Hoe kun je iemand leren om de werkelijkheid te aanvaarden?

Ik zoek naar voorbeelden om duidelijk te maken dat het verzet tegen de werkelijkheid zinloos is. Dingen zijn zoals ze zijn, en boos worden verandert daar niets aan. Sommigen slaan zelfs hun computer, als ze zelf een fout hebben gemaakt.
En de werkelijkheid is hard en trekt zich niets aan van ons oordeel. Maar hoe kun je dat iemand duidelijk maken, als die daar door allerlei emoties niet voor open staat?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Waarom moet dat perse? Er zijn ook genoeg voorbeelden die aantonen dat het zinvol is om de werkelijkheid niet te aanvaarden. (zie bijvoorbeeld http://www.time.com/time/specials/packages/article /0,28804,2080036_2080037_2080039,00.html ) Voorop gesteld: er is niet 1 werkelijkheid, er zijn er zo'n 6915453475. Ik vermoed dat je je vraag niet goed overdacht of niet goed geformuleerd hebt. Het leven kan hard zijn. En pech bestaat. Ook is er 'het' soms gewoon niet eerlijk. De werkelijkheid zelf is niet perse hard, dat ligt er maar aan welke werkelijkheid je beleefd of wilt zien. Dat jij aan een ander een andere werkelijkheid wil laten zien is in zekere zin een (waarde)oordeel. Iemand proberen te helpen is een mooi streven maar je eigen werkelijkheid opleggen is zelden een oplossing. Ik vermoed dat je iemand wil helpen om te leren meer te relativeren, om beter om te leren gaan met tegenslagen. Dat zijn zaken die iedereen blijvend moet leren, elke dag weer. Je kunt iemand hiermee wel een beetje op weg helpen, bijvoorbeeld door voorbeelden te noemen en een goed gesprek aan te gaan, maar het doorvoelen ervan moet iemand zelf leren. Vaak is dit ook een kwestie van meer levenservaring opdoen en wijsheid die met de jaren komt. Als je iemand wil helpen is het soms voldoende om naast iemand te staan, er te zijn wanneer diegene je nodig heeft, je hoeft niet altijd de weg en de route aan te wijzen.

dat kun je niet iemand leren, dat moet die persoon zelf willen, heeft met temperament en karakter te maken, daar kun je echt niets aan doen.

Als je de behoefte hebt om iemand daarop te wijzen, doe dat dan niet 'in de hitte van de strijd' dus niet als die ### pc net weer is vast gelopen, maar een uur daarna als degene er zelf ook weer om kan lachen. Toegevoegd na 2 minuten: Wát je kan zeggen is. Het lijkt wel het ergste wat een mens kan overkomen als de pc het niet meer doet, geluk is dit maar een moment want je ziet het, dat hele drama van net was helemaal niet nodig geweest. Of maak er een geintje van (vind ik het leukste) Joh, ik dacht dat de wereld verging, zo boos was je, maar nee hoor, kijk maar het regent weer gewoon buiten en we draaien nogsteeds. Op die manier relativeer je het 'probleem'

Volgens mij aanvaard ieder zijn eigen werkelijkheid Op de manier waarop jij de vraag stelt (maar ik kan het mis hebben) klinkt het een beetje of je anderen wilt overtuigen van jouw visie op de werkelijkheid. Of iemand boos wordt als iets niet lukt is denk ik een vorm van temperament. Eenieder moet leren daar wel mee om te gaan dus als er bij iemand een kleinigheid misgaat is het natuurlijk niet de bedoeling dat hij de hele wereld kort en klein slaat. Maar de één is nou eenmaal relaxter dan de ander. De boze types kunnen wel eens jaloers zijn op de relaxte types maar aan de andere kant steken die relaxte types ook wel eens hun kop in het zand, die weigeren gewoon om zich druk te maken om maar niet gekwetst te zijn. Als jij echt iemand wilt helpen omdat hij zich in jouw ogen onevenredig boos maakt om iets (waar niks aan is te doen) zou ik niet beginnen te wijzen op de aanvaarding, dat is echt olie op het vuur. Ik zou vragen of die boosheid helpt of dat die evt nog meer frustreert en zo een gesprek proberen aan te gaan over het nut of het niet-nut van bepaalde gedragingen

Vaak zijn zo'n reacties een teken van onmacht omdat het nu wéér niet lukt. Aanvaarden van die werkelijkheid lijkt dan heel ver weg voor sommigen. Eens goed vloeken en die pokke computer de schuld geven helpt dan om de frustraties kwijt te geraken. Het heeft ook met karakter te maken. De ene heeft een korter lontje dan de andere en ontploft vlugger als er iets niet naar zijn zin verloopt. Het heeft op dat moment geen zin om de zeggen dat zijn boosheid niets aan de situatie verandert. Het beste is om zelf kalm te blijven en pas te praten als de bewuste persoon is uitgeraasd (als het niet teveel de spuigaten uitloopt). Achteraf is het makkelijker om over het gebeurde te praten en het in de juiste proporties te laten zien. En de persoon er op te wijzen dat zijn reactie te verregaand was. Hopelijk helpt dat dan om toekomstige uitbarstingen te voorkomen.

Je kunt iemand niet iets leren als hij daar niet open voor staat. Het enige wat je kunt doen in hem jou opvatting vertellen. Hij maakt zelf de keuze of hij daarin mee wilt gaan, het wilt aanpassen naar zijn eigen wensen, of helemaal niet erin mee wilt gaan. Iemand iets opdringen zal averechts werken en zal hij eerder zijn hakken in het zand steken en volslagen gesloten worden. Bovendien, wie zegt dat jij gelijk hebt en hij niet? We denken toch allemaal dat we zelf de beste methode hebben? Jij hebt ook een 'standpunt' zoals je die omschrijft in je toelichting. Boos worden is NIET zinloos. Het is een uitlaatklep en het voorkomt dat de emotie niet te hard blijft vastzitten in jezelf. Wat is nu de werkelijkheid? De werkelijkheid heeft vele dieptes en zijn werkelijkheid is voor zal voor jou (een ander) niet volledig zichtbaar zijn. Bovendien kan de 'werkelijkheid' vaak omgebogen worden. Dus staat zelfs 'de werkelijkheid' niet vast. Dus vertel alleen je verhaal als jou opvatting en laat de keuze aan de persoon zelf over. Dat is de enige wijze, zoals ik 'mijn werkelijkheid' zie.

Tot mijn spijt valt dat niet te leren ik knok al vanaf me tiener jaren met me moeder zei is gehandicapt al jaren strijd ze daar tegen in dat zegt dat beter kan worden terwijl ,weet niet hoeveel speciallisten al gezegt dat er niks aan te doen is , Dus als iemand zijn eigen werkelijk niet wild zien zal nooit gebeuren.

Emoties uiten (binnen de perken als het even kan) is belangrijk, ook als ze niet reëel zijn. Je kunt pas aanvaarden, dat iets is zoals het is, als je daarvoor open staat. Als je dat kunt inzien. En dat kan niet, als je gefrustreerd bent bijvoorbeeld. Die frustratie zal zich eerst moeten ontladen. Boosheid uiten verandert niets aan de situatie, maar wel aan je gevoel. Iets aanvaarden vóórdat je boos wordt kan wel, maar vergt veel inzicht, ervaring en oefening. Ook daar moet iemand voor openstaan, en dat zelf willen leren. Dat kan jij iemand niet zomaar leren op een woensdagavondje. Ik weet ook niet wat jij bedoelt met "de werkelijkheid". Voor mij bestaat die niet, heeft iedereen zijn/haar eigen persoonlijke interpretatie van een werkelijkheid. Vandaar dat ik het in mijn antwoord heb over "situatie". Als je zelf wilt leren om de situatie te accepteren zoals die is: ik heb veel gehad aan Mindfulness. Het voert te ver om hier uitgebreid uit te leggen wat dat is, vandaar een link: http://nl.wikipedia.org/wiki/Mindfulness

Voorbeelden kan ik niet geven, helaas, omdat dat een complex geheel is en niet bestaat uit het opsommen van feiten. Er kunnen veel obstakels zijn die het moeilijk kunnen maken:. De zeer persoonlijke emoties, levenservaringen en manier van denken van de degene die de realiteit zou moeten inzien en aanvaarden , zijn/haar hele overtuigingensysteem, in hoeverre de sociale omgeving die overtuigingen versterkt en in stand houdt. zijn/haar wil om in te zien. En wat is de werkelijkheid? Ieder mens heeft zijn eigen persoonlijke werkelijkheid, het kader waarin het leven zich voor hem afspeelt. Dan is er de werkelijkheid die wetmatigheden in zich heeft, bijv. Hoe alles om geld en economie draait, psychologische en lichamelijke werkelijkheden. De mens zit ingewikkeld in elkaar en een pasklaar pakket die iemand zal helpen de realiteit te aanvaarden is er niet vanwege alle factoren die ik noemde. Het is niet onmogelijk, maar ook nooit voor de volle 100% haalbaar. Omdat een mens kan dromen, spiritueel kan zijn en ambities heeft, tegen heersende meningen kan inzwemmen en zo iets wil bereiken, een leven lang. Omdat hij keer op keer een nieuwe persoonlijke werkelijkheid krijgt na nieuwe ervaringen en steeds opnieuw dingen moet aanvaarden. Omdat een mens steeds weer kan ‘dichtslibben’ met emoties en overtuigingen die aanvaarding in de weg staan. Iemand iets doen inzien zou nog binnen jouw macht kunnen liggen, maar aanvaarding is iets dat je niet kunt bewerkstelligen. Dat is een illusie waarmee je jezelf zal frustreren. Zie dat als twee afgescheiden gebieden.

Elke keer een beloning als hij/zij doet wat je zeht

Verzet tegen de werkelijkheid en hoe dingen zijn is inderdaad zinloos. En in jouw situatie bestaat die werkelijkheid eruit dat iemand om allerlei redenen de werkelijkheid niet kan aanvaarden. Uiteindelijk is het enige wat erop zit ook dat te accepteren.

Werkelijkheid is een subjectief toestand die door mensen gezien wordt als objectief door hun gebruik van taal, culture en persoonlijk ervaring. Daarom is het heel moeilijk om aan een andere persoon een objectief werkelijkheid te laten zien en aanvaarden. Je kan alleen een werkelijkheid laten zien die getekend is door jou intentie - bijvoorbeeld jou intentie om de persoon te helpen. Niet accepteren van een "werkelijkheid" is niet altijd slecht... er zijn genoeg voorbeelden van mensen die een "werkelijkheid" niet accepteerden en hebben daardoor nieuwe en inspirerende ideen ontwikkeld mensen zoals Aimee Mullins (zie clip) Als iemand pijn heeft door ZIJN werkelijkheid niet te kunnen of willen accepteren, dan is het beste wat je kan doen zoveel mogelijk liefde en ondersteuning geven en nooit oordelen.

Bronnen:
http://www.youtube.com/watch?v=JQ0iMulicgg

Hoewel de vraag zeer cryptisch is gesteld wil ik je toch van advies dienen. Allereerst heb ik het vermoeden dat diegene waar je het over hebt niet naar je wil luisteren om de voor haar of hem moverende reden. Dit betekend dat je hem of haar niet kunt overtuigen. Zonder duidelijke vraagstelling is het moeilijk om in te schatten wie hier de waarheid spreekt en of er voldoende argumenten zijn voor een weerlegging.

Je zou een hele simpele reactie kunnen geven zoals (That's live) Hiermee geef je aan dat dit nou eenmaal bij het leven hoort. Daar kan niemand iets aan veranderen. Hoe je het ook draait of keert.

Moet je je zelf wel eerst afvragen of jij dan niet wel de ware werkelijk hebt en vraag je zelf dan ook af wat nou de ware werkelijkheid is. Vraag je zelf ook af waarom jij perse andere de zogenaamde waarheid/werkelijkheid wil leren en wat je invloeden kunnen zijn als je weleens niet gelijk kan hebben. Mijn conclusie is dat je gewoon moet zijn wie je wil zijn en laat andere dat ook doen. Je leert van elkaars fouten, maar ga nooit iemand dwingen te veranderen, want dat werkt alleen maar averechts.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100