Psychologie

En dan bedoel ik geen voorbeelden ofzo. Maar -op het risico af om half GV over mij heen te krijgen- ben ik op zijn zachtst gezegd geen hondenliefhebber.

Maar gisteren kreeg ik een link met een foto waarvan zelfs mijn hart ging smelten. Hoe kan dat?

Toegevoegd na 23 seconden:
Het hele bericht: http://www.telegraaf.nl:80/buitenland/article4920873.ece?cid=mailart

Toegevoegd na 1 minuut:
Hoe kan het dat mij dit dan wel zoveel doet?

als er ergens een tikkend geluid uitkomt dan is heel vaak de gedachte" zou er een bom zitten" of iets dergelijks.
terwijl als je erover nadenkt dan zou een bom juist geen tikkend geluid maken maar juist zo stil mogelijk zijn

Heeft dit te maken met de uitstraling die beide overeenkomsten hebben en dus daaruit weten dat die gene het voor hun is. Of heeft dit betrekking op andere dingen?

Iemand kan verschillende tics hebben, maar wanneer passeer je die grens dat het neurotisch wordt?

Toegevoegd na 32 minuten:
Voorbeeld: 'dwangmatig' de handdoeken op kleur aan de waslijn hangen en als die vol is, en je vindt onderin de mand nog een gekleurde handoek, alles opschuiven zodat die handdoek nog op kleur hangt. En als je je zezelf dwingt om hem gewoon ergens anders te hangen dat je er eenmaal in huis nog een tijdlang aan kan denken dat die ene handdoek eigenlijk 'niet goed' hangt.

Dus geen zenuwtrekken oid.

Denken wij allemaal anders of hebben wij onze manier van denken deels overge-erfd.
Kan het dus zo zijn dat ik dezelfde denkwijze heb van me moeder of is dit onmogelijk?