Psychologie

ik vraag me af wat motivatie eigenlijk inhoud. is het een gegeven wat je overkomt of kan je jezelf dwingen tot motivatie? in het laatste geval zou dat kunnen dwingen al motivatie op zich zijn en ligt de kern van de motivatie dus niet binnen je eigen macht en overkomt het je.

hiermee kom je dus uit op een cirkel redenering.

is er onderzoek wat duid hoe motivatie ontstaat en of we zelf invloed daar op hebben?

En dan met name films van horrorfilms waar kinderen in spelen. Laatst zag ik Hide and Seek. Maar ook bijvoorbeeld Poltergeist of the Exorcist.

Misschien herken je het wel: je ben aan het eten en iemand prikt, gevraagd of ongevraagd, een vorkje van jouw bord mee. Of je bent daar getuige van bij anderen.
Reacties van mensen zijn vaak boos.
Wat zit daarachter en ik ben dan vooral geïnteresseerd in het psychologische aspect, dus los van of het wel of niet fatsoenlijk is.
Komt dit beschermen van je eten bijvoorbeeld voort uit "oergevoelens"? En is dat bij mannen anders dan bij vrouwen (generaliserend bekeken)?
Is daar onderzoek naar gedaan?
Graag met bronvermelding.

Toegevoegd na 23 uur:
Bedankt iedereen voor de antwoorden en de reacties!
Tot nu toe heeft nog niemand iets geschreven over onderzoeken betreffende het onderwerp. Zelf heb ik niet veel nieuwe dingen of iets interessants gevonden op Internet, maar misschien zoek ik verkeerd?
Wie o wie? :-)

Via nationale geographic had ik het gezien , maar mijn vraag was toch niet helemaal beantwoord .

En voor de mensen die dit nog nooit hebben gezien let er dan eens op .

Ikzelf raak snel overprikkeld, en ontroerd door muziek. Verder ben ik perfectionistisch, en kan erg slecht tegen druktes en dingen tegelijk doen. Ook presteer ik onder de maat wanneer anderen ‘verwachtingen’ van me hebben, ben ik gevoelig voor pijn, en heb ik een complexe innerlijke belevingswereld. Kritieken en nare gebeurtenissen blijven lang bij mijn hoofd steken, en komen regelmatig terug in mijn gedachten. Echter; Ik voel goed aan hoe anderen zich voelen, maar hun gevoelens lijken mij niet te ‘raken’, en ik voel eigenlijk nauwelijks of nooit medelijden met anderen, en hun stemming beïnvloedt mijn stemming ook niet, het lijkt wel alsof ik op dit gebied gevoelloos ben.