Psyche

Gaat dit letterlijk? Of doen ze dat door lichamelijke klachten te faken? Etc?

Als kind kreeg ik vaak straf : 100 of 1000 keer iets schrijven , opstellen schrijven over "hoe hou ik mijn kamer op orde" (en andere boeiende onderwerpen :-)), een rotklus uitvoeren (bv. vensters poetsen bij vriesweer) enz... Mij uiten of tegenspreken mocht natuurlijk niet. Ik mocht zelfs niet zeggen dat ik het te warm of te koud had.
Mijn moeder was erg "geordend". Hemden ophangen was : bovenste knopje sluiten. Zoniet kreeg ik met de kapstok van elk slecht opgehangen hemd een pak slaag.
Mijn moeder werkte 's avonds van 17 tot 24 u. Mn vader zat destijds vaak op café, waardoor de kinderen uren alleen zaten, op het balkon (zodat we binnen niks vuil maakten). Als mn zus dan in haar broek had geplast, kreeg ik straf.
Op mijn 18de ben ik ervan doorgegaan. Ondertussen kom ik heel goed met mijn vader overweg, dus ik heb het verleden in feite vergeven, heb een goeie band met mn zus.
Maar ergens hebben mensen die me nabij staan de neiging om tegen me tekeer te mogen gaan. Dan schiet ik terug in het verleden en heel even schaam ik me en geef geen weerwoord. Nadien kan ik het dan vaak wel gezegd krijgen.
Zo zei mn zus laatst "oh wat zijn je nagels vies", en ik schaamde me zo. Pas de dag nadien kon ik uitbrengen "ja, ik heb op mn koer gewerkt, so what?"
Maar diep van binnen blijf ik nog altijd het gevoel dat ik straf verdien omdat ik "tegenspreek" of mn mening zeg. Ik word dan op één of andere manier heel bang en kom dus niet krachtig over. Hoe geraak ik daarvan af?

Ik zit in mijn examenjaar en ben dag en nacht met school bezig. Soms word ik boos als ik een 9.6 heb en dan voel ik me helemaal depressief. Ik kan nooit tevreden zijn en leraren verklaren mij voor gek dat ik het hele hoofdstuk letterlijk uit mijn hoofd leer.

Toegevoegd na 7 minuten:
De jaren hiervoor was ik altijd een zeer ongemotiveerde leerling en ben ook een x blijven zitten, deed niks, altijd onvoldoendes, spijbelen, etc. Nu is het 180 graden omgedraaid

De een tijdje terug viel ik ineens een paar keer bijna flauw.
De eerste keer was in de bus terug van een schoolreisje naar een kerstmarkt in Dusseldorf. Ik zat in de bus te praten met een docent en hij vertelde over het werk van zijn vrouw. Zijn vrouw werkt als uroloog en opereert dus ook mensen. Toen hij hier nogal plastisch over vertelde viel ik bijna flauw, het was erg donker in de bus en we bewogen veel en ik was een beetje moe.

De 2e keer was op school. We moesten voor een practicum onze bloeddruk meten. Het was met een soort polsband die heel strak ging en dan een soort ritmische schokkerige bewegingen maakte, en bij iedere beweging werd ik flauwer. Omdat ik stond kon ik nog net alsof ik dronken was gaan zitten anders was ik omgevallen. even later ging het wel weer en de 2e keer meten ging het prima. Ik was toen ook wel moe.

De 3e keer was vandaag, ik had een bloedneus, die vrij lang duurde en ik ging weer bijna onderuit.

Kan ik hier iets tegen doen? als ik het op voel komen om te voorkomen dat ik echt flauwval of bijna flauwval, want ik schaam me er nogal voor dat ik zo snel ga.