Wat zou jij doen, als je gevoel het onderstaande zegt?

Je ontmoet een leuke meid. Je wordt verliefd, maar je hebt ook het gevoel dat het de bedoeling is dat je deze persoon ontmoet en haar pad kruist en dat je een relatie moet aangaan.
Ook voel je dat de relatie tijdelijk is en een einde heeft. Dat je haar ontmoet hebt om van haar (jullie beiden) te kunnen leren.

Ga je de relatie aan?

Ook gezien vanuit het standpunt van de ander. Die denkt misschien wel dat jij de ware bent en dat de relatie duurt tot het einde van het leven? Is het wel eerlijk?

En doordat jij al dit gevoel hebt, dan je onbewust toch niet helemaal inzet in die relatie. Omdat het toch tijdelijk is. Zoals Ed mooi weergeeft in zijn antwoord.

Deze vraag is een vervolg op mijn eerdere vraag:
http://www.goeievraag.nl/vraag/gevoel-betrouwbaar-doordat-gevoel-handelt.38449

Hoe zal jij dat doen?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ons gevoel kan onbewust beinvloed zijn door ons verstand. We hebben met alle twee te maken, of we willen of niet. Zo kan ons verstand best wel een foute inschatting maken en dat weten we ook wel, dan komt de twijfel. Zegt ons gevoel dat die meid o.k. is, maar tegelijk weet je eigenlijk wel hoe het gaat lopen, dan wringt ons verstand zich er weer tussen en ga je twijfelen aan je gevoel. Stel je gevoel heeft het verkeerd, of je begrijpt je gevoel verkeerd , het is toch immers een leuke meid en eigenlijk vind je dat wel goed zo en je gaat zonder wroeging en schuldgevoel toch de relatie aan. Ergens in je achterhoofd wetend dat het niet eerlijk is. Maar de ander neemt toch ook een besissing om een relatie aan te gaan, dat doe je niet alleen. Als ieder mens altijd zou weten, wat hij wel of niet moet/mag doen, dan zou het leven geen echt leven meer zijn, maar het afwerken van een foutloos programma. Als je er van uit gaat dat ons leven hier op aarde een grote les is, dan zou het ontmoeten van deze leuke meid, wel een test kunnen zijn, hoe je er voor staat, hoe je er mee om kan gaan, wat je juist wel en niet doet! In het leven is er niets zonder reden, niets zonder doel, is dat ook niet de boodschap van je gevoel? Door wie worden we nu pootje gelicht, door ons verstand of ons gevoel, misschien door beide, of misschien had het moeten gaan zoals het gegaan is.

Je moet genieten van wat je gegeven wordt. Van elkaar, van de liefde en het leven. Natuurlijk kan je proberen te plannen wat er over 5 jaar gebeurt, maar dat weet je nooit zeker. Nu zeg je: Dit is wellicht niet de ware. Maar dat weet je pas als je lanegre tijd intensief samen bent geweest. Ik zou de relatie aangaan en mijn hoofd open houden voor alle mogelijkheden binnen de relatie. Voor je het weet ben je 3 jaar gelukkig samen en ben je bezig met de planning van de toekomst. Laten we eerlijk zijn: Als er alleen relaties zouden worden begonnen als we zeker zouden zijn dat het 'tot de dood ons scheidt' is, dan zouden er geen gebroken koppels, echtparen ed zijn. Je kan het nooit zeker weten. Als het nu goed voelt, moet je er gewoon rustig mee beginnen.

Dat met die bedoelingen, daar geloof ik niet zo in. Maar ik kan hier wel over zeggen: ik geloof niet zo in het afmeten van het succes van een relatie aan de duur van de relatie. Een eindige relatie is voor mij niet per definitie succesvoller dan een levenslange relatie, en een lange relatie niet per definitie succesvoller dan een korte. Dat een relatie niet eeuwig blijft bestaan, betekent niet dat die relatie per definitie mislukt is. Ik heb ontmoetingen gehad van een week of zelfs een dag, die betekenisvol waren, die op geen enkele manier mislukt zijn, die ik zelf zou classificeren als relatie, of in ieder geval liefde, en waar ik met alleen warme gevoelens aan terugdenk. Ik heb er dan ook geen probleem mee om een relatie aan te gaan als ik op wat voor manier dan ook zie aankomen dat die niet eeuwig zal duren. Waarom zou ik? Kijk om je heen, de meeste relaties duren niet eeuwig, en als je wel op die 100% zeker levenslange relatie wacht, beroof je jezelf waarschijnlijk heel lang van mooie ervaringen in de liefde. Wat ik wel belangrijk vind, is om de ander niet aan het lijntje te houden. Als ik denk dat een relatie kort zal duren, en de ander is bij wijze van spreken de babysokjes al aan het breien, dan begin ik er niet aan. Dat lijkt me niet eerlijk.

Als je eraan toegeeft, sta je niet meer open voor andere relaties en zal je poorten sluiten. Ook moet je eerlijk zijn naar het meisje toe, ze zal op den duur voelen dat je je niet helemaal inzet voor de relatie en dan vind ik dit niet fair.

Allereerst vind ik het heel erg bijzonder dat jij zo specifiek kan aanvoelen dat een relatie maar tijdelijk is maar wel goed voor je is. Ik weet niet of je dat vaker hebt, maar het lijkt me niet te negeren. Als je eenmaal in een relatie zit, dan ga je er met hart en ziel voor denk ik. Als het misloopt dan kost dat veel verdriet en ellende. Ook is het niet zo makkelijk om een relatie te beëindigen, zelfs als je denkt dat het inmiddels eigenlijk tijd is geworden. Die dingen gaan namelijk niet in één keer, maar heel erg geleidelijk. Misschien heb je tegen die tijd wel kinderen samen en andere verplichtingen die het heel moeilijk maken. Dat gezegd hebbende weet ik ook dat liefde en verliefdheid dingen zijn die gebeuren en waarvan je moet genieten als het je overkomt. Kun je dat gevoel dat het tijdelijk is niet van je af zetten, dan zou ik er op een gegeven moment, voordat het echt serieus wordt een streep onder zetten. Ik ben nog nooit in een situatie gekomen dat ik wist dat iets op de lange termijn niets zou worden. Weet je zeker dat het een voorspellend gevoel is en niet een gevoel dat komt vanuit iets wat je in het verleden hebt meegemaakt?

Gewoon voor de relatie gaan. Dat je het "tijdelijk" weet, maakt niets uit. Als je er niet voor gaat ontneem je de ander en jezelf hele mooie ervaringen. En dat is voor de ander toch ook niet eerlijk. Je voelt dat je ervoor moet gaan dus zie ik het probleem niet, gewoon niet teveel nadenken en de weg lopen die je gewezen wordt. Als je een drankje van de dokter krijgt wijs je het toch ook niet af omdat het even een vieze nasmaak geeft. Je weet dat het goed is dus ga je ervoor, en in jouw voorbeeld is het drankje in eerste plaats nog lekker ook. Veel plezier op je weg, en denk niet teveel aan de modder, die je weet tegen te komen.

Ligt eraan wat je onder ''relatie aangaan'' verstaat. Als je voelt dat het tijdelijk is en je van elkaar wilt leren lijkt me dat wel verstandig gelijk te melden. Doe je dit niet, kun je misschien veel leren en een leuke tijd hebben terwijl je de ander ondertussen een verkeerd beelt geeft. Je zou dit enigzinds als egoïstisch kunnen opvatten. De ander heeft recht op de waarheid. Als je vanaf het begin de waarheid achterhoud voor de ander, vraag ik me diepgang van de relatie af. De andere kant is dat je vooraf bij geen enkele relatie weet of die ''niet-tijdelijk'' is. Daarom geef ik geen concreet oordeel.

Je hebt het over voorgevoelens. Zet die voorgevoelens opzij en ga met elkaar om. Wie weet hoe leuk je leven wordt met haar.

Ik zou de relatie zeker aangaan, ook als je de wetenschap hebt dat het tijdelijk zou kunnen zijn. Je krijgt deze relatie niet voor niets op je bordje geschoteld, met de bedoeling om er wat van te leren. Ook de ander kan en zal er wat van leren.