Waarom ligt intelligentie zo gevoelig?

Waarom mag je wel openlijk trots zijn op het feit dat je goed kan dansen, tennissen of muziek maken, maar wordt het niet gewaardeerd als je zegt dat je goed kan denken (een hoog iq hebt)?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ik geloof dat het hier in Nederland helemaal niet wordt gewaardeerd als je je kop boven het maaiveld uitsteekt. Dat begint al bij kinderen. Mijn dochter fietste zonder zijwieltjes op haar 3e jaar, en toen ze 5 was haalde ze binnen 10 maanden alledrie de zwemdiploma's. Natuurlijk waren wij als ouders trots op deze prestaties, maar andere mensen bagatelliseerden dat gelijk door te zeggen: Tja, ze is de jongste hè, en heeft al 2 oudere broers. Logisch dus! Dus je mag zelf niet trots zijn op het feit dat je iets goed kunt, je moet geduldig afwachten tot een ander zegt dat je iets goed kunt en dan gepast bescheiden reageren. Als je een hoog IQ hebt en anderen niet beginnen deze gelijk met te vermelden dat iedereen wel ergens anders goed in is. Momenteel wordt beroepen waar je een hogere opleiding voor nodig hebt steeds populairder dan beroepen die opleiding tot vakmannen en -vrouwen die met de handen werken. De jaloezie van diegenen die helaas niet behept zijn met het hoge IQ is soms groot. Overigens wil een hoog IQ niet altijd zeggen dat iemand altijd even intelligent op zaken reageert.........

Leuke vraag! Ik denk dat mensen met een hoog IQ worden vaak gezien als betweters, die een ander steeds voorbij willen streven en hun kennis ten toon willen spreiden.. en ook al is dat in mijn ogen helemaal niet zo: daar houd de reguliere mens niet van.. daar zijn we te egoïstisch voor.. en jaloers dus... We willen alles zelf uitzoeken en niet dat een ander voor ons denkt of een oplossing/antwoord weet... En door te zeggen dat je een hoog IQ hebt kom je dus al snel over op de ander als iemand die alles wel eens eventjes zal invullen...

Omdat het VEEL en VEEL te hoog gewaardeerd wordt in onze samenleving... En zal ik je iets zeggen dat velen niet weten, hoe minder ego door een mens speelt hoe intelligenter die is... Is een mens niet eens ego, of persoon dan is die superintelligent... Van nature is dat zo... Intelligentie en spanning is omgekeerd evenredig... En iemand die altijd ontspannen is, is dus maximaal intelligent... Want zulk een mens hoeft niet na te denken om zich te bewijzen... En ik zeg je denken kost tijd, daarom leg je het altijd af tegen iemand die niet na hoeft te denken.... En dat is ware intelligentie... Ook hier weer, allemaal min stemmen als je het er niet mee EENS bent, elke min vind ik een waardering...

Omdat mensen het gevoel hebben dat jij niks hebt hoeven doen voor je intelligentie. Terwijl wanneer je aanleg hebt voor dans je nog steeds hard moet werken. Je hogere IQ zorgt er juist voor dat je heel veel dingen makkelijker kunt en ook nog dingen die wij als maatschappij waarderen. Daarnaast kun je je iq niet verbeteren. Als jij een iq hebt van 85 en ik van 115 dan zal jij nooit, hoe goed je ook je best doet, net zo slim worden als ik, ongeacht hoe lui of ongemotiveerd ik ben. En omdat je met een beter diploma (dat in basis op iq gebaseerd is) meer gaat verdienen (ik generaliseer natuurlijk) worden mensen jaloers. Dit heeft niets met ego te maken, of met het niet 'denken'.

Omdat mensen meestal respect hebben voor mensen die ergens hard voor hebben moeten werken, wat in het geval van goed tennissen of muziek maken ook zo is. Voor je intelligentie heb je niet veel hoeven doen. Ook voor intelligentie is respect mogelijk, als je werk verzet met je intelligentie: zo kunnen mensen veel respect opbrengen voor het uitvoeren van een goede operatie, of een het schrijven van een goed boek.

Mensen oordelen vaak snel over intelligentie als het wat minder is ben je dom, als je intelligent bent ben je een studiebol en lijkt de jaloezie/afgunst toe te nemen. Dat is jammer ,het zegt meer over mensen die zo denken.Ik heb het hier al vaker genoemd respecteer nu gewoon wie iemand is en laat hem/haar in zijn waarde.Want daar komt het toch uiteindelijk op neer.

Ik zou het absoluut niet weten, want als er in deze samenleving iets is dat zwaar maar dan ook zwaar overgewaardeerd is, is het wel intelligentie. Het enige dat een intelligentietest meet (en dat is het enige middel waarmee men zich 'kan voorstaan' op 'een' hoog IQ) zijn wat inzichten en leervermogens. Maar over succes in het latere leven zegt dat niets, en er zijn veel meer maar moeilijker meetbare talenten die niet evenredig verdeeld zijn over de bevolking, zoals lichamelijke 'intelligentie' (goed kunnen bewegen, dansen of sporten), muzikaliteit, sociale vaardigheden en dergelijke. Ieder mens heeft een beetje meer of minder van elk 'pakketje' , en uiteindelijk hangt je succes niet af van wat je KAN maar van wat je DOET. Het zegt dus geen ene drol. Als tegenhanger is wel ooit het begrip emotionele intelligentie bedacht, maar net als met de IQ-test kun je je daar ook trainen in het geven van sociaal wenselijke antwoorden (maar niet te, dan valt het op), en heeft het feitelijk geen enkele betrouwbare voorspellende waarde. Niks van aantrekken dus. Een hoog IQ betekent dat je goed kunt puzzelen, en misschien dat je wat meer ruimtelijk inzicht of groter leervermogen hebt dan een ander, maar zegt nog niks over wat je daar vervolgens me doet. Trouwens, mensen die beweren dat ze heel goed kunnen dansen of muziek maken of tennissen heb ik ook zoiets van : laat maar eens zien dan. Eigenroem stinkt altijd, eigenlijk. Je hebt echter in zoverre gelijk, dat de overwaardering voor intelligentie juist bij mensen die niet zo hoog scoren als ze zouden willen een beetje vervelende bijsmaak achterlaat. Ik scoor op tests meestal tussen de 130 en 140 punten, maar heb uiteindelijk alleen maar lagere school dus niks 'bereikt' . Wel een groot leervermogen, dus wel altijd boven mijn 'opleiding' gewerkt, maar ook een schier onverzadigbare honger naar kennis die niet altijd leuk is, en inderdaad ook wel een beetje de betweterigheid , al heb ik daar IRL wel redelijk mee om leren gaan. Het is gewoon een eigenschap / talent als alle andere, dat echter verder niks zegt. Je hoeft je er dus niet op te laten voorstaan, maar je er mijns inziens ook niet voor te schamen. Dat doe ik ook niet voor mijn gewicht of haarkleur (teveel en blond) ; ook twee eigenschappen zonder echt intrinsieke waarde.

Als je zegt dat je goed kan denken, dan zegt dat eigenlijk weinig. Het is ook niet te bewijzen. Iedereen kan dat wel roepen. Als je echt een goed stel hersens hebt, dan uit zich dat in dingen die je daadwerkelijk doet. Die dingen zien andere mensen wel en worden dus ook gewaardeerd. Als je echt goed kan denken en je lost dus de Riemann-hypothese op, dan wordt dat zeker wel gewaardeerd. Hetzelfde geldt als je door je goeie hersens een mooi muziekstuk maakt, of een mooi gebouw ontwerpt. Dat zijn allemaal gevolgen van goed functionerende hersenen. Maar of dit direct het gevolg is van een hoog IQ is maar de vraag. Waarschijnlijk is er wel een correlatie, omdat mensen die bijvoorbeeld goed zijn in wiskunde, ook goed zijn in het maken van IQ-tests. Ik kan bijvoorbeeld ook wel roepen dat ik hoog scoorde op een IQ test, maar wat iedereen, en met name ikzelf, daar nou precies aan heeft, en wat je ermee kan, is maar zeer de vraag. Daarom klinkt het een beetje als opschepperij als je dat argument gebruikt om jezelf te omschrijven. Ik hoop daarom dat ik m'n grijze cellen ooit nog eens kan gebruiken om iets heel indrukwekkends te doen ;)

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100