Wetenschap

Afgelopen weekend hoorde in het programma 'de volmaakte mens' filosoof zeggen dat als je aan een natuurkundige de vraag zou stellen of objecten bestaan deze vermoedelijk dat zou ontkennen. Mijn vraag is nu hoe natuurkundigen tot zo'n conclusie kunnen komen?

Of zijn die bindingen zo slap dat bij beweging ze loslaten en enige tijd later weer aan een (andere) partner worden verbonden?

Eratotestanes was drukdoende om de de diameters en afstanden van de aarde maan en zon te berekenen. Blijkbaar kon hij de afstand tot de maan uitrekenen. Maar hoe deed hij dat? Bij zijn berekening wist hij bijv al de diameter van de maan te bepalen, door te kijken hoeveel minuten de maan (halve maan) erover deed om geheel te worden verduisterd, dan zou dan 50 minuten duren. Vervolgens duurde het weer 200 minuten voordat de maan aan de andere kant weer verscheen dus was de maan 4 maal zo klein als de aarde. Mijn vraag is nu eigenlijk hoe hij dat kon weten omdat hij de afstand van die maan toch nog niet kende? Want de afstand ging hij meten door gebruik temaken van de diameter via de verhoudingen van zijn vingernagel en arm, maar mij lijkt dat die diameter weer afhankelijk was van de kennis van de afstand. Ik zal wel iets over hoofd hebben gelezen, maar wat?

Ik las dat een rookmelder iets radioactiefs gebruikt waardoor er een stroompje loopt zodat als dat onderbroken wordt door rook er een alarm afgaat. Maar waardoor is een stroompje opgewekt door de batterij daar niet toe in staat? En is die radioactieve straling op zich gevaarlijk?

Als een atoom 8 elektronen in zijn buitenste schil heeft is deze stabieler en heeft een lagere energietoestand, daarom verbinden atomen zich ook graag aan elkaar om die toestand te bereiken. Maar waardoor krijgen ze dan een lagere energietoestand en zijn ze stabieler?