Op deze pagina vind je alle vragen in de categorie Astronomie. Vragen over aardrijkskunde, biologie, filosofie, natuur- en scheikunde, psychologie, sociale wetenschap, techniek en wiskunde vind je in één van de gerelateerde subcategorieën.
In de jaren 70 zijn er twee langspeelplaten op de ruimte sondes Voyagers mee gestuurd met informatie over de mens en de aarde. Hierbij zijn ook afbeeldingen op de langspeelplaat te bekijken. Volgens mij hadden ze in de jaren 70 nog geen dvd's dus hoe werd geacht dat afbeelding op een langspeelplaat konden worden bekeken?
Er is evenwel een keramische arm met een naald bijgevoegd. Maar hoe krijgen ze afbeeldingen op een plaat gezet en hoe bekijk je die?
Of verwachtten ze dat de ETI's wel heel vindingrijk zouden zijn....
https://nl.wikipedia.org/wiki/Voyager_Golden_Record
Toegevoegd na 17 uur:
Sinds 1992 zijn de afbeeldingen (foto's) en muziekfragmenten ook op cd-rom verkrijgbaar evenals vanaf 1978 een boek versie met als titel : 'Murmurs of earth'
In 1923 stelde de A. Eddington vast dat allerlei dimensieloze getalsverhoudingen om de getallen 1, 10^40 en 10^80 draaien.
Zo bedraagt de verhouding tussen de leeftijd van het heelal en de tijd die licht nodig heeft om de klassieke atoomstraal van het element waterstof af te leggen 6*10^39.
En de verhouding tussen de elektrische kracht tussen proton en neutron en de zwaartekracht tussen neutron en proton heeft de waarde 2,3*10^39. Verder bedraagt het aantal nucleonen in het zichtbare heelal ongeveer 10^78 en heeft de dimensieloze gravitatie-koppelingsconstante de waarde 6*10^-39.
Is het zuiver toeval dat die 39 (*2=78) telkens terugkomt, vroeg hij zich af. Maar zijn deze waarden nog steeds geldig en is er al een beginsel aan deze 'toevalligheden' ontdekt?
Bij het kosmologisch principe wordt gesteld dat het heelal isotroop is. Isotroop betekent dat het heelal er voor een waarnemer in elke richting hetzelfde uitziet. Dat blijkt dan voornamelijk uit de kosmische achtergrondstraling.
Maar de uitdijing van het heelal blijkt ten eerste veel sneller te gaan. Is dat dan juist niet een teken van anisotropie? Immers de sterrenstelsel liggen dan toch steeds verder uit elkaar. Bovendien is het toch vreemd dat de achtergrondstraling isotroop is maar de sterrenstelsels door de snellere uitdijing dan niet, hoe kan dat?
Bovendien, geldt de isotropie alleen voor het waarneembare heelal of wordt veronderstelt dat het gehele heelal isotroop is?
GoeieVraag.nl is onderdeel van Kompas Publishing