Wat te doen met je leven als je geen enkele ambitie meer hebt of nergens voldoening uit kan halen?

ik leef van dag tot dag en ik ben zo nihilistisch geworden, weet ook niet echt wat ik wil, ben niet/veel minder bang voor de dood, zou me niets doen als ik op een ochtend niet meer wakker zou worden, ik streef altijd het aller beste na en wanneer ik weet dat ik wel goed ben maar ook weer niet zo goed, dan hak ik snel af....voorbeeld: ik voetbalde van mijn 9e tot 15e bij een amateurvereniging, ik was ongetwijfeld de beste, beter dan al mn teamgenoten....maar toen ik merkte dat ik misschien wel goed was maar zeker niet goed genoeg voor de top...deed het mij allemaal niets meer, ik kreeg zelfs een afkeer van het spel terwijl ik er met veel plezier en enthousiasme eerst aan deel nam. Hetzelfde op school ik deed een halfjaar een WO studie maar toen ik begon te merken dat ik wel mijn bachelor kon halen maar ik nooit aan harvard zou geraken of een Google.inc of nobelprijs van natuurkunde zou winnen verdween al mijn motivatie en haakte ik af....nu heb ik er verder ook geen zin meer in, heb het wel gehad met het leven denk ik....dus ik doe maar wat het interessant mee niet, dat wilt overigens niet zeggen dat ik ongelukkig ben.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Je schrijft "Wat te doen met je leven als je geen enkele ambitie meer hebt of nergens voldoening uit kan halen?" Je hebt wel ambities en kan wel voldoening ergens uit halen. Je ambitie is namelijk, zeg je zelf, om ergens het beste in te zijn en je zou daar voldoening uit halen. Jouw probleem is echter dat je geen realistische ambities hebt en daarom nergens voldoening uit haalt. Wat je moet doen is de lat lager leggen, realistische doelen stellen. Jij hebt last van een vorm van faalangst. Waardoor dat veroorzaakt word kan ik niet zeggen, daarvoor zou je bij jezelf ten rade moeten gaan. Je bent in ieder geval niet erg lief oor jezelf. Je 'mag' van jezelf alleen maar iets doen als je er de beste in bent. Je bent dus enorm streng voor jezelf. Je veroordeelt jezelf als je de door jezelf opgelegde doelen niet behaald. Wat jammer is dat. Want als ik het zo lees ben je iemand die veel zou kunnen bereiken. Maar alles wat je kunt bereiken betekend niets als je daar niet van kunt genieten. Het ironische is denk ik dat jij, door ergens het allerbeste in te willen zijn, wil laten zien dat je de moeite waard bent en dat je bijzonder bent. En dat, de moeite waard zijn en bijzonder zijn, dat bent je al. Je kunt het alleen niet zien. Het is nogal een dooddoener want het word maar al te vaak en vaak ook onterecht gezegd, maar ik denk dat je hiervoor hulp moet zoeken bij een therapeut. Ik kan me zo voorstellen dat je dat ook niet wilt, want als je zo'n stap zet dan moet je eerst toegeven dat je er zelf dus niet uitkomt en jij zal weleens moeite kunnen hebben om dat te accepteren van jezelf. Maar wees eens eerlijk: je komt er zo niet uit. Je bent je kansen aan het vergooien en het komt je niet ten goede. Wees lief voor jezelf, zorg voor jezelf en zorg voor een beetje hulp. Ga eens naar de huisarts voor een doorverwijzing. Succes.

Ik heb vaker vragen en antwoorden van jou gelezen. Je bent alles behalve saai en dom. Ik denk dat je je doelen te hoog stelt in één keer...die voor de meesten overigens niet haalbaar zijn. Hierdoor 'faal' je keer op keer. Terwijl als je je doelen en tempo aan zou passen ga je inzien dat de dingen wél lukken. Dit motiveert weer op z'nbeurt en geeft je een doelstelling en levensvreugde.

Het gaat niet om het behalen en bereiken van dingen in je leven, maar om de weg ernaartoe. Perfectionisme is een erg lastige eigenschap, iets waar ik zelf ook mee opgescheept zit. Vaak haak je dan ook bij dingen af die je denkt te kunnen inschatten, maar soms doe je dit uit onzekerheid ipv arrogantie. Het belangrijkste is dan ook door te gaan met het gene en niet af te haken. Want als je altijd afhaakt dan bereik je nooit iets.

Er is altijd wel een baas boven baas. Waarom probeer je niet gewoon zo ver mogelijk te komen?! Dan zie je wel waar het schip strandt. Meer dan je best kun je niet doen. Heb er vrede mee!

Je moest ook eerst kleuterschool doen om aan wo te kunnen beginnen. Je moest ook eerst leren lopen om te kunnen rennen, laat staan voetballen. Om iets te bereiken zul je eerst iets af moeten maken, je zult eerst diploma's moeten halen, want anders bereik je sommige dingen nooit. Daarbij weet je nooit voor welke uitdagingen je in je leven komt te staan, maar als je voortijdig afhaakt bereik je sommige dingen helemaal niet. Krijg de indruk dat je voor jezelf de lat iedere keer net iets te hoog legt. Waarom niet eerst voor jezelf de studie afmaken, dit mag best op je perfectionistische manier, alleen iedere keer als je geen 10 heb zal er een teleurstelling zijn, probeer tevreden te zijn met een 9, want dan heb je daarnaast meer tijd om van het leven te "genieten" Probeer ondertussen iets ORGIONEELS te bedenken waar jij de top wel in bereik, want die top bepaal je dan zelf. Daarnaast kun je niet in de toekomst kijken, wat veranderd er nog allemaal en ga je opeens een geheel andere weg in.

Als ik dit lees, dan denk ik: in 1 ding ben je echt heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel erg goed, misschien zelfs wel óver de top: perfectionisme.... http://nl.wikipedia.org/wiki/Perfectionisme "Soms is perfectionisme een positieve eigenschap, omdat het de prestaties van iemand kan verhogen. In andere gevallen is perfectionisme hinderlijk, omdat het ervoor kan zorgen dat iemand overdreven verwachtingen van zichzelf heeft die hij niet waar kan maken. Een perfectionist kan zich ook schamen als hij niet aan zijn eigen verwachtingen kan voldoen en dit proberen te verbergen, wat kan leiden tot sociaal isolement, onderprestaties of zelfs een depressie." En dan je vraag: "Wat te doen met je leven als je geen enkele ambitie meer hebt of nergens voldoening uit kan halen?" Als je al zo ver bent, dat je denkt het wel te hebben gehad met je leven, dan lijkt het me hoog tijd om deskundige hulp in te schakelen. Om inzicht te krijgen in het "waarom" achter jouw drang/dwang om de allerbeste te moeten zijn.

het is ook zo dat hoe ouder je wordt hoe meer je interesses krijgt in andere dingen dan bijv voetbal wat je al lang hebt gedaan , zoek is een uitdaging wat je niet als eerste zou kiezen en dat zou kwa hobby zijn maar ook kwa werk. Je bent volgens mij een persoon die meer aan afwisseling zou moeten doen om het spannend voor jezelf te houden daarbij denk ik dat je ook veel te hoge eisen aan jezelf eist

Je mist een heel belangrijk element in je leven en dat is tevredenheid. Je bent zo perfectionistisch ingesteld dat je nooit tevreden bent over jezelf. Je stelt te hoge eisen en als je die niet aankan laat je het hele zaakje maar vallen. Dat is zonde, want waarschijnlijk beschik je over veel goede capaciteiten. Ik denk dat je het beste via je huisarts begeleiding zoekt om te leren tevreden te zijn met wat je al wél bereikt hebt in je leven. Daardoor krijg je rust in je hoofd en komt er terug plaats voor andere dingen, waar je na verloop van tijd misschien toch voldoening kunt uithalen.

Je noemt dat niets je meer raakt/interesseert. Daarna zeg je dat je niet ongelukkig bent. Klinkt als Nirwana! Kortom: vanwaar je vraag? Als je gelukkig bent met deze gang van zaken, wat is dan het probleem? Op bazis van wat je opschrijft, zou ik zeggen: gewoon loslaten, doorgaan met wat je doet, wachten op dood / transitie. Maar, als niets je meer interesseert, wat interesseren onze antwoorden je dan? Wat wil je met deze vraag?

Je hebt gewoon totaal geen zelfcompassie. Heel normaal. Lees maar: http://www.psy.nl/meer-nieuws/nieuwsbericht/article/we-vergeten-vaak-mild-voor-onszelf-te-zijn-1/?no_cache=1&cHash=9f302def8f426a246f8438f0ba29f8e7

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100