Wat leren we van weerstand in het leven?

Je kent het wel, denk je een goed plan te hebben is er ineens veel weerstand tegen.
Wil je iemand helpen, hoeft het ineens niet meer.
Biedt je aan om mee te denken voor een oplossing, hebben ze liever dat je thuis blijft.
Ga je het liefst links af, wil de rest rechts af.
Je werdt er soms zo moe van en wat leer je er van?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Als ik persistente weerstand op veel facetten van een positief plan ondervind, beschouw ik dat als TEGENSTAND. Iets of iemand van ongunstige aard belet mensen het goede te doen/ tot resultaat te komen. Dode vis drijft mee met de zee, levende vis zwemt tegen de stroom in en komt op de plek uit waar hij wezen moet. Deze stroming is dan de tegenstand. In het bijzonder in de zorg voor mensen die in een hachelijke situatie verkeren of een lezing over een beladen onderwerp ervaar ik dit nogal eens. Omdat ik een slechte verliezer ben, zet ik dan een tandje bij (als van een fiets derailleur) en laat mij er NIET door ontmoedigen. Ik vraag God om een "Engelenwacht" en medegelovigen om te bidden. Het klinkt wat zweverig, het werkt echter instantaan, het lijkt net of de (mentale) lucht dan opklaart en neemt mijn doelmatigheid en de cooperatie van de andere belanghebbenden /betrokkenen significant toe. Ik raak dan vaak ontroerd over wat andere mensen belangeloos willen doen op grond van een onderbouwd maar eenvoudig verzoek, ik zie dan veel goedheid in mensen. In de Bijbel staat daarover de eenvoudige maar duidelijke strofe "het gelovig gebed vermag veel omdat er KRACHT aan verleend wordt" Ik meen dat het in Jacobus staat . Ik ben echter geen Bijbelleraar, maar zonder dat is deze zin ook wel te begrijpen. Blijkbaar werkt de Geest van God in de mensen die dan welwillend zich inspannen om mee te werken. Het is altijd erg mooi om dit te ervaren en daarvan deel uit te mogen maken. Weerstand of tegenstand van beschreven aard moet je dus niet bevechten met transpiratie, maal (laten) neutraliseren door Inspiratie. Wellicht komt eea. je vanuit de praktijk bekend voor. Ken HEM (God) in al je wegen (plannen) en HIJ zal je paden (benodigde hulp , welwillendheid ,moed, inzicht, middelen) recht maken. Deze belofte heb ik talloze malen in de praktijk mogen ervaren en daarom is het geloof van mij een volledig vertrouwen in God geworden. Het is trouwens niet zo dat God je helpt zoals je misschien zou verwachten, HIJ zal vanuit het overzicht de meest effectieve aanpak inzetten, daarom is het belangrijk om te vertrouwen dat het goed gaat. Je hoeft immers als leerling niet altijd te kunnen begrijpen waarom de MEESTER dingen op een bepaalde manier doet, vertrouwen in Zijn vakkkundigheid en een goede afloop is voldoende. Daarove zegt HIJ "leert van mij want ik ben zachtmoedig en nederig van aard". eigenschappen die veel professionele hulpverleners ontberen.

Daar leer je van dat het leven niet bestaat uit verwend worden en je zin krijgen. En je leert er op den duur van dat het geen enkele zin heeft om je druk te maken. Dan ga je gewoon wat anders doen. Even blij.

Het zou voor jou kunnen betekenen dat je ook eens nee moet zeggen en wat meer aan jezelf moet denken, soms kan goedbedoelde hulp net te veel zijn en weigeren ze op het laatst. Ik kreeg ooit hulp van een lieve vriendin toen ik ging verhuizen, ze wilde helpen de nieuwe keuken schoon te maken maar dat deed ze niet. Ze ging mijn kasten inpakken en dozen lostrekken en na 3 x gezegd te hebben dat ik zelf mijn kasten wilde indelen liep ze kwaad weg. Goed bedoelde hulp maar liep verkeerd af. Dus deze les was, de volgende keer weiger ik dat soort aanbod, hoe goed bedoelt ook.

Zo gaat dat inderdaad vaak. Breng je het positieve krijg je weerstand dus negativiteit, en botte reacties. Doe je het positieve, ligt de negativiteit op de loer, en misschien moet dat dan ook maar. Want door het negatieve te kennen, blijf je juist op koers, en wordt je nog eens extra bevestigd om het goede te doen. Het is soms een eenzame en onbegrepen weg die wij gaan, en zit vol met valkuilen. Maar elke keer kom je er sterker weer uit, en vermijd je de valkuilen. Mijn boodschap blijft dezelfde, hoeveel weerstand het ook zal oproepen. Het is fijn om te weten.

Wat je ervan kunt leren is; Lekker achteruit leunen en wachten tot iemand jouw hulp echt nodig heeft en daarom vraagt. De meeste mensen zijn soms té eager met willen helpen, oplossingen zoeken enz. Dat kan soms best overheersend overkomen, terwijl je het zo goed bedoelt. Niet meer doen dus!

Weerstand is er nu eenmaal vaak in het leven; de kunst is de weg erom heen te vinden. Vaak willen mensen ook niet geholpen worden; de verzekering dat ze het zullen redden omdat ze wel meer dingen het hoofd geboden hebben kan echter heel welkom zijn en inderdaad wonderen doen. Toegevoegd na 2 minuten: Een schouderklopje (letterlijk) van een vrouw schijnt nog beter te werken, maar dan moet je eerst een vrouw inhuren.

mensen willen liever zelf alles onder controle hebben en soms word men geirriteerd als iemand anders wel even zegt hoe ze het moeten doen, wat je er van leerd ja is lastig, dat je geduldig moet zijn misschien of dat je zelf bewust ervan word hoe jij bent zo is er geen ander iedereen ziet alles anders dat ook jij uniek bent ook al zie je het anders dat de anderen het zien en er tevreden meer zijn, denk ik. Toegevoegd na 1 minuut: kan lastig zijn als je b.v. zeker weet dat je gelijkt hebt en de andere niet en diegene dat niet doorheeft

wat je hiervan leert is dat je je eigen kracht moet ontdekken om met zaken en dingen en gevoelens om te leren gaan. Als iemand je niet nodig heeft okee dan niet, kan je niemand helpen maar willen ze niet , goed dan niet, enzovoorts ...je kan altijd wel iemand helpen al is het maar vrijwilligerswerk in een verzorgingshuis of wat dan ook...dus daar ligt het niet aan... maar je wil goed zijn, en je wil dat mensen dat herkennen in je..je voelt je opzij geduwd misschien als dat niet gebeurd, gekwetst...maar mensen zijn nu eenmaal niet allemaal hetzelfde en niet iedereen staat te wachten op hulp...ik ervaar het zelf ook en tuurlijk doet dat even pijn...maar dat is je ikje die pijn en gekwetsheid ervaart...je zou er misschien van kunnen leren dat als mensen hulp nodig hebben ze het jou vragen, dan kan jij zelf bekijken of je kan helpen of niet...als je links wil en een ander rechts zou je kunnen proberen compromis te sluiten en zo zijn er tal van dingen die je eigenlijk simpel kan oplossen als het ikje niet in de weg staat, en je haalt er nogmaals je eigen kracht uit...ik denk dat dat de weerstand van het leven is en dat je van de dingen die je ervaart die les uit haalt ...okee volgende keer pak ik het anders aan bv of ik doe het een tijdje niet en dan zie ik hoe dat loopt maar ik ga er niet mijn dag door verknallen dan ga ik andere dingen doen...hm lang antwoord eigenlijk he:) na ja thats me :) nou kort gezegd, zoek de kracht in jezelf om met deze omstandigheden om te kunnen gaan en leer het jezelf aan...:)

Bronnen:
eigen mening

Wat ik van die situatie`s probeer te leren is : dat ik er niet vanuit kan gaan dat iedereen is zoals ik zelf ben. Ik denk dat ik mij dan niet genoeg verplaats in die ander(en). Misschien heb ik dan wel een te hoge eigendunk met mijn "goede plannen" en idee dat ik die ander wel eens even "geweldig goed ga helpen". Ik probeer die weerstand als een les te zien in het de ruimte geven aan die anderen om het op hun eigen manier te doen en niet mijn ideeën als superieur te zien. Misschien kom ik op die ander wel iets te dominant over en moet ik daar aan gaan werken.

Ik weet het niet zeker eddijst maar de meeste mensen zijn bang te veranderen en om de controle te verliezen... Het zou hier mee te maken kunnen hebben. Je zou kunnen proberen je adviezen zo in te pakken dat de mensen denken dat ze het zelf verzonnen hebben... (bijv door; wat denk je zelf, wat zou jij een ander adviseren... te zeggen) In ieder geval geldt bijna altijd, ONGEVRAAGD ADVIES, IS ZELDEN WELKOM!

wat je doet is een klassiek staaltje omgekeerde psychologie. probeer het maar eens bij je vrouw/broer/tante. vb. Q:schat, wil jij de vaatwasser uitruimen? A: Nee. Q: schat, jij zou vast niet de vaatwasser uit willen ruimen A: hm...ok.. mensen voelen zich geneigd om omgekeerd te antwoorden op ongevraagd advies of vervelende klusjes. door de vraag om te keren krijgen ze het gevoel om het toch wel te willen. wat je hier van leert? je kan leren mensen te manipuleren :P

Samenleven is ruimte voor elkaar laten, ruimte om te falen, ruimte om fouten te maken. De meeste mensen willen zelf hun weg leven, ze willen hulp precies in de vorm die zij aangeven. Wat je leert is afstand nemen, je energie bij jezelf houden, af en toe van binnen huilen (als de afstand weer weg is) en wachten, eindeloos wachten en toezien. Als je om ze geeft blijft de band altijd, je ervan afkeren en de andere kant oplopen gaat niet. Toezien en aanhoren hoe ze om hulp roepen (terwijl als je die aanbied hij niet geaccepteerd wordt omdat het (blijkbaar) niet de juiste weg is voor die ander) is het enige dat rest. Je leert omgaan met machteloosheid.

Je leert ervan minder snel hulp aan te bieden! Je moest eens weten hoeveel mensen het als bemoeienis zien. Maar ja, Ed, het is de aard van het beestje hè? Mijn man is ook zo`n beestje, als hij ziet dat er iemand zijn motorkap in de straat openzet en er radeloos naar kijkt, staat hij al buiten met startkabels, bij wijze van spreken, dan hè. Sommige mensen willen nu eenmaal eerst zelf proberen en als het niet lukt, dan vragen ze erom. Weer anderen zie je kijken op een manier van ;"heb ik je iets gevraagd, waar bemoei je je mee' en dan zijn er die goede momenten dat iemand echt blij is dat hem/haar spontaan hulp gebonden wordt en diegene daar dan ook écht dankbaar voor is. Daar doe je het dan ook voor, want je helpt nu eenmaal graag. Ik ben zelf iemand waar anderen graag mee praten als ze ergens mee zitten. Ik laat ze dus eerst praten en luister. Vaak is dat al hulp genoeg,maar soms zijn er momenten dat de ander het niet meer weet en dan voel je en zie je aan diegene dat hij/zij hulp wil. Veel mensen durven het niet te vragen en ik zeg dan meestal; "Als ik je ergens mee kan helpen, dan doe ik het graag hoor, je kunt me altijd vragen". Wanneer ze het dan vragen, weet ik zeker dat mijn hulp gewaardeerd wordt en zal ik pas helpen. Ga dus pas helpen als ze erom vragen, dan is je hulp echt gewenst en wordt het naar waarde geschat. De spontane uitbarsting van hulp wordt niet altijd geaccepteerd en zeker niet naar waarde geschat,want het is toch voor jou verloren moeite die je gedaan hebt.

Dat niks vanzelf gaat

Iedereen is uniek, en niet iedereen wil geholpen worden. Ieder zo zijn vreugde en drama. Ieder zo zijn eigen karma. Ook karma die hij zelf moet inlossen.

Als iemand veel weerstand ervaart in zijn/haar leven dan is dat omdat hij /zij veel weerstand creëert. Dat lijkt erg simplistisch... maar je direkte omgeving is een spiegel van je zelf. Sommige mensen creëren bewust weerstand omdat het ze een kick geeft om overal dwars tegen in te gaan. Zij genieten van die eigenwijze status. Anderen echter hebben heel altruistische bedoelingen. Ze willen ECHT de ander helpen. En toch stuiten ze daarbij soms op weerstand en wordt de hulp niet gewaardeerd. Onbegrijpelijk voor de altruist ! Geen daad zo onbaatzuchtig of er zit overigens wel iets egoïstisch in. Dat is maar goed ook, want zelfs als je ervan uitgaat dat eigenbelang de belangrijkste drijfveer van de mens is, is het helpen van anderen nog opportuun. Ten eerste wordt een daad niet minder goed als er een egoïstisch motief achter zit. Ten tweede levert helpen een groot voordeel voor de hulpverlener op: je wordt er vrolijk van. De kick van het geven wordt de helper’s high genoemd. Het lijkt op het effect dat fanatieke sporters voelen na een geslaagde work-out: een gevoel van euforie, gevolgd door een periode met minder stress en meer energie. Dat is een van de redenen waarom een altruist soms wat TE overijverig aan het helpen slaat. En waarom weerstand extra hard aankomt. Er zijn wat mij betreft een paar gouden regels voor “ helpers” *De snelste manier om mensen te irriteren is om ze van ongevraagd advies te voorzien. Voor je het weet word je in de hoek gezet als bemoeizuchtig en een nieuwsgierig Aagje. Terwijl er meestal oprechte bezorgdheid aan ten grondslag ligt. *Het is beter om te demonstreren dan te zeggen. Daarmee bedoel ik dat je beter aan iemand kunt laten zien hoe je vrolijk en blij kunt zijn. Dat mensen weer meer plezier in hun leven kunnen krijgen. Dat ze weer aan de slag kunnen om wat dan ook te doen. Enzovoort. Enzovoort. *Waak voor de typische valkuil van de altruistische helper: jezelf wegcijferen, energie weggeven, emotie van een ander bij je houden.

simpel gezegd als het om jezelf gaat je niet laten ontmoedigen door negatieven al is het luisteren naar goede raad geen slecht idee misschien. En als het gaat om je diensten aan anderen aan te bieden waarom is het zo erg als mensen zeggen dat lossen we wel zonder jou op?? En als iedereen rechts af wil en jij niet moet je kiezen .. meegaan of toch maar links af.. Waarom is het zo belangrijk wat de rest van de wereld goed vind aan je. Is dat misschien een goed vraag.

Je hebt een goed plan, waarschijnlijk goed overdacht, veel energie in gestoken en je voelt weerstand. Je biedt hulp aan en het wordt afgewezen. Jij links, zij gaan rechts. Je zit vol positive energie en er zijn mensen die hier weerstand tegen bieden, waarom? Omdat zij waarschijnlijk liever in die negatieve spiraal zitten en voelen positieve energie aan als bedreigend. Wanneer je los laat komt juist dat gene naar je toe waar jij wat me kunt/mag/wilt. Als ik je vraag goed begrijp, leer je hierdoor; Los- laten!

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100