Astronomie

Voor de verklaring van donkere materie werden vroeger wel eens MACHO's geintroduceerd, alszijnde een Massive compact halo object. Maar is dat alternatief nog gangbaar of niet meer realistisch en achterhaald?

Hoewel zwaartekrachtsgolven (gravitonen) nog niet gevonden zijn, worden in sommige theorien wel aangenomen dat ze er zijn. Gaan die wetenschappers er dan vanuit dat ze net zoals lichtgolven ook afbuigen als ze langs sterrenstelsel gaan?

Stel je hebt een hele grote ster heel ver verwijderd met een aantal obstakels tussen de aarde en die ster. En ineens verdwijnd hij, zou je dan tegelijk het licht niet meer zien en zijn zwaartekracht niet meer voelen?
Ik dacht dat igv de zon na 8 minuten we geen licht meer zouden zien en tevens na 8 minuten het heelal in 'vluchten'. Maar is dat ook ic het geval?

Voor het gemak laten we de overige sterren en planeten even buiten bescnouwing, evenals de donkere materie.

Met de formule F = G*(m1*m2)/r2 moet die massa (m2) toch wel te berekenen zijn, maar hoe?

G = 6,67428 ± 0,00067 × 10−11 Nm2 kg−2
m1 = De massa van de aarde is 6000 triljard kilogram, dat is een 6 gevolgd door 24 nullen.
r2 = 10.000^2 lichtjaar

Maar hoe moet je dat verder uitrekenen? Want F weet ik niet.

Als dat zo is komt dat dan doordat deze zijn ontstaan toen het heelal nog veel heter was?
Zo nee, is het heelal wat dat betreft ook vrijwel gelijk verdeeld?

Of gaat de CMB voornamelijk van ons vandaan en volgt het de sterrenstelsels die ook voornamelijk van ons vandaan gaan evenals de aarde van hen? Maw verschuift alle CMB rood?

Ik vermoed overigens dat ze alle kanten uitgaan dus ook naar de aarde toe, want hoe anders kan men de golflengte meten. Maar als dat zo is, kunnen golven elkaar dan niet doven of versterken door interferentie waardoor ook 'verdichtingen'in het heelal waargenomen worden?