Psyche

In de wandelgangen tref ik weleens mensen die bv in hun jeugd mishandeld zijn of getraumatiseerd dat vind ik ook erg.
Ik merk dan weleens dat ze vlot van mening wisselen of van houding. Het is lastig in omgang want ik wordt soms geconfronteerd met een bazige houding, woede, vlakke manier van oordelen ( zoals kinderen van acht op de basisschool. goed of fout regels) Een van de kennissen van mij had het over z.g alters. Kan iemand me er iets meer over vertellen en kun je ook zien wanneer in dezelfde mens de ene persoon het van de andere overneemt. Heeft iemand uit ervaring van zichzelf of anders een idee hoe je er goed mee kunt omgaan?

Ik voel me overigens niet depressief, het voelt onnatuurlijk om op te staan in het donker.

ik vind het lastig te omschrijven, mijn lief heeft het, en ik zou zo graag willen weten hoe zo'n enorm dramatische wisseling van gevoel kan komen. het lijkt hem te overkomen. we zitten bijv. gezellig te kletsen in een restaurantje, en opeens wil hij niets meer zeggen en is alleen nog maar sip en boos en dan haat hij mij en iedereen die er is en de hele wereld. soms duurt dat een dag, of 2. ik kan dan niet meer met hem praten en vind dat moeilijk om te accepteren. ik vind het ook op een bepaalde manier asociaal, omdat hij zo zijn boosheid en stemming aan mij opdringt (en mn avond verpest, maarja, dat kan gebeuren). maar hij lijkt er echt niets aan te kunnen doen? is het een depressie? is het gespeeld drama?
hij zegt dat ik het moet accepteren en wachten tot het over is, maar ik denk, er is vast ook wel iets tegen te doen?

Hulpverlening slaat niet aan en medicatie ook niet.
Ben radeloos...alles gaat maar door en ik maak geen vooruitgang en niks help

wat houdt impulsiviteit in en waaruit kan het onstaan?