Psyche

Ik zit al ruim een jaar met periodes dat ik zo af en toe in de put zit. Vaak duren die momenten maar een paar dagen en gaat het vanzelf weer over. Nu is mijn moeder(84) ernstig ziek en glijdt langzaam maar zeker van ons weg. Volgende week wordt mijn man aan zijn hart geopereerd. Genoeg dus om helemaal in de stress te schieten. Ik trek het niet meer. Het is niet zo dat ik rare dingen ga doen ofzo maar krijg zo af en toe onbedaarlijke huilbuien, kan niet slapen en heb totaal geen zin in eten.
Welke hulp bestaat er in dit soort gevallen die vergoed worden door de zorgverzekering. Is er ook een forum met dit onderwerp.

Ik ben enorm emotioneel, altijd al geweest. Er zijn wel wat dingen thuis die niet altijd goed gingen, maar dat staat in geen verhouding op mijn reacties. (Nee, ik bagatelliseer geen dingen). Ik heb al bijna twee jaar therapie gehad en alhoewel me dat wel helpt om meer zelfvertrouwen te hebben, verandert er niks aan die emotionaliteit.

Ik voel heel vaak emotionele pijn. Soms komt dat door iets wat er gebeurt is, maar dan is mijn reactie wel heel erg heftig. Maar vaak heb ik ook gewoon spontaan enorme huilbuien en dan niet alleen tijdens de ongesteldheid. Ik huil vaak uren en uren en kan niet stoppen. En altijd als ik emotioneel ben dat voelt het alsof er iemand aan twee kanten keihard op mijn hoofd drukt.

Met andere emoties heb ik dit niet zo. Driftbuien heb ik bijvoorbeeld niet. Ook heb ik geen moeite met andere mensen en zij niet met mij. Mijn sociale contacten verlopen goed. Depressief voel ik me ook niet echt, ik ben voor de rest vrolijk en heb ook altijd zin om leuke dingen te gaan doen.

Het punt is dus alleen dat ik zulke enorme huilbuien heb en de hele tijd van die emotionele pijn voel. Ik hou het heel erg voor mezelf en wil dus echt geen aandacht of zo.

Ik ben ten einde raad. Want er is dus nergens een oorzaak te vinden, en het enige wat ik dan nog kan concluderen is dan het iets van aanstellen is. Ik ben nu op een punt dat ik denk ik kan niet zo verder leven. (Heb absoluut geen doodwens maar kan dit niet meer aan zo).
Wie weet wel hoe dit zou kunnen komen?

Mijn cijfers gaan keihard achteruit en als ik zo doorga moet ik van atheneum 4 naar havo 4 en dat wil ik dus echt niet, ik wil gewoon naar atheneum 5. Probleem: Ik kan mezelf niet motiveren.
Wanneer ik bijvoorbeeld op de computer zit, krijg ik mezelf niet zo ver om af te sluiten en te gaan leren. Niemand kan me hier ook mee helpen want ik zeg gewoon telkens tegen ze dat ik klaar ben met mijn huiswerk.
Nu mag ik alleen nog in het weekend op de computer, maar dan ga ik gewoon weer andere dingen doen; lezen, ds'en, tekenen. Geen studeren in ieder geval. En als ik dat wel doe, ben ik niet geconcentreerd.

Hoe krijg ik die zelfdiscipline die ik niet heb?

Mijn opa is eergisteren overleden aan een hartstilstand. Ik ben erg verdrietig en heb geen kracht om wat te doen. De allerbelangtijkste mijn school eigenlijk. Ik zit op school en heb een aanwezigheidsplicht van 100%. Ik moet zoveel opdrachten maken maar niets lukt me. Hoe kan ik hiermee verder?

Alvast erg bedankt!

het gaat mij hoofdzakelijk om de medicijnen die ik nodig heb voor mijn psyche want als ik die niet slik kan ik in de problemen komen