Hoe stel jij je een volmaakt wezen voor?

Volgens de filosoof Decrates is het net zo vanzelfsprekend dat mensen van zichzelf kunnen vaststellen dat zei denken, als dat een mens de voorstelling van een volmaakt wezen kan maken.

Een voorstelling van een volmaakt wezen zou niet door een onvolmaakt mens gemaakt kunnen worden, en zou dus door een volmaakt wezen aan ons geleerd zijn, wat het bestaan van een volmaakt wezen zou bewijzen.

Doordat wij dezelfde voorstelling maken van een volmaakt wezen, en dat een god noemen, is dit een besloten begrip. Maar hoe zou jij dat nu nader formuleren?

Weet jij het antwoord?

/2500

interessant wel, aangezien Jezus en volmaakt wezen was en is. volmaat is een term die veel voorkomt in de Bijbel. Christenen hebben vaak een beeld van Jezus als de volmaakte mens maar meer in geestelijke zin. dit is uiteraard subjectief, volmaakt is in de context van jou vraag geen absoluut begrip omdat de mening van de antwoorders dominant is. dat maakt de vraag wat paradoxaal MI. maar mijn idee bij (bij benadering) volmaaktheid is bijv. martin luther king. maar als dominee zou hij van dat soort persoonlijke verering walgen denk ik. dus zie ik hem ook als mens met gebreken. de kracht zit hem in "volmaakt" omgaan met je gebreken als mens.

Niemand is volmaakt. Ik kan me er geen voorstelling van maken. Ik accepteer mensen zoals ze zijn. Dat is wat mij betreft "volmaakt" met een aantal min en plusplunten

Vraag mensen (christen of wie dan ook) wat een volmaakt wezen is en ze zullen allemaal een ander antwoord geven. Wat volmaakt is is subjectief, zelfs als God het aan iemand zou uitleggen. Mensen zijn in ieder geval allemaal verre van volmaakt. Er is geen uitzondering. Ook Jezus was niet volmaakt. Volgens de teksten van de Bijbel zei hij dat zelf ook vaak. Alles in de te kennen wereld is een samenspel van factoren, die allerlei onvolmaakte processen veroorzakten. We zijn het er zelfs niet over eens wat goed en slecht is. Dus dat maakt volmaaktheid een onbereikbare definitie en begrip.

Niets is volmaakt in dit leven. Voor volmaakte wezens moet je dan ook bij Plato zijn; die stelde zich een hemel voor met volmaakte prototypen. Volmaakte wezens horen dan ook thuis in de metafysica; het blijft een gedachtenexperiment.

volmaaktheid is een relatief begrip, iemand is echt volmaakt in mijn ogen,maar juist in andermans ogen niet...in die zin lijkt het me een onbegonnen discussie... volmaaktheid is een voor ieder verschillend iets, volmaaktheid kan zoveel verschillende interpretaties hebben. Volmaaktheid is in the eye of the beholder...

Ik weet niet waarom, maar volmaakt stel ik mij voor als duf, als saai, als voorspelbaar. Volmaakt is af. daar is niets meer mee te doen. Je hoeft er niets meer aan toe te voegen, het is elke dag hetzelfde. Nee dank u.

Ieder wezen is volmaakt voor het doel waar het voor geschapen is, alleen kennen wij het doel niet. Dus bij een volmaakt wezen kan ik me ieder wezen indenken wat ik wil.

Een verlicht persoon. Vol compassie, liefde voor alles en iedereen wat maar bestaat. Dat alleen maar door zijn aanwezigheid iedereen kan kalmeren en tot innerlijke rust en vrede kan brengen. Ik noem dit geen god, maar een voorbeeld van waar we naartoe gaan.

Bronnen:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Verlichting_(...

Er bestaat geen volmaakt wezen, dat is namelijk precies wat adverteerders en geestelijken jou willen aanpraten. Welke filosoof decrates bedoel jij of bedoel je misschien de zichzelf 'magier' noemende volksoplichter? Serieus hoor.

als iemand volmaakt zou zijn, zou die echt heel saai zijn. als iedereen volmaakt zou zijn, zou iedereen hetzelfde zij., hetzelfde werk doen, dezelfde kleren, enz. saai toch?

Ineke slaat wat mij betreft de spijker op zijn kop. volmaakt is saai. een mens is geen mens als ie niet af en toe uit de band springt (of op zijn minst dat vroeger heeft gedaan). let wel ik pleit niet voor periodieke losbandigheid, maar ik ken mensen die dat zo nu en dan wel eens zouden moeten doen.

Het enige wat aan de definitie van volmaakt voldoet, is het universum. Het bevat alle eigenschappen die het kan bevatten, zelfs elkaar tegenstrijdige eigenschappen. Zou het universum een eigenschap namelijk niet kunnen bevatten, dan is het geen eigenschap van het geheel en kan het ook geen onderdeel van volmaaktheid zijn. Er valt niet aan te ontkomen; ons universum is volmaakt! Want mocht dat niet het geval zijn, dan is de eigenschap die het ontbreekt niet aan te tonen en dus niet existent. Tenzij er een wezen is die het universum omvat of als het universum een wezen blijkt, is een volmaakt wezen niet mogelijk. Toegevoegd na 1 minuut: Overigens sluit ik me hierdoor niet aan bij 'volmaakt = saai', want want een eindeloos interessant iets is het universum!

Op het moment dat je volmaaktheid kunt kennen, herkennen of kenmerken, is het al niet meer volmaakt. Dan voldoet het nl. slechts aan de bedachte volmaaktheid en dat is persoonlijk en illusief. Volmaaktheid is niet te kennen, herkennen of te kenmerken als zodanig. De waarheid is dat alles, het leven zelf de volmaaktheid zelve is.. maar niemand kan het zien (want kent, herkent het niet als zodanig)..

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100