Waar begrenzen mensen zich?

Het zeggen van dat kan ik niet. Dat zou me nooit lukken etc is in mijn ogen jezelf al begrenzen maar waarom doen we dat. Zonder dit soort begrenzingen leef je een stuk makkelijker dat is voor mij een feit. Ik ben van mening wie niet probeert wint nooit. En als een ander mens het al gedaan heeft waarom zou ik het niet kunnen. Punt is er zijn altijd grenzen maar die liggen verder dan wij denken.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

We kennen onze grenzen vaak slecht, enerzijds onderschatten we daardoor onszelf en anderzijds overschatten we ons kunnen. Van grensconflicten kunnen we in het beste geval leren. Het opzoeken van onze grenzen is soms nodig om te weten waar we staan en wat we kunnen. We hoeven echter niet steeds met onze grenzen bezig te zijn, ruim binnen ons territorium kunnen we vaak ook veel betekenen, het zou jammer zijn dit veld onbenut te laten. Wat een ander kan zegt niets over wat jezelf kunt, geen mens is immers gelijk. Daarom kunnen we zoveel baat hebben bij samenwerking en hebben we elkaar nodig. Als we dat wat meer beseffen maken we het onszelf een stuk gemakkelijker... Toegevoegd na 9 uur: In levensbedreigende situatie kunnen we onze grenzen sterk verleggen, onze geest stelt ons in staat on lichaam in een andere "modus" te zetten. Daardoor nemen onze kracht en denkvermogen enorm toe. In dergelijke gevallen kunnen we zo snel denken dat we de yijd als langzamer ervaren en kunnen we kracht ontwikkelen die alle olympische records zou verbreken. Wellicht ken iedereen de verhalen van mensen die een auto aan een kant optillen om er een kind onderuit te halen. Dat is geen onzin!!! Een enorme stoot adrenaline en andere hormonen zorgen dat we niet gehinderd worden door pijn of vermoeidheid. Helaas wordt aangeleerd dat we altijd over deze krachten kunnen beschikken , ook in niet noodsituaties. Toch is het sterk af te raden dit te doen omdat je je dan wel degelijk ernstig kunt beschadigen. Noodplannen moet je ook niet als dagelijks beleid hanteren. Doe je dat wel, dan raakt het systeem in een ernstige stress waardoor de gemiddelde prestaties onder de nominale komen te liggen. Ook heb je dan die noodvoorziening niet meer beschikbaar als dat wel onontbeerlijk is. Onze grenzen zijn rekbaar en situatie-afhankelijk. Als je jezelf altijd in een opperste staat van paraatheid houdt, voel je je grenzen niet meer. Je sloopt dan jezelf. Daar is niemand mee gebaat.

Omdat er ook gevaren aan zitten. er zijn mensen die de gekste dingen kunnen., als ik in zon geval zou zeggen ach ik doe het gewoon effe dan was ik misschien al lang dood geweest, niet iedereen kan hetzelfde en niet iedereen is hetzelfde. de ene is war leniger, slimmer,sneller, etc. en voor de 1 is iets nou eenmaal eng en voor een ander stelt het niets voor,

Een mens die iets niet durft of ergens geen zin in heeft, zal al snel zeggen: dat is niets voor mij of dat gaat mij niet lukken. Ik denk dat faalangst ook een grote rol speelt om jezelf te begrenzen.

Het lijkt mij dat het alles te maken heeft met je zelfvertrouwen. Iemand die meer zelfvertrouwen heeft zal meer durven dan iemand met minder vertrouwen in zichzelf. Slecht zelfbeeld doet er ook niet goed aan en gaat je snel begrenzen

Als je alleen op het persoonlijk vlak kijkt kan je soms gelijk hebben, kijk je echter naar de hele maatschappij dan is het wel goed dat er op ieder haantje de voorste wel een stuk of tien volgzame mensen met minder ambities zijn anders werd het onleefbaar druk.

dat is de ene soort begrenzen, en eigenlijk geef je daar zelf al een antwoord op je vraag. Er is nog een andere soort van begrenzing die ook sterk aanwezig is. Het idee dat je los staat van de anderen, dat we allemaal op zichzelf staande mensen zijn. Dat de armoede van een ander geen effect heeft op jouw leven, jouw geluksgevoel, dat we niet verbonden zijn. We voelen ons wel verbonden met onze groep maar niet met de andere mensen, dat is een grote begrenzing. Het niet verder kijken dan onze neus lang is. En een stapje verder, de verbinding met de aarde. Hoe denken we ooit volledig gelukkig te kunnen zijn als we onze leefwereld als vuilnisbak gebruiken. Als we de aarde blijven plunderen, terwijl het ons eigen huis is. Begrenzing.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100