar merk dat ik me soms ook erger aan het tegengestelde van mezelf. Cfr. mijn vroegere vraag waarom ik me aan trage mensen erger : ik ben nooit of te nimmer traag. Met niks.
Mijn vriend is bv. superzuinig terwijl ik een beetje een gat in mijn hand heb. Ik erger me dan aan zijn zuinigheid, terwijl hij zegt dat ik teveel geld opdoe aan onbenulligheden. Ook kan ik bv. waarderen dat iemand iets kan wat ik niet kan. Of ik kan ook jaloers zijn omdat iemand iets kan wat ik niet kan. Het is niet eenduidig.
Hoe zit dat nu juist? Wat heeft het nu juist te maken met jezelf als je dingen in een ander vervelend vind of juist super?

ik werd vooral gepest door de jongens uit mijn klas, vanwege mijn uiterlijk. Ik was wel lelijk, dat geef ik toe, maar doordat ik gepest werd ben ik erg onzeker geworden en heb ik nergens meer vertrouwen in en ik voel me ook niet op m'n gemak bij jongens, dan vraag ik me af hoe lelijk ze mij vinden of hoe raar ze mij vinden. Bijna niemand weet hoe erg onzeker ik ben omdat ik het best goed kan verbergen. Ook hebben twee vriendinnen van mij, mij in de steek gelaten (ik weet niet of je dat wel een vriendin kan noemen) hierdoor heb ik nóg meer moeite met het vertrouwen van mensen en heb ikh et idee dat iedereen mij in de steek zal laten. Ook al iemand mij een complimentje geeft, heb ik het idee dat diegene dat alleen zegt om aardig te doen en het eigenlijk niet meent, of dat echt zo is weet ik niet. Toen ik dit allemaal aan 'n vriendin vertelde zei ze dat ik misschien een keer langs een psycholoog moet gaan, ik weet niet of ik dat moet doen. Ik heb dan het idee dat ik me aanstel.. Wat moet ik doen en hoe moet ik er nou mee omgaan? Wordt het erger als ik geen hulp zoek?

Je weet wel, van die dingen waar je gewoon liever niet meer aan denkt.