Psychologie

Die 3 minuten maken natuurlijk niets uit. Toch wordt ik de volgende ochtend om 6:00 sharp wakker, van zelf blijkbaar.

Gisteren avond, in bed, deed ik hiermee een experiment. Om 23:30 visualiseerde ik mijn wekker; ik nam het plaatje in mijn hoofd en stelde me mijn wekker voor zoals hij is; 23:30. Vervolgens besloot ik dat ik om 4:30 vanzelf wakker wilde worden (mijn wekker zelf stond om 7:00). Met die gedachte en mijn wekker gevisualiseerd in mijn hoofd deed ik er, gevisualiseerd, elke keer een kwartier bij. Elke keer dat ik dat deed, stelde ik dat kwartier ophogen visueel voor in mijn hoofd. Net zo lang, tot ik bij 4:30 kwam, wederom in mijn hoofd. Eenmaal bij 4:30 stelde ik mij voor dat ik klaar wakker moest worden. Dit heb ik heel erg up-front in mijn gedachten gehouden. Vervolgens ben ik heerlijk in slaap gevallen.

Vanmorgen werd ik plots klaarwakker (ik schrok niet oid, ik werd gewoon heel snel wakker). Ik checkte de wekker en het was exact 4:30. Daarna ben ik niet meer in slaap gevallen want ik was hier redelijk verbaasd over geraakt zodat ik er over bleef nadenken; ik ben maar in bad gegaan. Wel moest ik continue lachen om de onmogelijkheid hiervan of juist het onvoorstelbare toeval.

Hoe is dit mogelijk? Blijkbaar is mijn onderbewuste in staat om exact de tijd bij te houden of zo. Is hier onderzoek naar gedaan? Want ik vind het erg frappant...

Stel dat ik net doe alsof ik mensen kan genezen - door te bidden, of door mijn handen boven hun hoofd te houden, of door gewoon naar ze te luisteren, of op een andere manier. Hoewel ik in werkelijkheid helemaal niets kan, vraag ik daar 17 euro per uur voor - dat is net iets onder modaal.

Als mijn toneelspel maar goed genoeg is, zal een deel van mijn klanten daadwerkelijk genezen. Sommigen zouden natuurlijk sowieso wel zijn genezen, maar flink wat mensen zouden puur door hun geloof in mijn kunsten al genezen.

Als ik dus voor 17 euro per uur een goed toneelstukje opvoer, ben ik in feite aan het bedriegen. Daar staat tegenover dat ik mensen genees die anders ziek zouden zijn gebleven, en daarmee iets doe dat heel goed en waardevol is.

Zou mijn handelswijze moreel/ethisch acceptabel zijn?

Toegevoegd na 21 minuten:
Ik ben wel zo netjes de mensen óók naar een arts te sturen, zéker als ik het niet helemaal vertrouw.

Zoals 't bijwonen van een begravenis, bijleggen van ruzie, et cetera.

Uiteraard is het geheugen van een mens niet één op één te vergelijken met dataopslag. Maar is er al eens een poging gedaan om de omvang van het geheugen van een mens weer te geven in b.v. terabytes?

Ik bedoel: zijn deze mensen misschien aanhankelijker of juist afhankelijker van hun toekomstige partner? Of staat die knuffelbeer een relatie misschien wel in de weg? Ik ken mensen rond die leeftijd (en ouder!) die zonder hun 'beer' echt niet in slaap vallen! Ze hebben ook nog geen partner trouwens...