Psyche

Ik kan gewoon niet met mezelf leven. Raak alles kwijt en lever schoolwerk veels te laat in en kom bijna dagelijks te laat.. Ik f*ck mijn eigen leven op.. Wetend dat ik er later diepe spijt van krijg. Leraren begrijpen me Niet en vinden me dom, dromerig en lui. En Zo doe. Ze ook. Dit is aan Hun reacties af te lezen.. Ik heb Er de moed Niet meer voor om telkens Weer te falen bij alles wat Ik doe.

Het klinkt misschien allemaal 'zielig' en misschien stel Ik me ook aan..

Er wordt gekeken naar ADD maar eigenlijk wil Ik die diagnose Niet krijgen.. Mensen gaan je Dan nog meer beoordelen op wat je hebt... En dit is juist wat Ik Niet wil. Ik wil Niet bestempeld worden met iemand die Niet goed kan leren en zich kan concentreren.. Misschien kunnen mensen om mij heen dat wel accepteren,, maar ikzelf Zeker Niet.
Hiermee wil Ik alles behalve zeggen dat mensen met AD(H)D Dom zijn ofzoo ,, maar dit is hoe Ik het ervaar



Heeft Iemand tips/advies ofzOo??
Xx-

Mijn buurmeisje was hier gisteren, samen met haar vriendje. Ze zijn erg "netjes",op het maniakale af.
Nu vertelden ze dat ze nog een mug in hun slaapkamer hadden gehad, vreemd in dit seizoen toch? Haar vriend was helemaal beginnen flippen, kon niet slapen,deed het licht aan en had haar uit de slaap gehouden. "Ja" verweerde die vriend zich "maar ze steken ook altijd alleen maar mij. En (naam) lacht ermee, maar het prikt en doet pijn". Hij had inderdaad een beet van die mug (dat zei hij alleszins). Ik vroeg hem om deze eens te tonen, en dat zag er als een doodnormale muggenbeet uit. Helemaal niks bijzonders. En ik kan erover meespreken : mijn vriend heeft mierenzuurallergie en als die een mierenbeet krijgt heeft die grote etterende bulten.
Het buurmeisje zei dat haar vriend echt panisch werd bij de gedachte aan een mug, dat ze in de zomer bijna haar venster niet mocht open zetten of hij "krijgt" het omdat er dan wel eens muggen kunnen binnen komen (waarvan zij dan natuurlijk steeds de schuld krijgt), het meest romantische moment wordt helemaal vergald als er een mug in de kamer is etc.
Ik zei dat hij dan misschien voorzorgen kon nemen, zoals een muggenmachine of muggenmelk, maar mijn buurmeisje zei dat ze daar telkens zelf achter moest lopen, om een beetje rust te hebben, hijzelf deed het niet.
Volgens mij heeft die man een fobie voor muggen. Maar volgens mijn buurman is dat "gewoon reële angst voor die rotbeesten".
Is dit nu gewoon normale angst of fobie?

Het gaat eigenlijk om een soort gedrag waarin anderen voor jou bepalen wat er gaat gebeuren. Voorbeeld je wordt uitgenodigd voor een verjaardag maar met een taxi die je zelf moet betalen voor 20 heen en 20 terug, kaartje 30 euro. Je weet dat in het begin niet maar je kunt dezelfde avond geen nee meer zeggen. Voorbeeld; een etentje samen, enkele gasten aan tafel bestellen de duurste drankjes, op het einde van het diner zegt een van de dure gasten; 'we delen de de rekening he. Mensen die ineens voor hetzelfde klusje het dubbele van de gewone prijs vragen of andersom helemaal niet betalen voor iets dat door jou is gedaan.
Ik denk dat ik dit zo moeilijk vind omdat je een ander toch niet doelbewust wilt 'flessen''. Er is toch een zeker fatsoen in elk mensen. Helaas zie ik de laatste tijd steeds meer voorbeelden van hoe het niet hoort maar hoe kun je nou leren om stop te zeggen tegen dit soort gedrag want je zit dan al binnen die situatie binnen dat handelen. er is geen tijd voor lange discussies.

Hallo, Ik denk dat ik depressief ben, heb al wat dingen doorgelezen en tests van ziekenhuizen gedaan daaruit kwam uit dat ik het waarschijnlijk heb. Ik wil absoluut niet naar een huisarts. Ik ken een meisje dat ik wel vertrouw we hebben wel eens een "goed" gesprek gehad. Nu mijn vraag: zou zij mij misschien kunnen helpen??

Je hebt iets "miszegt" of "misdaan" en hop daar zijn ze... de schuldgevoelens. Zelfs al weet niemand van je 'misdaad" toch kan je er enorm onder gebukt gaan. Ik zie mensen zich soms 20 jaar schuldig voelen over iets wat ze ooit eens gedaan hebben en waar verder niemand nog van wakker ligt.En dan heb ik het zeker niet over iets vreselijk ergs of zo.Schuldgevoelens kunnen iemand tot depressie en zelfs tot zelfmoord brengen... De één heeft er veel last van, de andere nauwelijks.
Schuldgevoel komt door het geweten en het geweten is aangeleerd. Wat in één cultuur "normaal" is, wordt in een andere cultuur beschouwd als "zondig". Er zijn bv. landen waar mannen niet gestraft worden als ze hun vrouw vermoorden, en hierbij gewoon kunnen verklaren dat deze nu eenmaal de eer van de familie geschonden had. Die mannen voelen zich dan ook niet schuldig.Bij komt zo iemand voor de rechtbank.
Maar wat gebeurt er nu van binnen als je je schuldig voelt? Is het een onbewuste angst voor straf? Is het een soort oerinstinct dat zegt dat je iets gedaan hebt tegen de wetten van de "clan", van de maatschappij? Hoe komt die agressie tegen jezelf, die je vaak ziet bij mensen die zich schuldig voelen : ze zijn kwaad op zichzelf, schamen zich, stoppen zich weg, kruipen in een hoekje.