Mag je een "overleden ander" bij je houden ( zijn geest dus ) , of dien je hem "los te laten " ?

Mijn vader is ongeveer vier jaar geleden overleden. Toch ik ervaar ik hem bijna iedere dag, in zijn aanwezigheid , zijn manier van denken en zijn verantwoordelijksgevoel.

Toch wordt hier en daar ( in de spiritueel denkende wereld) geopperd dat ik mijn vader beter zou kunnen "loslaten". Maar dat zie ik niet zo. Ik denk dat hij via mij kan "zien " en beleven via mijn waarnemen. Verder denk ik dat hij dit ook zo wil.

Dit is een spirituele vraag , gebaseerd op het geloof in de ziel of geest van iemand die na zijn overlijden op aarde kan blijven.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

De liefde die er tussen mensen is blijft eeuwig bestaan, zelfs door de grenzen van de dood heen. Je kunt je nog steeds verbonden voelen met hem, en zijn aanwezigheid voelen, maar hem ook loslaten. Ik ben zelf van mening dat je na de dood van een geliefd persoon mag treuren, maar niet een leven lang, zo maak jij hem aardgebonden. De persoon die overleden is moet zijn weg vervolgen, daarom mag je je wel met hem verbonden voelen, maar wel loslatend en afstand nemende. Nu weet ik dat er veel ongelukkige aardgebonden geesten zijn, die plotseling weggerukt zijn uit dit leven, of nog steeds bezig zijn om hun problemen onder ogen te zien, en daardoor stil staan in hun ontwikkeling, maar ook voor hen is er hoop, eens zullen ze de weg naar het licht vervolgen, met steun van liefhebbende geesten die hun zullen helpen.

Doe waar je jezelf het best bijvoelt, zolang het jouzelf en je omgeving niet schaadt.

Je denkt wel erg voor je vader:" ik denk dat hij via mij kan zien, dat hij dat zo wilt". Als je eerlijk bent tegen je vader en zijn nabijheid echt voelt, zou je hem kunnen zeggen dat hij van jou niet "hoeft "te blijven, dat je intussen je eigen weg weet(hoop ik tenminste voor jou) Dat hij keus heeft, dat je hem niet tegen wilt houden op zijn weg

Het kan zijn dat je vader er bewust voor heeft gekozen bij je te blijven, anderzijds kun jij hem ook hier houden doordat je hem inderdaad niet kunt loslaten. Sommige overledenen vinden het fijn nog lang bij ons te blijven of het is hun bijzondere taak. Heb je echt heel dwingend gevraagd om zijn aanwezigheid of is het vanzelf zo gegaan? Heb je zelf het gevoel dat je hem niet los kunt laten of is hij spontaan bij je....als je diep in jezelf die vraag stelt zal het antwoord daarop komen. Je vader heeft jouw niet nodig om de wereld "zien". Hij kan dat ook zonder jou, het kan wel zijn dat hij speciaal bij jou graag in de buurt wil zijn.

Ik denk, dat je hem beter uit je hoofd kunt zetten. Soms doe je dingen in je leven, waarvan je eigenlijk wel kunt bedenken, dat ze op den duur ongezond zijn. Althans, ik heb dat gedaan. Jouw vader concept gaat jou beheersen. Dan wil ik nog niet eens zeggen dat het een waanidee is, dat jou overleden vader door jou zou kunnen zien. Er bestaat geen ziel en de goede man is overleden. Jij zit wel met een (potentieel) probleem.

Ik denk dat het goed is om jezelf af te vragen of je je verdriet los kunt laten over zijn dood. Want dát is belangrijk. Het is spiritueel bezien niet goed om een overledene "vast te houden". Zou het een idee zijn om tegen je vader te zeggen dat hij verder mag gaan, naar het licht, en dat het hem vrijstaat langs te komen maar dat dit niet hoeft? Een geest heeft geen lichaam nodig om te zien, hij heeft jou dus niet nodig. Ook als hij niet direct in jouw omgeving is kan jouw vader jou voelen in de geestenwereld omdat daar geen ruimte en tijd bestaat. Jij kunt bijv. door je dingen voor te stellen ook iets zien zonder dat je daarvoor je ogen gebruikt (denk maar aan een sappige appel en je ziet hem/ruikt hem/proeft hem zonder dat er echt een appel is). Je vader heeft het dus niet nodig bij jou te blijven, tenzij hij zich bijv. niet bewust is van het feit dat hij is overleden. Praat tegen hem. Zeg hem dat hij het leven hier op aarde los mag laten om zo verder te groeien en ontwikkelen, want dát is de bedoeling en hoe graag we mensen bij ons willen houden, dat mag niet, dat is niet goed. Hij is niet voor niets overleden, het was zijn tijd, hoe verdrietig dit ook is. Het is belangrijk dat hij verder gaat. Nu kan hij dat niet omdat jij hem al dan niet bewust vasthoudt. En dat is zowel voor jezelf als voor je vader geen gezonde zaak. Als je je vader loslaat betekent dit niet dat hij "weg" is. In de geest blijven jullie verbonden, zeker als de band sterk was tussen jullie. Daarvoor hoeft hij niet bij jou te blijven. Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Ik wens je kracht toe, want het vraagt veel moed en kracht om deze stap te zetten. Maar uiteindelijk is het voor jullie allebei het beste als je loslaat. En leert leven met het idee dat zijn fysieke aanwezigheid verleden tijd is, dat je het verdriet verwerkt en een plekje geeft. Wetende dat het afscheid niet voor eeuwig is, want als jouw tijd daar is zijn jullie weer samen. Zo zie ik dat.

Indien men plotseling is overleden, heeft de geest vaak niet het besef dat het lichaam dood is, hierdoor kan het jaren lang, ronddolen rond of op de plek waar het leven eindigden. Zelfs van de watersnoodramp van 1953, kom ik soms nog dolende zielen tegen! Indien men "normaal"gestorven is ( met een ziekbed) , zal het beter verlopen. Door dagelijks heel veel met de overledene ( vader) bezig te zijn, kan de ziel, niet voldoende loskomen van de aardse situatie, je houdt als het ware de ziel bij je. Het is nu 4 jaar geleden en dat moet voldoende zijn om het te accepteren dat hij gestorven is, maar mogelijk zijn er dingen gebeurd, die nog rechtgezet moeten worden, die nog niet afgerond zijn, niet uitgesproken, niet vergeven. Mocht dit zo zijn, dan wordt het tijd dit op te lossen. Is dit niet het geval en kan je het voor 100 % accepteren dat hij overgegaan is, dan kan en mag je hem loslaten. e.v.t. met hulp van anderen. Is ook dit niet van toepassing, dan komt het heel veel voor, dat een van overleden ouders, of beiden, bij jou als helper, bij je aanwezig blijft voor de rest van je leven en vaak voelbaar direct achter je, hij heeft jou niet nodig om te "zien". Hij "weet".

Er zijn verschillende mogelijkheden. Ik denk dat voor jouw je vader heeft gekozen om bij je te blijven. Hij is wel overgegaan, maar ook dan is hij nog niet weg. Hij is een helper van je geworden. Ook kan het zijn dat hij zich gesplitst heeft en dat 1 deel van hem bij jouw is gebleven, een ander deel gaat verder met zijn nieuwe leven. Als hij echter wel is gebleven, heeft hij nog onafgeronde zaken. Dit is 'zijn' probleem en hij zal dan pas over kunnen gaan als hij er klaar voor is. Wat jij kunt doen is jouw goedkeuring te geven dat hij mag gaan. Hem bedanken voor zijn hulp in zijn leven en na zijn leven. Ik denk dat je inmiddels weet dat hij ook in het hierennamaals jouw kan helpen, daarvoor hoeft hij niet te blijven. Daarvoor hoef jij hem niet vast te houden (als je dat doet). Misschien wil je nog niet dat hij er niet meer is. Misschien omdat je nog niet hebt geleerd wat je van hem wilde leren. Dat het nu te laat is in je hoofd. Voor dit geval mag je weten dat hij nooit weg zal zijn. Ook als hij over gegaan is kan en zal hij je nog helpen. Hij zit in je hart en als jij het even moeilijk hebt dan zul je hem daar voelen (misschien wel letterlijk). Je kan hem roepen en dan is hij bij je. Hiervoor hoeft hij niet te blijven. --- Dit is de reden waarom ik nooit in de kist ga kijken. Omdat diegene in mijn hart niet dood is. En diegene altijd bij me is om me te helpen. Afscheidt is niet nodig in dit geval. Alleen het respect voor zijn lichamelijke zichtbaarheid. ---- Ik van mijn vader, dat als hij dood gaat, dat hij zijn engel (die bij hem is) aan mij doorgeeft. Daarmee weet ik ook dat hij dood zal gaan op het moment dat ik die engel het meest kan gebruiken. Hij offert zich daarmee voor de laatste keer in zijn leven op. Dat is de betekenis van mijn avatar.

Hier nog een antwoord vanuit een andere spiritueel visie op leven en wat daarna komt. De ziel van een levende persoon is altijd verbonden aan zijn hoger ziel (bron) op de spiritueel wereld. Met de dood vertrekken delen van de ziel terug naar hun bron en wat over blijft is een soort schaduw die bevat eigenlijk het energie van alles wat men heeft gezegd, gedaan en gevoeld op de materieel wereld. Deze schaduw kan vervagen en verdwijnen na tijd tenzij de hoger ziel van de vertrokken persoon wil het nog "levend" houwen want dat is de enige manier voor een vertrokken ziel om "aanwezig" te zijn in de materieel wereld. Tussen de spiritueel wereld en onze materieel wereld is een soort "gordijn"of sluier die de ene wereld onzichtbaar maakt voor de andere, toch lukt het soms om door de gordijn en glimp te krijgen van de spiritueel werkelijkheid. En nu komt mijn antwoord: het is niet dat jij houdt je vader hier. Het is de enorme sterk contact die je hebt met je vader in de spiritueel wereld dat juli door de "gordijn" heen elkaar laat voelen. Hij via zijn "schaduw ziel" in onze werkelijkheid en jij via je bron ziel in de spiritueel werkelijkheid. Waarschijnlijk hebben jullie een heel sterk zielen verband die verder gaat dan de huidige incarnatie. Je hoeft niets te doen laat je intuïtie en gevoel doen wat goed en juist voelt, vertrouw op je hoge ziel en op je vader.

Ja dat mag. Het is afstemming dat je een overleden iemand bij je houdt. Die ander, die overgegaan is, wordt verwittigd doordat jij je afstemt op hem/haar. Beter is het om los te laten, GoldenTen. Jij kunt zonder je vader, hoewel hij heel veel voor je heeft betekend. En Ja hij ziet je en hij houdt van je. Je bent vrij.

Laat het maar lekker begaan, als het tijd is vertrekt hij vanzelf.