Let op: Startpagina GoeieVraag geeft geen medisch advies. De antwoorden en reacties zijn geen vervanging voor een consultatie bij een arts. Raadpleeg bij gezondheidsklachten daarom altijd een arts.

als MRI geen antwoorden geeft wat blijft er nog als optie over?

Persoon x heeft een ongeluk gehad x aantal jaar geleden. En hierdoor zijn rugklachten ontstaan in de onderrug. We hebben hiervoor veel tijd doorgebracht in de medische wereld. Er zijn 2 MRI scannen gemaakt waarop volgens de artsen niets te zien was. Maar de visio van persoon x ziet geen vooruit gang en zelfs soms achteruitgang. De onderrug blijft constant pijn afgeven en persoon x wordt erg beperkt. De onderrug van x verkleurd af en toe en na inspanning is de pijn soms bijna ondragelijk dat x niet meer normaal kan zitten of lopen.
De MRI scans gaven niets aan en de arts / dokter zeggen dat er revalidatie nodig is (maar hier zijn we op intake geweest en daar wordt gezegd dat er alleen wordt geleerd om om te gaan met de pijn en er wordt geen diagnose gesteld). Daarnaast hameren de doktoren op psychiaters. Het moet dan wel tussen de oren zitten zeggen ze. Dus mijn vraag is of er geen andere mogelijkheden zijn om diagnoses te stellen.
De MRI ziet misschien veel maar ziet deze ook alles ? en kan de dokter direct na een MRI een conclusie trekken dat het maar tussen de oren zit ?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het grote voordeel van een MRI-scan is dat het veel kan zien: botten en ander weefsel. Het kan dus zien of de botten goed zitten, of de zenuwen niet bekneld raken et cetera. Alles ziet een MRI niet, maar wel veel. Dat persoon X toch last blijft houden hóéft niet tussen de oren te zitten als er niets te vinden is. Dat is sowieso een beetje een gekke conclusie van de artsen: we zien niets dus er is niets. Ik geloof dat er tegenwoordig juist veel artsen zijn die aangeven niet alles te kunnen zien maar wel de klacht (h)erkennen. Je kunt nog een second opinion aanvragen bij andere artsen of een andere specialist. Ook kan je laten controleren of de pijn echt uit de rug komt of misschien ergens anders vandaan komt, bijvoorbeeld een verkeerde houding. Dat lijkt me niet logisch met die verkleuringen op de rug... Je kunt ook de fysio vragen wat je nu kunt gaan doen, hij ziet geen verbetering en soms achteruitgang, misschien kan hij een brief schrijven naar een arts met wat hij constateert. De fysio zal waarschijnlijk - als ik het zo lees - niet van mening zijn dat het alleen tussen de oren zit. Je kunt natuurlijk wel - mocht dit vergoed worden - naar de psychologen of psychiaters gaan, zoals de artsen aanraden. Zij zijn ook wel degenen die hiervoor gestudeerd hebben. Ook al geloven jullie dat het niet tussen de oren zit, stel toch eens dat de artsen gelijk hebben en het daar wel zit, misschien gaat het dan over na een psychische behandeling.

In je omschrijving zitten een paar te snelle (deels impliciete) aannames, zowel van jezelf als van de artsen die je aanvoert. -In de eerste plaats geef je aan dat door het ongeluk de klachten zijn ontstaan. Maar zolang de oorzaak niet bekend is, is dit niet zeker. Het kan zijn dat er na het ongeluk klachten zijn ontstaan en daarmee is een verband waarschijnlijk, maar niet 100% zeker. -In de tweede plaats kun je met een MRI niet alles zien. Dat er op een MRI 'niets' te zien is, wil nog niet zeggen dat er niets IS. Maar met welke techniek je eventueel wél iets kunt zien (röntgen, MRI met contrast, botscintigrafie) hangt af van wat je precies zoekt. Dit soort onderzoeken zijn het meest zinvol als zij het vermoeden van een bepaalde diagnose moeten uitsluiten of bevestigen. Daarom moet een ter zake kundig arts hierover besluiten, niet een enthousiaste forummer. Zeker met die laatste optie, de scintigrafie, is het echt zo dat je niet weet wat je ziet als je niet weet wat je zoekt. Het is een zeer gevoelig onderzoek en kan dus 'iets' kan laten zien waar een MRI dat niet doet, maar dan weet je nog niet wát je ziet. -In de derde plaats is niet elke (pijn)klacht zichtbaar te maken. Een verhoogde spierspanning bijvoorbeeld kan serieus pijn doen, maar zie je niet op een foto of scan. Wél met een gewoon lichamelijk onderzoek. Maar een aanzienlijk deel van de chronische pijnklachten is helaas (nog?) niet te verklaren. Het is belangrijk je dat te realiseren, omdat al te geforceerd blijven zoeken naar een diagnose soms de weg naar - al dan niet gedeeltelijk - herstel kan belemmeren. Pijnrevalidatie is bijvoorbeeld een erkende behandeling voor dit soort klachten, en daarvoor hoeft er geen oorzaak bekend te zijn. -Ten vierde: de diagnose van een psychosomatische klacht, zoals een somatoforme pijnstoornis, is niet te stellen door alleen de afwezigheid van een medische verklaring van de klachten. Er moet ook op psychisch gebied een aanleiding zijn. Voor deze diagnose is vereist dat er een reden is om aan te nemen dat psychische factoren een rol spelen in het ontstaan, de ernst of het voortduren van de klachten. Tenslotte wil zo'n somatoforme pijnstoornis niet zeggen dat de klachten minder 'echt' of minder ernstig zijn. Pijn doet zeer, of de oorzaak nu psychisch of fysiek is. 2 Tips: -pijnrevalidatie kan geen kwaad -een zenuwblokkade op de pijnpoli (uiteraard indien mogelijk en zinvol) zou in elk geval kunnen aantonen van welk niveau de pijn afkomstig is

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100