Psychologie

Je ziet namelijk nooit mensen lopen met elkaar waar van de één extreem mooi is en de ander niet mooi. De verhouding klopt niet. Maar we beginnen bijna nooit iets met iemand die mooier is dan ons zelf.

Hoe komt dit en waarom kiezen wij voor iemand die even mooi is als ons zelf?

Waarom mag je wel openlijk trots zijn op het feit dat je goed kan dansen, tennissen of muziek maken, maar wordt het niet gewaardeerd als je zegt dat je goed kan denken (een hoog iq hebt)?

Anderhalve week geleden kwam het idee op om een pendel te testen met een vragenlijst over mij - zie de reacties op deze vraag:

http://www.goeievraag.nl/vraag/pendel.29964#176523

Het idee is dat ik 20 ja-nee-vragen over mijzelf stel. gdanonym en eddijst zullen met een pendel en/of via andere bovennatuurlijke methoden proberen de vragen te beantwoorden.

Dit is natuurlijk alleen dan eerlijk indien ik vragen stel die niet kunnen worden geraden doordat ik hier op GV al informatie over mijzelf heb prijsgegeven.

Daarom heb ik 25 vragen opgesteld. Ik vraag aan IEDEREEN, dus niet alleen aan gdanonym en eddijst, te vertellen welke vragen "slecht" zijn omdat ze ook zonder pendel makkelijk te raden zijn.

Dus: welke van de volgende 25 vragen zijn "slecht" en dienen te worden verwijderd voordat de test wordt uitgevoerd?

(Oh ja, ga de vragen nog NIET beantwoorden, dat komt pas bij de echte test!)

(Vragenlijst in reactie vanwege lengte.)

Toegevoegd na 1 week:
Zie http://www.goeievraag.nl/vraag/vragen-pendel.33084 voor de definitieve vragenlijst.

Voelen wij ons aangetrokken tot onze partner(s) door dat we ze mooi vinden of omdat we ze mooi vinden en aantrekkelijk. Je vindt je eigen partner mooi en je voelt je er aangetrokken door. Vast zijn er mensen die nog mooier zijn maar beschouwen wij deze mensen ook daadwerkelijk als mooier? Of blijft in dit geval onze partner toch het mooist omdat we er ons ook tot aangetrokken voelen.

Een uitstapje..
Vinden wij partners niet mooier die even mooi als ons zijn of voelen wij ons daar meer tot toe aangetrokken?

Is alles wat je doet voor een ander, in de essentie niet een gevolg van je eigen wensen te willen vervullen?

Neem nu doneren aan een goed doel. Een prima initiatief en volledig altruïstisch zouden sommigen zeggen. Echter, je stort geld omdat JIJ vindt dat die stichting het verdient of omdat JIJ er een goed gevoel aan over houdt.

Zelfs een kogel vangen voor een ander is in de eerste plaats jouw wens. Natuurlijk, de mens heeft een drang om te leven en zal zijn leven niet snel opgeven. Wanneer je een kogel vangt voor een ander en daarom het leven laat, kies je daar zelf voor en is het dus JOUW wens de persoon verder te laten leven. Blijkbaar is het leven van die persoon belangrijker voor je dan je eigen leven. Begrijp me niet verkeerd, dit is absoluut een vorm van altruïsme en een hele hevige ook! Echter, de daad komt voort uit je eigen verlangen (namelijk om de ander in leven te houden).

Mijn punt is dus: altruïsme bestaat, maar is nooit zuiver, want in de grondslag zit altijd je eigen wens.

Ik wil graag de discussie openen. Wat vinden jullie?