Psyche

Op dit moment zit ik ergens mee en wanneer ik daar de hele dag over na zou denken, zou ik hartstikke gefrustreerd raken. In plaats daarvan bekruipt me een melig gevoel. Ik lach om de vreemdste dingen.
Nu ben ik hier wel blij mee, want mijn probleem is toch niet 1,2,3 op te lossen en dan kun je maar beter lachen dan er de hele dag om treuren.
Maar hoe komt het dat sommige mensen zo in elkaar zitten?
Is dat een reactie in de hersenen op iets onaangenaams?
Het is overigens niet zo dat ik het probleem weg aan het stoppen ben, wel dat ik niet mijn dag erdoor wil laten verpesten.

Alles gaat steeds sneller en meer van Hap-snap. Waar vandaag de kranten en het nieuws vol van staan is morgen niet meer interessant.

Ik heb MBO gedaan en er zijn weinig tot geen banen, zelfs voor assistent shopmanager vragen ze HBO. Ik heb denk ik niet de capaciteiten en zeker niet de instelling, om hbo studie te voltooien. heb het gevoel dat ik gefaald heb ik het leven., begrijp me niet verkeerd want ik ben blij en zeker niet down, maar me ouders kunnen nu niet echt trots naar me kijken, van wow mijn dochter heeft gestudeerd. Ook bij familie schaam ik me, omdat iedereen UNI of HBO gestudeerd heeft. Zij kijken niet op me neer ofzo, maar ik ben 23 en nog niks bereikt in het leven.. en stel je voor ik blijf voor altijd single en dan moet ik rond zien te komen met een salaris van 1300 euro. Ik maak me zoveel zorgen heb al kalmeringspillen gehad van de dokter :s

Ik loop nu al een tijdje bij psychiaters, en ben meerdere keren opgenomen geweest. Laatst moest ik wat ondertekenen, en in 1 keer zag ik bij diagnoses geen bipolaire stoornis meer staan, terwijl dat eerder wel gediagnosticeerd is.
Kom vaker rare dingen tegen als ik eens iets lees van een psychiater of van een opname, een diagnose die zo maar verschijnt of weer verdwijnt.
Hoe kan dit? mogen psychiaters zonder dit te melden diagnoses toe voegen of verwijderen?

alvast bedankt.