Ouders & Kinderen

En dan vooral wanneer je verliefd op haar bent en zij ook op jou, maar dus nog geen relatie hebt en nog wat aan het flirten ben etc.

Ik beseft niet dat ik hem verstikte.Ik heb heel veel nagedacht de laatste dagen en gelezen en nu weet ik dat iedereen tijd nodig heeft voor zichzelf.Ik ook,maar ik kon die tijd hebben want mijn man werkt in de horeca en als hij dan eens de late had dan was ik af en toe blij dat ik de zetel voor mij alleen had.Maar als hij dan samen met mij vrij was dan verwachtte ik van hem dat hij ook echt bij mij was. Ik kon niet verdragen dat hij dan eens alleen een pintje ging drinken,dat hij op de zetel zat gewoon even met zijn ogen toe zonder te praten tegen mij.ik werd dan bang en dacht dat hij niet bij mij wou zijn en dat hij niet meer van mij hield. Maar juist doordat niet te beseffen heb ik hem verstikt en van mij weggeduwd.Vroeger werkte hij in de bouw en als hij dan gedaan had kwam hij meestal eerst thuis eten en dan gingen we ofwel samen ofwel hij alleen nog iets drinken en dan liet ik hem dat ook doen. Maar toen hij dan in de horeca ging werken,zag ik hem minder en werd ik bezitterig omdat ik het gewend was dat hij 's avonds meestal bij mij was.Maar het verschil was,dat hij nu ook vaak 's avonds moet werken en als hij dan 's avonds iets ging drinken hij zijn eigen tijd"had en nu moet hij dat op een andere moment doen
Ik besef het nu allemaal en ik wil het ook anders doen, hoop alleen dat hij ons de kans wil geven om opnieuw te beginnen en dat we erover kunnen praten hoe we het in de toekomst kunnen doen, zodat ieder zijn eigen tijd heeft zonder elkaar uit het oog te verliezen.

als der man het weet vermoord hij haar het is een soort uhm.. loveboy!

Mijn ouders hebben al meerdere keren mij de domste thuis genoemd (dommer dan mijn broer en zusje) tegenover visite. Terwijl ik naar mijn weten niet dom ben: ik doe op dit moment vwo eindexamen en heb alleen maar ruime voldoendes staan.
Telkens als ze me weer de domste noemen, begin ik weer te twijfelen over mijn IQ en verlies ik alle motivatie om ook maar iets te doen voor bijvoorbeeld examens leren. Daarom zou ik graag tegen ze willen zeggen wat voor effect het op me heeft. Maar telkens als ik eraan denk begin ik te huilen, dus dan zeg ik maar niks om het huilen tegen te gaan.
Dat huilen komt denk ik meerendeels omdat ik het oneerlijk vind. Ik doe net zoals mijn broer en zusje vwo en ja... aan mijn broers IQ kan ik niet tippen. Hij hoefde niet eens te leren. Maar ik haalde hogere cijfers dan mijn zusje nu. Dan zeggen mijn ouders: ' Maar zij doet topsport, zij heeft geen tijd'. Daarbij vergeten ze dat ik op haar leeftijd evenveel uren kwijt was aan buitenschoolse activiteiten als zij nu.
Weet iemand misschien wat ik moet doen om dit op te lossen? Want ik weet het zo echt niet meer :x