vragen over dimentions

hoe zien wij nou 1d, 2d, 3d en 4d?

een camera vangt 1 beeld op, dat is 2d. veel beelden snel achter elkaar, maakt nog geen 3d.. klopt het dan dat we theoretisch 3d niet kunnen zien als we 1 aanzicht hebben?*

klopt het dan ook, dat (als) we leven in een 2dimentionale wereld, we alleen 1d zien?

kunnen we er dan van uit gaan dat (als) we in een 4d wereld leven alleen 3d zien? maar dan vraag ik me af, wat zie je, als je 3d kijkt?** kun je dan door materiaal kijken, en ook de binnenkant ervan zien(zoals een röntgen doet)?

als je vanuit 2 aanzichten kijkt, kun je een illusie maken van de volgende dimentie.( bv: je ogen zien 2d, maar samen laten ze je diepte zien, dus 3d.) is het dan mogelijk, om een illusie te maken van 4d, in een 3d wereld?


--------

*ik weet dat WIJ diepte kunnen zien, maar dat komt omdat wij 2 ogen hebben, dus 2 aanzichtpunten

**3d KIJKEN, niet verbeelden. dit kan wel verwarrend klinken.. als je een 3d cubes op je scherm ziet, zie je het nog steets 2d. wij verbeelden het alleen 3d.

Weet jij het antwoord?

/2500

Je vraag is wat verwarrend, maar ik zal mijn best doen. 1 tot en met 4-dimensionaal hebben niet zozeer te maken met ons zien, maar met de plaats die dingen in de ruimte innemen. 1 dimensie kun je eigenlijk niet ; waarnemen', hooguit benoemen. Zelfs alleen maar een streep op papier heeft toch nog twee of zelfs dimensies, hoe klein de hoogte en dikte ook zijn; alleen maar 'lengte' tekenen wordt verrekte lastig. Tweedimensionaal noemen we voorwerpen die we niet ruimtelijk waarnemen maar inderdaad plat op papier bijvoorbeeld. Onze hersenen hebben echter geen enkele moeite daar driedimensionale voorwerpen op te herkennen. Dat we normaliter drie dimensies waarnemen komst doordat onze ogen beide een net iets ander plaatje waarnemen, en van die twee een ruimtelijk beeld maakt, waardoor we ondermeer afstanden kunnen schatten. Met slechts één oog is het bijvoorbeeld verrekte lastig aan het verkeer deelnemen of badmintonnen. Je kunt dit effect nabootsen door twee foto's van verschillende standpunten te nemen, en door een bril met gekleurde glazen of door beide ogen afzonderlijk tegelijkhertijd te bekijken , zoals bij een 3D-film of een viewmaster/stereoscoop. Die vierde dimensie is een beetje willekeurig qua definitie. Vaak wordt tijd als vierde dimensie genoemd, maar in de hogere wiskunde kunnen ze intheorie weer tot in het oneindige doorgaan. Voor onze waarneming echter houdt het bij drie dimensies ECHT op. Eigenlijk kunnen we alleen twee- en driedimensionale beelden waarnemen. Maar zelfs tweedimensionale zien we in de regel driedimensionaal.

Ik denk dat je redenering wel klopt: "zien" is een projectie van een voorwerp naar een dimensie die 1 lager is dan de dimensie van het voorwerp. Je kan je een idee vormen van het voorwerp door 2x een projectie te nemen waarbij er tussen de 2 projecties een verschuiving is van de "weggeprojecteerde" dimensie. Deze 4de dimensie kan ook tijd zijn: je neemt dan een 2de projectie op een later tijdstip. Misschien een leuke illustratie hierbij is deze afbeelding van een tesseract. Een tesseract is een 4-dimensionale kubus. Dit beeld is een 2d projectie van een 3d projectie van een 4 dimensionale kubus. Of je zou ook kunnen zeggen: de schaduw van de schaduw van de tesseract. Of als je dit "voorwerp" met stokjes zou maken in 3d (dus een kleine kubus in een grotere kubus met een verbinding van de hoekpunten), dan houd je dus een schaduw van een 4d kubus vast.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100