Psyche

Wanneer ik in een openbare ruimte kom, denk aan trein, winkel, school, overal met veel mensen, raak ik snel vermoeid doordat andere mensen mij veel energie kosten, als er iemand rond loopt met hoofdpijn, neem ik dat over, als er iemand rond loopt die depressieve klachten heeft, voel ik me down.. Soms is het zo erg dat ik gewoon niks meer kan zeggen, dan blokkeer ik helemaal.
Heeft er iemand hier ervaring mee en een paar tips om mezelf af te sluiten hiervoor? Zonder dat het mij al te veel energie kost?

Het is raar,maar soms weet ik niet of iemand het goed met me voorheeft of juist niet. Ik voel me dan soms kwaad worden of verdrietig, maar als die persoon dan zegt "ben je mal, het zit in je kop" dan twijfel ik aan de geldigheid van mijn gevoelens. Als men dan bovendien nog boos wordt klap ik helemaal toe en verlies de grond onder mijn voeten.
Ik vind dat erg moeilijk : wanneer voel ik me gekwetst door een eigen (verkeerde) interpretatie en wanneer is dat terecht? Alhoewel ik van mezelf denk dat ik een goede intuïtie heb, laat die me soms in de steek (denk ik) als er bepaalde gevoelige snaren geraakt worden. Soms lijkt het alsof ik twijfel aan mijn eigen normen en waarden, en soms lijkt het me dat dit dan meer dan terecht is. Daardoor geraak ik totaal verward.
Ik probeer het zoveel mogelijk ter sprake te brengen maar telkens checken of iemand het goed of slecht bedoeld is ook zo stom, het lijkt dan wel alsof ik constant naar aandacht hunker.

Toegevoegd na 27 minuten:
Dus als je een laag gevoel van zelfwaardering / eigenwaarde hebt, wat kan je daaraan doen om het te verbeteren?

Is het een kwestie van (bepaalde) activiteiten?
is het (mede) een mentale kwestie?
Helpt het om veel voor anderen te gaan doen?
Misschien speelt zelf-acceptatie ook nog een rol?

Het zijn maar een aantal "voorzetten" voor antwoorden, uiteraard is ieder antwoord welkom dat licht werpt op de vraag hoe je kunt werken aan je gevoel van zelf-waardering (je kunt in dat geval gaan werken aan je "gevoel van waardering", of: aan je zelf(!), vooral voor het laatste zou ik graag een aantal ideeen zien).

Toegevoegd na 2 dagen:
(Wat warschijnlijk niet helpt, is: geen werk, en nauwelijks vrienden/kennissen/sociaal netwerk...)

Ik merk het zelf ook omdat ik veel kenmerken van autisme heb en ik vind het zelf ook grappig als mensen geïrriteerd raken maar ik weet niet waarom. Ook bij andere mensen met autisme lees ik weleens dat ze dat grappig vinden.

Toegevoegd na 14 minuten:
Ik bedoel hiermee dus waarom een geïrriteerde reactie een lachreactie opwekt terwijl dat bij een boze reactie of gelukkige reactie bijvoorbeeld niet is. Dus specifiek die geïrriteerde reactie.