Psyche

Mijn kat die ik meer dan mn halve leven had. Die ik van jongs af aan voor mn verjaardag had gekregen.
Hij kwam iedere dag mij wakker maken. Hij dronk mijn melk op kwam bij mij zitten. Lekker kroelen met mij.
Ze was mn beste vriendin en dan word er aangebeld. Om te vragen of dit uw kat is..
Ik barste in tranen uit.
Nu moet ik idere dag over de plek fietsen waar zij is overreden.
Onze hond en andere kat zitten rusteloos op de plek waar mijn kat alrijd zat.. De kat die we nog hebben. Zit nu op het muurtje van mijn oude kat. Normaal durft hij daar nooit op te zitten maar nu toch.. Hij is.nu alleen. Met mij en mn hond
ik mis haar zo ontzettend.
Hrt is misschien wel beetje overdreven om dit te schrijven maar ik moet even mn verhaal kwijt.
Hebben jullie nog wat tips?

Mijn kleine zwarte katje

Ik bedoel hiermee: wanneer je altijd al slecht bent geweest in rekenen van kinds af aan, en je wilt het nu echt goed kunnen, is het dan nog aan te leren of is het zo, dat als het je niet ligt, je het ook nooit goed zult kunnen?

Toegevoegd na 12 minuten:
Nou behoor ik ook tot de generatie die met de rekenmachine is opgevoed, dus dit heeft het ook niet bevorderd.

Ik voel me niet prettig in mijn huis, en dat is dan nogal zacht uitgedrukt. Ik voel me hier heel anders dan in andere huizen/op andere plekken.

Bijna elke nacht heb ik nachtmerries en ik moet vaak huilen. Het gaat om het huis waar ik met mijn ouders woon. Ik heb vroeger wel wat problemen met mijn ouders gehad, maar op het moment is er al tijden niks aan de hand.

Als ik in een ander huis ben, heb ik geen last van nachtmerries. Heb bijvoorbeeld 2 jaar bij een vriendin gewoon waar ik geen nachtmerries had. Ook op andere plekken waar ik met mijn ouders ben, zoals op vakantie, heb ik geen nachtmerries.

Op het moment is het zo dat ik zoveel mogelijk weg probeer te zijn en dat ik er enorm tegenop zie op naar huis te gaan. Niet omdat ik mijn ouders dan zie, maar puur om het huis. Ik ben normaal gesproken een vrolijk meisje maar in dit huis moet ik altijd huilen en voel ik me emotioneel instabiel. Ik word gewoon gek hier.

Is dat gevaarlijk? Zoja waarom?
En kun je er van gaan slaapwandelen?

Ik zit er nu alweer tegenop volgende week, school. Hoe kan ik gewoon naar school toe gaan en niet overal tegen op zien ? Want ik ga ook nieuwe kinderen ontmoeten uit m'n klas. Ik heb vorig jaar ook overal, ja ik zeg het maar gewoon, schijt aan gehad. Maar ben het deze vakantie helemaal kwijt.
Weet iemand mij weer moet in te spreken ?