Kun je enerzijds hoogsensitief zijn, en anderzijds gevoelloos?

Ikzelf raak snel overprikkeld, en ontroerd door muziek. Verder ben ik perfectionistisch, en kan erg slecht tegen druktes en dingen tegelijk doen. Ook presteer ik onder de maat wanneer anderen ‘verwachtingen’ van me hebben, ben ik gevoelig voor pijn, en heb ik een complexe innerlijke belevingswereld. Kritieken en nare gebeurtenissen blijven lang bij mijn hoofd steken, en komen regelmatig terug in mijn gedachten. Echter; Ik voel goed aan hoe anderen zich voelen, maar hun gevoelens lijken mij niet te ‘raken’, en ik voel eigenlijk nauwelijks of nooit medelijden met anderen, en hun stemming beïnvloedt mijn stemming ook niet, het lijkt wel alsof ik op dit gebied gevoelloos ben.

Weet jij het antwoord?

/2500

Ik ben zelf ook hoogsensitief. Ik denk niet dat je daarin 'gevoelloos' bent, want je voelt andere mensen goed aan etc. Dat het 'niets' met je doet is een ander verhaal. Ik denk dat jij je goed kan afsluiten van andere mensen. Zoiets van: 'Dit gevoel is niet van mij dus ik kan er niets mee.' En verder doe je daar dan niets mee, en blijkbaar doe je dat onbewust al. Ikzelf, en andere hsp'ers die ik ken, hebben hier juist moeite mee en trekken teveel van anderen aan. Maar ik snap dat jij je dat afvraagt omdat het juist tegenstrijdig lijkt. Heb je dit altijd al gehad en heb je het bij iedereen? In de loop van de tijd heb ik het geleerd en sluit ik sommige mensen eerder af dan andere. Om even een lang verhaal kort te maken: Nee, je bent niet gevoelloos, je hebt je alleen op een bepaalde manier goed 'afgesloten'.

In de literatuur wordt weleens het onderscheid tussen empathie en sympathie gemaakt. De invulling daarvan is soms zeer verschillend. Maar een onderscheid kan zijn dat empathie eerder inhoudt dat je precies voelt wat een ander voelt en sympathie houdt dan meer de betrokkenheid mét die ander in (in zijn toestand). Maar een groot inlevingsgevoel kan je vaak een tekortkomingsgevoel geven, je voelt je misschien egoistisch en inderdaad koel. Je groot empathisch gevoel geeft je eigenlijk een 'opdracht' mee die je eigenlijk helemaal (nog) niet volbrengen kunt. Ik las dat je pas 16 bent, je moet zelf nog zoveel leren en jezelf ontwikkelen en een stabiele plaats vinden. Als je zelf sterker bent kun je andere ook beter helpen. Je kunt er (nog) meer voor de ander zijn in plaats van alleen invoelen. Je moet vaardigheden leren hoe je anderen echt kunt helpen, al is het invoelen al een goed begin. Maak jezelf dus niet al te snel verwijten dat je gevoelloos zou zijn. Maar geef jezelf de tijd om met je talent (en 'handicap') van invoelen om te gaan. Probeer er achter te komen waar het in het leven om draait en dat niemand leeft voor zichzelf alleen.

Een HSPer zijn heeft erg veel voordelen, maar ook veel nadelen. De bij jou binnengekomen info is vaak veel te veel en te heftig. Dit kan een zee van lichamelijke klachten gaan veroorzaken. Zo erg, dat je niet meer functioneel kan zijn in de maatschappij! Maar je brein ondergaat ook een leerproces en is begonnen een deel van de info. te blokkeren en dat doet dat brein alleen maar om te overleven. Pas als je geleerd heb, goed met je hoogsensitiviteit om te gaan, zal de nu geblokkeerde info van anderen, bij je binnen gaan komen en zal er een totaal andere wereld voor je open gaan, maar ook dit is een wereld van liefde en pijn. Maar dan ben je ook op het volgende niveau gekomen, waar je sterker bent en meer overzicht hebt. Opnieuw zal je brein het voor je regelen. Heb er vertrouwen in, je staat aan de poort van een nieuwe wereld, maar het is aan jou of je verder wilt gaan.

Wat jij beschrijft is: Een puberbrein. Vol met tegenstellingen en verwarringen. Vol van zichzelf. Vaak heel egocentrisch: ik voel dit, ik voel dat, mijn hoofd, mijn gedachten, mijn stemmingen............ Dat hoort er bij. En vol vragen en verwonderingen en wisselingen in stemmingen. "Himmelhoch jauchzend, zum tode betruebt" is daar een mooie Duitse uitdrukking voor. Kortom: Een onaf brein! Je bent pas 16. Je brein is pas af rond je 25 ste.

wellicht ben je te druk in je hoofd om iets te doen met de indrukken van anderen, maar als er over het algemeen zo is en er simpelweg geen sprake is van empathie dan zou ik het zelf niet weten. ik herken bv wel het gevoel: dat is echt heel erg sneu, maar hier wil en kan ik niets mee want dat is voor mezelf niet te doen. het medelij is er dan wel, maar doe hier niets mee omdat ik hier niemand mee helpt (laat staat dat het bevorderlijk is voor mezelf) als een dergelijk gevoelig persoon kan je bij mijn weten #altijd# wel een keer wreed overvallen worden door de emoties van anderen puur door het impact wat het op je heeft. je kan leren hiervan snel te herstellen en de draad vlot op de pakken, maar een hiervoor gevoelig persoon heeft er in eerste instantie echt geen vat op. het filteren van indrukken is simpelweg niet mogelijk als je HS bent, dus dit blijft men hoe dan ook merken, en zal in eerste instantie een impact op je hebben. daarbij zijn er meer mensen de niet HS zijn, ook niet van drukte houden, ook gevoelens en emoties aanvoelen van anderen, etc. aanvoelen. het ene maakt nog niet het andere, dus het is voor mij lastig om hier een antwoord op te geven. zo'n label schiet ook niet op, dus waarom zou dit een tegenstrijdigheid moeten zijn als het label HS in feite niet belangrijk is. vergeet het labeltje dus is mijn advies, helemaal als het door zelftoebedeelde labeltjes of kenmerken 'van' gaat zoas HS HSP nieuwetijdskinderen, indigokinderen etc etc dus: jij bent jij, en dit is een onderdeeltje va een totaalpakketje. so what ;-) het kan idd dat je voor het ene gevoeliger bent dan voor het andere zoals welk ander persoon dan ook, dit ook heeft/is.

Jij hebt het al veel te druk met jezelf en je eigen gevoelen, emoties en gebeurtenissen. Die jou dus persoonlijk raken en bezig houden. Ook heb je een onbewust relativering dat JIJ niet het leed van de hele wereld op je schouders kunt dragen. Dat is gewoon veel te veel en je kunt die hele wereld niet helpen. Dat jij dus innerlijk 'koud' blijft voor het leed van anderen, komt dus omdat je niet het leed van alle anderen kunt dragen. Dat is gewoon teveel voor je. Zelfs 1 ander is al teveel voor je. Je hebt het al enorm druk met jezelf. Wellicht voel jij ook dat het leed van anderen misschien wel een betekenis heeft. Net zoals jij van jezelf kunt voelen dat jou leed ook een betekenis kan hebben.

Je hebt alzoveel met je te stellen met je eigen complexe innerlijke belevingswereld schrijf je. het lijkt alsof je gevoelloos bent naar anderen. Mogelijk is het het een automatische zelfbeschermings reactie . en geeft je brein een grens aan van tot hier en niet verder binnen laten komen . Wonderlijk hoe het menselijke brein werkt !! dit is wat ik denk . heb verder geen bron voor informatie

Ja dat kan perfect. Maar dan zou ik eerder stellen dat je selectief hoogsensitief bent. Iemand die over heel de lijn hoogsensitief is die heeft geen flauws benul wat het is om geen medelijden te hebben met anderen. Pas als je op dat vlak minder sensitief bent/wordt kan je jezelf bewust of onbewust 'afsluiten' voor dat soort gevoelens. Ik schrijf dit omdat ik vroeger over heel de lijn vrij extreem sensitief was, ik voelde ook de onuitgesproken pijnen van anderen doch tegenwoordig ben ik ook in staat om bepaalde gevoelens bewust van me af te houden. Het is dan alsof ik beschermd word door een onzichtbare huls die mij wel haarfijn laat bevatten wat er gebeurt maar mij de pijnlijk aanvoelende gevoelsmatigheden bespaart ;-) Persoonlijk ben ik heel blij met de komst van deze laag sensitieve ervaringen want het is wel boeiend maar ook best lastig als je écht alles oppikt wat er in anderen omgaat. Liefs en Big Smile van me

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100