Astronomie

Als je een bol neemt met straal r en op de rand radiobronnen met een bepaalde waargenomen intensiteit is het aantal, Nzwak, van die bronnen evenredig met het oppervlak van je bol, oftewel evenredig met r^{2}.

De sterkere bronnen die zich dichter bij bevinden en dus in het gehele volume van de bol bevinden hebben een aantal, Nsterk, evenredig met het volume en dus evenredig met r^{3}.

Een grafiek van de \log {Nsterk} uitgezet tegen \log {Nzwak} zou daarom een richtingscoëfficiënt moeten hebben van 3/2, oftewel 1,5.

Uit waarnemingen bleek echter dat die richtingscoëfficiënt gelijk was aan 1,8.

-Waarom gebruikt men enerzijds r^2 en anderzijds r^3?
-Is de conclusie dan dat er relatief meer sterkere bronnen zijn dichter bij de aarde dan elders? Hoe komt dat?
-En moet je die sterkte van de bronnen nu absoluut of relatief beschouwen?
-Hoe kan, volgens de steady-statetheorie, van de bronnen hun intensiteit niet af nemen?

Zie: https://nl.wikipedia.org/wiki/Steady-statetheorie

Dat de ruimtetijd gekromd is wordt door verscheidene experimenten zoals door de Einstein ringen bevestigt.
Die kromming wordt dan vaak eenvoudig voorgesteld als een trapeze met bal erin waarbij de massa de ruimtetijd kromt.
Nu blijkt dan wel dat licht afgebogen wordt door die kromming, maar hoe zit het dan met andere deeltjes? Neem het neutrino, zou voor dit deeltje de ruimte even gekromd zijn als voor een foton?

Want als de ruimtetijd zelf echt gekromd is moet deze daar toch dezelfde invloed van ondervinden, evenals dat het niet uitmaakt of ik in de trapeze een een vierkant gooi of een veer of een bal.

Het probleem lijkt me dat die trapeze kromming weliswaar duidelijk zichtbaar is, maar de ruimtetijd niet. Die is toch alleen indirect af te lezen uit de verschijnselen zoals licht.

Dus hoe weet men hóe krom de ruimtetijd is, die lijkt toch voor elk deeltje anders te zijn? Zou het dus kunnen, in een extreem relatieve interpretatie, dat voor het ene deeltje de ruimte bol gekromd is en voor het andere hol (of zadelvormig) gekromd is?

Meestal lees ik dat entropie uiteindelijk zou kunnen worden veroorzaakt door de uitdijing van het heelal. Maar zou het ook andersom kunnen zijn?

In een expanderend universum neemt de totale inwendige (vacuüm)energie toe, met een constante kosmologische constante die geïnterpreteerd wordt als de energiedichtheid van het vacuüm

Omwille van de wet van behoud van energie moet die extra energie ergens 'vandaan komen'. Dat wordt gecompenseerd in de vorm van een negatieve arbeid. Maar wat wordt daarmee bedoeld?

Zie https://www.ikhebeenvraag.be/vraag/15396/Verband-tussen-de-kosmologische-constante-en-uitdijing-universum