Wetenschap

Het was een prachtig gezicht, onwerkelijk. Is het een oefening voor de terugreis, zou het gewoon voor het plezier zijn omdat de omstandigheden goed zijn? Gebeurt dit vaker? Ik heb het nooit eerder gezien, het was indrukwekkend. Wie kent dit gedrag en kan er meer over vertellen?

Toegevoegd na 22 minuten:
Ik zag al googelend wel een verklaring: http://www.natuurinformatie.nl/nnm.dossiers/natuurdatabase.nl/i006303.html
In de thermiek stijgen ze omhoog, van bovenaf laten ze zich zwevend uit de thermiekkolom "vallen" en zweven naar de volgende kolom.
Maar die heb ik in de volgende 25 kmfietsen niet gezien. Volgende veaag is dus: hoe weet een ooievaar waar de volgende thermiekkolom is?

Op menselijk nivo kun je zeggen dat het een voorafgaat aan het ander. Op grotere schaal wordt het lastiger om te zeggen wat eerder was door relativistische effecten. Maar kun je op hele kleine schaal ook nog iets zeggen over wat eerder en later gebeurt is of dat het een het gevolg is van het ander/de oorzaak?

Je zou eerder verwachten dat wetenschappers de planeet naar een wetenschapper vernoemen.
De planeet Pluto is bijvoorbeeld vernoemd naar de Romeinse god van de onderwereld Pluto.

Onze ruimtetijd blijkt gekromd te zijn door de materie. Maar als ik het voorbeeld neem van bijv. een lijn op een bol dan blijkt die dus krom te zijn. Maar stel je graaft onder de grond door, dan heb je in de bol toch een rechte lijn kunnen maken. Maar is zoiets ook mogelijk op de 4 dimensionale ruimtetijd? Ik noemde wormgat, maar misschien is dat alleen toepassing voor tijdreizen?

Subatomaire deeltjes zijn onderhevig aan kwantummechanische effecten. Maar stel je zoomt heel ver uit en beschouwt het universum als het ware vanuit een waarnemende reus. Zal hij dan dergelijke effecten kunnen meten of is dat echt slechts voorbehouden aan elektronen en fotonen etc? Of kunnen sterren etc vanuit een ander veel groter perspectief zich ook zo gedragen?