Waarom zijn sommige huisdieren zo panisch voor vuurwerk en andere niet?

Ik kan er niets aan doen maar de eerste gedachte die bij mij opkomt is 'de eigenaar'

Ik heb 2 katten, die beiden niet bang zijn voor vuurwerk. Bij hele harde knallen kijken ze wel op maar meer niet. En om 0.00 zoeken ze een rustig plekje op...maar als ik vlees pak heeft dat toch voorrang.

De hond van mijn broer is er ook niet bang voor. En de hond van mijn ouders was er ook helemaal niet bang voor. En zo ken ik er meer.

De enige honden en katten die ik ken die er wel vang voor zijn...hebben eigenaren die zelf half panisch worden wanneer deze tijd weer aanbreekt.

Komt het door de eigenaar of is het toch 'de aard van het beestje'

Weet jij het antwoord?

/2500

Het zit toch in de aard van het beestje. Honden die als pup (of jonge hond) ooit ergens flink van geschrokken zijn, zullen ook panisch voor knallend vuurwerk zijn. En dan heb je natuurlijk ook nog de honden die van nature angstig aangelegd zijn.

Onze hond vroeger was panisch, dook achter de wc-pot en lag bibberend te wachten totdat het voorbij was. Wij waren totaal niet bang. Maar soms in andere gevallen is het denk ik wel zo hoor. Oudere mensen die toch sneller schrikken en misschien meer gewend zijn aan stilte of in ieder geval niet veel hard geluid. Dat scheelt wel. Sommige dieren nemen het over van de 'baas' en andere zijn van nature bang denk ik , net als mensen.

Ik denk dat voor een vergrote deel de angst al tijdens de inprentingsfase is 'aangezet'. Gevolgd door de socialisatiefase waarin dieren leren omgaan met 'bedreigingen' in alle soorten. Daarin is ook belangrijk dat de baasjes duidelijk blijven aangeven WIE bepaalt wat eng is of gevaarlijk kan zijn. Bij honden is dit meer nodig dan bij katten. Beide dieren voelen aan als in hun directe omgeving 'iets anders' dan andere dagen is zoals opgebouwde spanning richting die 12 uur, bezoekers, andere geuren, kortom een andere sfeer in en rondom huis. Deze wisselwerking tussen baas-dier is ook al wetenschappelijk aangetoond. Zie ook: http://hondenlot.nl/artikelen/antropomorfisme.html Andere deel is ook genetisch bepaald. Zo zijn bv Ierse setters van aard wat nerveuzer dan D.herders en Labradors. Enige dat wij als mens en daarmee ' boven' het dier staand is goed leren omgaan met hun aard en gedrag; ze niet bevestigen in hun bange momenten en troosten, ze een rustige plek gunnen tot ze hun natuurlijke balans weer hebben hervonden. Wel is het zo dat zodra een dier bv geraakt al eens werd door een rotje of vuurpijl, of de knal keihard te nabij , dan zullen ook latere harde geluiden een associatie blijven geven en is hij blijvend angstig helaas...

IK heb één kat die ik echt binnen houdt vandaag omdat ik anders bang ben dat ze niet op tijd thuis zal zijn en één kat die je nu al wat onrustig ziet worden en die straks, als het knallen toe gaat nemen, ergens in een hoekje zal kruipen waar ie pas morgenochtend weer uitkomt. Zo ging het voorgaande jaren in ieder geval. Ik merk bij de bange kat wel iets aan vooruitgang maar hij is altijd bang geweest. De andere niet. De angstige was al een bangerd toen ik hem uitkoos. Alle andere katten waren onder de bank en kasten gevlucht toen ik het nest kwam bekijken. Alleen die ik mee nam, ging ik mijn mandje liggen slapen. En zo is het altijd geweest: bij mij is ie compleet op zijn gemak maar het is een angsthaas naar de "grote boze buitenwereld" toe. Mijn andere kat is een allemansvriend en erg sociaal juist. Beide katten krijgen van mij dezelfde behandeling uiteraard. Het is dus te kort door de bocht te stellen dat het aan de eigenaar van het dier ligt.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100