Hoe voelen wij ongeschreven regels aan?

Onschreven regels: op een bepaalde afstand van iemand blijven in een gesprek (uit de persoonlijke ruimte blijven), je formeel gedragen in een bepaalde omgeving, geen ongepaste- of te persoonlijke vragen stellen, noem ze maar op.

Het gevoel, zodra je een van deze regels hebt overtreden, je een fout hebt begaan. Je het schaamrood op voelt komen en denkt; "Shit! Dit had ik niet moeten zeggen of doen."

Hoe weten we dat? -Wat- in je lichaam maakt dat je ongeschreven regels feiloos aanvoelt?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Dit soort regels leer je doordat je opgroeit in een cultuur. Juist omdat het ongeschreven regels zijn, weet je niet, hoeveel het er zijn, maar bij overtredingen als klein kind wordt je hierop doorlopend gewezen door iedereen om je heen, vooral door de moeder in de eerste levensjaren, maar daarna door alle mensen en kinderen om je heen. Vandaar, dat het zo verschrikkelijk moeilijk is om in een ander land je helemaal thuis te gaan voelen - je doet onbewust heel veel fout, en mensen om je heen overtreden doorlopend de regels, die voor jou altijd gegolden hebben. En vandaar ook, dat mensen die bij ons komen wonen vanuit een andere cultuur, vaak generaties nodig hebben om echt helemaal in te burgeren - met nederlands leren en jezelf sociaal staande kunnen houden ben je er nog láng niet, en je kinderen óók niet, want alleen op school leren hoe die ongeschreven regels liggen, is duidelijk niet genoeg...

Geleerd bij 't opgroeien. Met vallen opstaan. Ervaring uit 't verleden! ALLES wat je doet of meemaakt, draagt weer bij aan de toekomstige gedachten/handelingen. Toegevoegd na 21 seconden: vallen en opstaan

Ten eerste doe je geen dingen die je zelf vervelend ook niet bij anderen: zoals in iemand nek zetten als je met iemand praat. Ervaring komt hierbij om de hoek kijken Verder is het een stukje opvoeding van ouders, school en je naaste omgeving. Dingen die om je heen gebeuren kun je oppikken, dit kan letterlijk om je heen zijn op straat, maar ook door de media. Je kan jezelf veranderen doordat de media praat over groeperingen, het kan zijn dat je een bepaalde afkomst hebt dat negatief in het nieuws is. Je wilt niet bij zo'n groep horen en wilt laten zien dat je het tegenovergestelde bent. Hoe je bepaald wat je aantrekt naar een sollicitatie gesprek is in de loop van de tijd veranderd, in dit geval is het dus je omgeving. Voorbeeld: sollicitanten van 30 kunnen nog weleens een pak of pantalon & blouse aantrekken voor een ict functie. Een sollicitant van 20 zou voor dezelfde functie zijn/haar netste broek nog steeds onder de boxer kunnen laten hangen.

Doe voelen we niet aan, die worden ons aangeleerd... Er is maar één ongeschreven regel die iedereen vanzelf voelt en dat is: Doe een ander niet, wat u niet wil dat u geschiedt... Maar voor de rest is het allemaal aangeleerd, geweten is aangeleerd... Mensen zonder geheugen hebben geen geweten...

De mens is een kuddedier. Voelt goed aan wat de kudde om hem heen als normaal ervaart, en zal zich snel daaraan aanpassen. De ongeschreven regels waar jij het over hebt, hebben veel te maken met het verschil tussen goed en kwaad. Iedereen weet zonder dat dit specifiek is aangeleerd dat je lief kunt zijn en dat je iemand kunt kwetsen. Dat gevoel is bij de een sterker ontwikkeld dan bij de ander, maar we hebben het allemaal. Dat is aangeboren, en waar het zit? Tussen de oren.

Als het goed is,heb je dat met de opvoeding meegekregen,al begin ik er de laatste tijd aan te twijfelen of dat nu ook nog zo is. Daarbij merk je al snel: Ho,tot hier en niet verder.

Deze ongeschreven regels voelen we niet aan. Als je uit de stad komt is je persoonlijke ruimte niet zo erg ruim, terwijl een agrariër zijn persoonlijke ruimte veel groter is. Zo zal een stadsmens eerder (ongewild) in de persoonlijke ruimte van een boer komen dan andersom. De persoonlijke ruimte verandert ook van grootte als een persoon in haar/ zijn auto stapt en gaat rijden. De persoonlijke ruimte wordt dan de omtrek van de auto.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100