Wat kan ik doen om mijn ouders ervan te weerhouden om me voor de duizendste keer de domste in huis te noemen tegenover visite?

Mijn ouders hebben al meerdere keren mij de domste thuis genoemd (dommer dan mijn broer en zusje) tegenover visite. Terwijl ik naar mijn weten niet dom ben: ik doe op dit moment vwo eindexamen en heb alleen maar ruime voldoendes staan.
Telkens als ze me weer de domste noemen, begin ik weer te twijfelen over mijn IQ en verlies ik alle motivatie om ook maar iets te doen voor bijvoorbeeld examens leren. Daarom zou ik graag tegen ze willen zeggen wat voor effect het op me heeft. Maar telkens als ik eraan denk begin ik te huilen, dus dan zeg ik maar niks om het huilen tegen te gaan.
Dat huilen komt denk ik meerendeels omdat ik het oneerlijk vind. Ik doe net zoals mijn broer en zusje vwo en ja... aan mijn broers IQ kan ik niet tippen. Hij hoefde niet eens te leren. Maar ik haalde hogere cijfers dan mijn zusje nu. Dan zeggen mijn ouders: ' Maar zij doet topsport, zij heeft geen tijd'. Daarbij vergeten ze dat ik op haar leeftijd evenveel uren kwijt was aan buitenschoolse activiteiten als zij nu.
Weet iemand misschien wat ik moet doen om dit op te lossen? Want ik weet het zo echt niet meer :x

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Dit is heel moeilijk, maar ook heel ernstig. Mij gaat het er niet eens om dat ze er visite bij is, want ook als er geen visite bij zou zijn, zouden ze je niet zo mogen kleineren. Ik hoop van harte dat ze zich niet bewust zijn dat ze het doen en wat de gevolgen van deze opmerkingen voor jou zijn. Misschien kun je het ze vragen en ze vertellen wat deze opmerkingen met jou doet. Zelf als je IQ lager zou zijn, zou dit niet benoemd mogen worden. Hoe hoog je IQ is, heb je zelf geen invloed op. Waar je wel invloed op hebt, is of je inzet goed is. Ook gaat het er niet om wie van de kinderen 'beter' is. Het gaat erom om je op te voeden tot een persoon met zelfvertrouwen die lekker in haar vel zit. Dat doe je beslist niet door iemand te kleineren. Mijn advies is: probeer dit bespreekbaar te maken met je ouders. Als dit niet lukt, kun je misschien hulp inschakelen in de vorm van de moeder van een vriendin, een tante, een oma of de vertrouwenspersoon op school. Als je op het VWO zit, ben je beslist een slimme meid en mag je trots op jezelf zijn. Het is ook heel moedig van je om deze vraag te stellen en omdat dit je erg dwars zit en opgelost moet worden, kun je deze vraag ook het beste met je ouders bespreken, desnoods met hulp van derden. Ik wens je in ieder geval sterkte!

Bronnen:
pedagogische werkervaring

fight fire with fire:. de volgende keer met je hand tegen je voorhoofd blijven slaan en roepen: mama, ik mooie kleurplaat met jou maken?

dat je ouders dit een keer doen, kan misschien nog wel door de vingers, maar gewoon altijd zeggen.. :| dat vind ik wel erg..! je kan het gewoon tegen ze zeggen dat ze jou niet dom moeten noemen, of vragen of ze jaloers zijn ofzo, dat jij het wel kan.. of begin over iets wat 1 van je ouders eens dom heeft gedaan, en zeg dat je dat dus van hen hebt... die domheid moet toch ergens vandaan komen... ;)

Als je ouders het weer zeggen word je boos, zeg je dat je het zat bent en gooi je je rapport op tafel en zegt dat dit t bewijs.

Heb je er al eens met je broer en zus over gepraat? Kan je dat wel? Misschien kunnen zij het voor je op nemen.

Vraag hen ben ik wel een eg kind van jullie en houden jullie wel van me ?

Ik zou gewoon eens met je ouders onder 4 ogen gaan praten over de situatie. Het liefst eerst met je moeder en dan met je vader. Deze situatie moet je samen oplossen,dat kun je niet aleen. En geef de moed niet op,doorgaan hoe moeilijk het ook klinkt.

mischien moet je eens op een rustig moment met je ouders alleen gaan praten en vragen wat ze nou eigenlijk dwarszit. ik zou toch proberen er over te praten met ze. mischien zitten ze wel met iets anders ofzo wat ze zo afreageren maar vindt het wel een rare manier dan van ze. probeer er achter te komen wat er echt is. want aan je iq kan het niet liggen denk ik .

Vertel je ouders wat het met je doet als ze je dom noemen. En laat de tranen maar komen hoor, dan weten ze in elk geval dat je het meent. Samen met mijn beste vriendin ben ik een paar jaar geleden tot een verbazingwekkend en eigenlijk heel simpele stelregel gekomen: je moet tegen (bijna) iedereen 6X zo duidelijk zijn als je dat je al denkt dat je bent, want anders missen mensen de boodschap. Dus als jij denkt dat het voor je ouders wel duidelijk is dat je het niet leuk vindt omdat je niets meer zegt als ze weer eens zeggen dat je dom bent, dan is dat echt bij lange na niet duidelijk genoeg. Dus: ben duidelijk, en geef aan dat je dit niet meer wil horen. Heel veel succes!

Gewoon even lekker janken. Ik ben zelf een ontzettende jankebal. Al moet ik maar zeggen dat ik te laat ben voor het eten begin ik al bijna te snotteren. Net als jij durfde ik niets te zeggen omdat zodra je je mond open doet de tranen beginnen te stromen. Daar doe je niets aan. Maar vraag je af of het echt zo erg is? Je wil graag zeggen hoe het je doet voelen, maar uiten tranen dat niet beter dan woorden? Dus, (en ik weet dat dit heel lastig is!) gewoon je ouders aanspreken en tussendoor even flink die tranen laten stromen. Ben je daar nog niet aan toe? Bied aan te helpen met koken en ga de uien snijden. Niemand die het uitmaakt als je dan een traantje of 2 laat gaan, dat komt toch door de uien. Maar de enige manier om hier iets aan te doen is het toch gewoon zeggen tegen je ouders.

Probeer het toch allemaal los te laten. Je bent perfect zoals je bent, accepteer dat en laat ze toch gaan. Laat je zeker geen minderwaardigheidscomplex aanpraten. Jij mag ook gewoon jezelf zijn, en dicht bij jezelf blijven. Stap dus niet in die mallemolen van prestatiezucht, en ontwikkel je gewoon in je eigen tempo. Wat een domme kortzichtige ouders, om zo hun kinderen tegen elkaar uit te spelen. Ga gewoon zoveel mogelijk je eigen weg, en laat je daar niet vanaf brengen. Probeer je balans te vinden, en ga zeker niet proberen om door middel van prestatie, de aandacht van je ouders te verdienen.

Nou hè mama, daarmee lijk ik toch wel het meest op jou! (daarmee kaats je meteen de bal terug, je geeft ze instant het gevoel wat ze jou geven en het is meteen afgelopen)

Dit is heel herkenbaar. Mijn ouders maakten ook altijd grapjes ten koste van mij. En als ik er wat van zei dan begonnen ze nog harder te lachen. En een serieus gesprek beginnen? Lukte ook niet, want ze namen mij niet serieus. In dit geval sta je (net als ik toen) helemaal alleen. Jij weet van jezelf dat je helemaal niet dom bent. En als jij VWO doet en goeie cijfers haalt dan ben jij ZEKER niet dom. Laat ze maar. Mensen die grapjes maken over anderen doen dit alleen maar uit onzekerheid over zichzelf. Wanneer ze namelijk anderen afzeiken dan voelen zij zichzelf beter. Hahahaha jij weet beter. Zij zijn de dommen, jij bent veel slimmer dan dat want jij maakt geen grapjes ten kosten van anderen. Ik weet dat dat moeilijk is, maar je moet echt die knop omdraaien, jij bent de slimme! Mensen die grapjes maken ten kosten van anderen zijn de dommerikken! Je zou eens een opmerking kunnen plaatsen wanneer ze weer zoiets zeggen in jouw bijzijn; Ik kan er ook niets aan doen hoor, ik ben een product van jullie! Alleen geef ik het toe! En anders, als je dat niet wilt, laat je ze gewoon lullen. Jij weet beter! Jij bent een topper en laat dat alsjeblieft niet stukmaken door die domme ouders! Sterkte!

Tjonge zeg wat vervelend. Ten eerste: je bent niet dom en ten tweede: niemand is dom! Er zijn bijv. mensen die laaggeschoold zijn, maar heel wijs zijn omdat ze veel lezen of veel levenservaring of een brede interesse hebben. In mijn ogen zijn jouw ouders op dit moment erg dom. Misschien zijn ze wel intelligent maar aan sociale opvoeding schort er wat aan! Ik zou, als er weer eens bezoek is en er weer zo'n domme opmerking van je pa en ma uit hun mond komt, recht op de man af vragen: leg me eens uit waarom jullie, mijn ouders, mij dom vinden". Je brengt ze dan in verlegenheid bij de aanwezigheid van hun kennissen. Eens kijken hoe ze dan reageren!

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100