Gezondheid

hallo.

ik slik al sinds me 7 de risperidon omdat ik autisme heb en het beter voor me is nou ben ik 16 en hebben ze geprobeerd om te verminderen van 2 milligram per dag naar 1.5 nu voel ik me veel opener en actiever en dat wil ik behouden nou wil mijn groepsleiding mij verplichten om weer de 2 milligram per dag in te gaan namen nou wil ik dat niet omdat ik me nu beter voel nou is de vraag mogen de groepsleidingen/ouders zeggen dat ik het (moet) in nemen en als ik dat niet doe dan staat er een straf op mag dat? ik vindt het niet kunnen want het is mijn lichaam en ik mag zeggen wat ik toelaat in mijn lichaam of niet?

ik hoor graag!

Drie maanden geleden viel ik op mijn hoofd. Het gevolg was een grote bloeduitstorting en een blauw oog wat drie weken duurde. Daarna blijft de plek gevoelig. Ik heb er geen last van, alleen als ik de plek aanraak is het nog pijnlijk. Deze week kreeg ik wel voor het eerst last van hoofdpijn, maar het is lastig te zeggen of het van die plek of een virus komt. De druk lijkt wel meer van die plek te komen. Is het niet raar dat een val op het hoofd (net boven het oog) na drie maanden na de val nog steeds gekneusd is? En is het owellicht iets anders dan een kneuzing? Ik heb de dokter gebeld met dit verhaal, hij adviseerde om het nog een maand aan te kijken.

Ik vroeg me dit gewoon af

Op fysiek vlak is iedereen die gewoon kan praten in staat om over alles te praten (ik bedoel : als je een stem hebt, kan je praten). Maar in de feiten hoor je dingen als "ik kan niet over mijn gevoelens praten" enz... Je ziet ook mensen dichtklappen over bepaalde thema's of bij bepaalde situaties, en helemaal in zichzelf kruipen. Bv. over thema's die voor hen, hun familie etc. gevoelig liggen.
Praten lukt dan op dat moment niet (soms later wel), ook al staan willen ze het misschien wel en staan ze bv. tegenover iemand die bereid is begripvol te luisteren zoals een goede vriend, een therapeut enz...
Met welk psychisch mechanisme heeft dit te maken? Wat gebeurt er m.a.w. in je geest/hersenen dat maakt dat je over bepaalde dingen niet kan praten, dus dat je fysiek niveau van praten niet meer mogelijk maakt? Ik hoef hier geen meningen zoals "dat zijn snoodaards want wie echt wil praten, kan het" e.d. , Het gaat erover wat er in de hersenen gebeurt bij mensen die aangeven dit niet te kunnen, een psychisch mechanisme zoals beschreven door Freud, Jung of andere psychologen of deskundigen.

Ik heb al een aantal maanden last van een likdoorn. Ongeveer 5 weken geleden ben ik uiteindelijk toch maar naar de pedicure gegaan. Tijdens de behandeling bloedde mijn likdoorn. Ik was blij dat ik toch maar naar de pedicure was gegaan. Ik dacht : nu ben ik er eindelijk vanaf. Nou mooi niet! De likdoorn doet gewoon 10x zoveel pijn. Ik durf niet eens meer naar de pedicure. Ik gebruik nog steeds likdoornpleisters maar deze nemen de pijn niet weg. Hoe kom ik hier vanaf?