Psyche

Het is een goede vriendin van me geworden maar durft en kan het gewoon niet opbrengen om voor zichzelf op te komen ook kan ze nooit positieve verhalen vertellen... Misschien iemand een idee hoe ik dit het beste aan kan pakken? Ik vind het gewoon jammer dat ze zo is...

Ik kan als moeder mijn kind niet helpen en vind dit heel vervelend, zijn er ouders die dit herkennen en wat kan ik wel doen?

Toegevoegd na 2 uur:
Mijn kind zit op school als ik samen mee kan, dus we kunnen nooit samen naar de huisarts.

Toegevoegd na 6 uur:
De rol van een huis arts is het maandelijks controleren van kalium door middel van bloedprikken. Hiervoor moet ze zelf contact opnemen met haat huisarts.

Ik heb voor mijn gevoel best wel apparte humor: Als iemand iets ergs zegt dan denk ik bijmezelf als ik nu maar niet ga lachen en dan ga ik echt lachen, dan lig ik soms dubbel. Het klinkt zo grappig ook,

Tuurlijk als iemand zegt van die en die heeft een hersenbloeding gehad, dan weet ik dat dat erg is, maar als ik melig ben en ik vind het grappig klinken dan lach ik daarom. ( misschien gewoonte thuis maak ik met me broer zulke grappen weleens )

Is dat gewoon normaal te verklaren (appart gevoel voor humor) of is dat zoals we mensen noemen ''slecht'' ik weet dat ik gevoelig ben dus ik denk eerder het 1e persoonlijk.