Psyche

Allereerst mijn excuses mocht deze vraag al eerder gesteld zijn, ik heb geen idee hoe te zoeken in deze.

Maar ik vroeg me af, heeft het een naam als iemand zegt kwalen te hebben die andere ook 'toevallig' pas gehad hebben.

Dus bv, ik vertel dat ik een tekenbeet heb... die persoon heeft dat dan een paar weken ook. Een ander vertelt acute diarree aanvallen te hebben... die persoon heeft dat ineens ene paar weken later ook. En zo met alle kwalen, hooikoorts, hartritmestoornissen, scheefgegroeide wenkbrouwhaartjes, etc. etc.

Heeft zoiets een naam? En hoe moeilijk is het voor een arts om zoiets vast te stellen?

Als een spons neem ik indrukken in me op. Als kind al. Een boos kijkende vrouw, peuken op straat, afval in een bos, ruziënde of schreeuwende kinderen.... Ik neem het in me op terwijl ik dat eigenlijk helemaal niet wil. Soms is het handig: Dan zie ik zakkenrollers of overvallers voordat die hun slag hebben kunnen slaan. Puur door het 'lezen' van gezichtsuitdrukkingen en subtiele details. Maar het meeste is negatieve ballast waar ik niets mee kan. Wat kan ik ertegen doen? Hoe wordt je innerlijk positiever? Is er een boek mbt het hierboven beschrevene dat jullie kunnen aanraden? Kan een psycholoog uitsluitsel geven? Herkent iemand dit? Ik ben bang dat het zich vroeg of laat enorm zal gaan wreken.

Na bijna tien jaar zwaar somber te zijn (ben nu 21) , wil ik alles op alles zetten om uit die vicieuze cirkel te komen.

Gestopt met de antidepressiva, de benzodiazepinen, de psychologen, psychiaters, individuele sessies en een tijd geleden met de groepstherapie.

Heb nu coaching van een lieve oom, die meer praktisch is: hoe krijg ik alles weer een beetje op orde, hoe structuur ik dingen etc. Met zijn vrouw ga ik nu naar Drenthe om er even tussenuit te zijn :)

Heb er veel aan, maar ik vind mezelf een enorme pessimist, negatief persoon en naast dat mijn ouders geen vertrouwen in mijn capaciteiten hebben (wat ze vooral zelf moeten weten), heb ik dat zelf ook niet meer. Ook ben ik helaas nog steeds heel onzeker over mijn uiterlijk (vooral mijn figuur.. terwijl ik gewoon maatje 36 heb en eigenlijk niet zou moeten 'zeiken'). Ik wil mijn vriendin ook niet irriteren met mijn onzekerheid.

Ik herinner me nog vaag een gevoelig, maar wel erg actief, fantasierijk meisje dat nog niet zo verbitterd en cynisch was.

Ik ben helaas veranderd in een persoon met veel haat, verdriet, boosheid en teleurstelling in zich en ik vroeg me af hoe ik weer wat positiever in het leven kon gaan staan.

Ik zou eigenlijk heel graag willen zwemmen, maar de letterlijke littekens (hoop dat dit duidelijk is) die ik heb overgehouden uit mijn puberteit, houden mij tegen (schaamte en wil niemand choqueren). Ook heb ik heel veel plezier in badminton & tafeltennis, maar ik durf niet zo goed...

ik ben oververmoeid heb geen eetlust drink voor energiedrank omdat mijn maag goed vult, daarnaast als ik het niet zie zitten slik zoveel medicijnen echt alles door elkaar maar jammer ben ik er nog , ik trek het niet meer ik wil doooooooooood.

Bij bepaalde therapien kunnen ze je toch helemaal terug halen in je vroegere jaren.. Ik vraag me af of je gebeurtenissen ook ongedaan kan maken met behulp van een bepaalde therapie of iets dergelijks?