Hoe leer je van jezelf te houden?

Al heb je wel redelijk wat zelfvertrouwen, maar baal je toch zoveel van de fouten die je in je leven gemaakt hebt en zie je jezelf nog steeds grote dingen fout doen en verkeerde beslissingen maken, terwijl je weet dat dit eigenlijk niet nodig is.

Al weet je dat iedereen fouten maakt en dergelijke; als je dan alsnog een bepaalde afschuw voor je eigen gedrag krijgt en er erg naar verlangt om simpelweg maar vanzelf te kunnen weglopen...

Hoe kun je leren om toch weer van jezelf te kunnen gaan houden?

Weet jij het antwoord?

/2500

Blijkbaar kan je niet accepteren dat je niet perfect bent. Dan kan niemand, omdat we allemaal perfectie nastreven. We zijn de hele dag bezig met goed en fout. Mensen zeggen wel dat goed en fout niet bestaan, maar dat is natuurlijk niet waar. Als je zegt dat je niet mag zeggen dat iets goed of fout is, dan zeg je dus dat dat fout is om te zeggen. Dan heb je toch al bewezen dat goed en fout wel degelijk bestaan? Nu terug naar je vraag. Als je accepteert dat je niet perfect bent, dan heb je nog niet geleerd om van jezelf te houden. Je zult een liefde nodig hebben zonder voorwaarden. Iemand die je liefheeft om wie je bent, niet om wat je doet. Liefde komt je niet zomaar aanwaaien. Het is een wisselwerking. Waarom lacht een baby'tje naar je? Omdat jij naar hem/haar lacht. Je hebt dus onvoorwaardelijke liefde nodig om jezelf onvoorwaardelijk lief te hebben. Dit is de meest perfecte liefde. Want als jij die liefde krijgt, kun je hem weer aan een ander geven, en dat kan zo doorgaan. Mensen kunnen die echter ten dele geven. Jezelf echt liefhebben zal op aarde dus niet lukken. Ik ben ervan overtuigd dat dat niet alleen jouw probleem is, maar een groot wereldprobleem. Daarom zullen we deze liefde niet bij onszelf moeten zoeken, maar bij onze Schepper.

Mij helpt het als ik bedenk, bij de fouten die ik gemaakt heb, dat ik ze niet expres gemaakt heb. Soms doe ik iets waarbij ik achteraf denk: "hoe kon ik zo stom zijn" . Of ik zei iets wat erg kwetsend was voor een ander, of ik werd kwaad terwijl dat helemaal niet nodig was. Ik probeer dan mild over mezelf te denken: ik deed het niet met opzet, het was niet mijn bedoeling die ander te kwetsen (natuurlijk probeer ik wel om het weer met die ander in orde te maken, excuses aan te bieden), mijn emotie`s lopen soms ook wel eens over, dat moet ik proberen in de hand te houden, maar ik heb ook wel eens mijn dag niet. Probeer jezelf ook zwakke momenten toe te staan. Het is natuurlijk wel de bedoeling dat je, bij de fouten van een ander, ook mild bent, daar ook probeert de onschuld van in te zien. Mijn ervaring is dat, hoe milder ik ben naar anderen, hoe milder ik ook ben naar mijn eigen fouten. Hoe vaker je bij de fout van een ander zegt: "natuurlijk, kan gebeuren", hoe vaker je dat bij jezelf ook vindt.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100