Bijna Dood ervaring?

Ik las laatst een stukje hierover wat me erg intrigeerde, mensen die dit mee gemaakt hadden waren vaak boos en teleurgesteld dat ze terug moesten, dat hetgeen wat ze gezien hebben... het licht... en meer?? zo verschrikkelijk mooi en onbeschrijfelijk was, maar het niet precies meer na konden vertellen, het enige was dat ze boos waren en helemaal niet een 2e kans wilde genieten...


Ik zou haast niet meer bang zijn voor de dood als dit werkelijk zo zou zijn... geloof jij hierin zo ja of nee waarom??

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ja,ik geloof hier in.Ik heb het ook met mijn opa meegemaakt.Hij was altijd heel bang om te sterven totdat hij voor de dood werd weggesleept.Hij was niet meer bang want hij zei:ik heb nu gezien waar we heen gaan en ik kan niet wachten tot de tijd daar is.Sceptici kunnen van alles en nog wat beweren maar er zijn teveel verhalen over en getuigenissen van mensen die het hebben ervaren.

Bijna dood-ervaringen zijn erg 'in'. Allemaal mensen die bijna dood zijn geweest zouden de prachtigste dingen hebben gezien. En dat terwijl het 'bijna' is geweest, de opscheppers. Nee, over het *echte werk*, de geheel dode ervaringen, en dat moet nog veel mooier zijn, hoor je niemand. En dat is toch wel heel opmerkelijk!

Mensen die een BDE hebben ervaren kennen meestal geen angst meer voor de dood... Anders gezegd, in mijn optiek is GEEN ANGST meer hebben voor de dood een teken dat de BDE diep en oprecht was... Daar is zo intens mooi en vredig en tijdloos, dat terugkeren zeer pijnlijk is, want dan zijn er ZO VEEL beperkingen: reizen moet in tijd, alle tijden zijn met afstemming te bereiken, iedereen is meteen aan te spreken, er is geen oorlog en bedrog daar... Daar weet je alles en zie ja alles tegelijkertijd... Je hoeft daar niet te ademen... Het is te mooi om waar te zijn... En hier op aarde heb je de belastingen, was dat niet alleen al een reden om daar te blijven... Ik geloof er niet in, ik weet...

Ik geloof erin en ben ook totaal niet bang voor de dood. Voor mijn gevoel kom ik dan juist weer thuis. ( ik ben hier nu alleen maar om dingen te leren)

Ja absoluut, de dood was bij deze personen al ingetreden of bijna ingetreden, waardoor de ziel al op reis was naar het licht. Na het verlaten van het lichaam wordt de ziel aangetrokken door een fel lichtstipje, wat steeds groter en feller wordt naarmate je er dichter bij komt. Ook andere mensen worden vaak waargenomen op weg naar hetzelfde doel. Als je bij het licht bent gearriveerd krijg je een terugblik op je voorbij gegane leven. Alle gebeurtenissen zowel goed als kwaad worden je getoond. Ook familie leden staan je vaak op te wachten om je te omhelzen en je welkom te heten. Er zijn mensen die een bijna dood ervaring hebben gehad op een operatietafel, waarna ze daarna precies konden omschrijven wat voor gereedschappen er gebruikt werden tijdens de operatie. Je hoeft niet bang te zijn voor de dood, mits je een fijn en liefdevol leven hebt geleid.

Ik weet niet of ik het moet geloven... Als het echt zo mooi en goed was waarom lopen ze dan niet gelijk onder de eerste de beste trein die je tegenkomen... Ik heb er ook een tijd over na gedacht... Heb een tijd geleden namelijk ook hierover een documenteren gezien. De wetenschap zegt hier ook het volgende over. Heb even zitten google hoe het ookal weer precies zat. Hier een bron van wikipedia (BDE staat voor Bijna Dood Ervaring): "Dat de BDE zo ervaren wordt als de mensen beschrijven wordt niet bestreden. Maar de ervaring hoeft geen bovennatuurlijk verschijnsel te zijn, of een bewijs voor het bestaan van iets bovennatuurlijks. Alle verschijnselen die gepaard gaan met een BDE worden dan ook als een product van de nog werkende hersenen beschouwd. De vraag is echter wanneer een zogenaamde 'spirituele' ervaring plaatsvindt: bij het verliezen van het bewustzijn of tijdens de reanimatie. De hersenen van iemand met een BDE blijven immers nog minuten lang actief, zij het gestoord. Een EEG vertoont in die fase afnemende activiteit maar is niet meteen vlak. En een EEG meet de activiteit van de hersenschors: het is mogelijk dat de neuronen daaronder nog actief zijn als het EEG geen activiteit vertoont."

Wij hebben een vriend die schildert hoe het hiernamaals eruit ziet. Vraag me niet hoe hij het precies doet, maar hij is er wereldberoemd mee. Als je op de plaatjes vd schilderijen klikt , worden ze vergroot.

Bronnen:
http://www.spiritual-art.nl/

Op dit moment is de BDE erg populair. Maar dan alleen een bepaald soort BDE, namelijk die BDE die bij de westerse cultuur past, en daarvan dan alleen de positieve BDE's. In andere culturen treden heel andere BDE-ervaringen op dan bij ons. Daar hoor je nooit iets van. Bij ons treden ook heel negatieve BDE-ervaringen op. Ook daar hoor je nooit iets van. Kun je nagaan waarmee mensen met een negatieve BDE-ervaring moeten worstelen: ze kunnen, mogen, durven niets te vertellen over de meest indringende ervaring die ze ooit hebben gehad! Overigens klopt het niet dat mensen (uit de westerse cultuur, en met een positieve BDE) boos zijn na terugkeer. Veel mensen zijn juist niet boos, maar overweldigd door de ervaring. Ze zijn niet meer bang voor de dood, ze genieten van elke dag, ze proberen zoveel mogelijk goeds te doen in de dagen of jaren dat ze nog leven. Intussen is al veel bekend over de oorzaak van de BDE. Maar da's een lang verhaal. Het is al laat, en de wereld is nog niet klaar voor dit verhaal - voor mij twee goede redenen om nu niet aan het typen te slaan.

Ik geloof er niet in. Omdat ik na een longembolie, door reanimatie ben "teruggehaald". Ik heb niks gezien. Geen licht..helemaal niks. Ik ben dat stuk dat ik "weg"was gewoon kwijt. Ik geloof er ook niet in omdat ik niet geloof dat je naar de hemel gaat, of naar een hiernamaals. Als je dood bent, ben je dood, dan stop je dus met leven. Het was een goed moment geweest mij van iets anders te overtuigen als ik inderdaad "iets"had gezien of beleefd tijdens mijn "weg zijn". Toegevoegd na 2 minuten: En ondanks dat ik er niet in geloof ben ik ook niet bang voor de dood. Als ik dood ben ervaar ik immers niets meer, ik weet van niets. Waar moet ik dan bang van zijn?

Mijn zus heeft het meegemaakt. Ze mocht kiezen terug te keren om voor haar kinderen te zorgen. Het heeft haar leven in posiieve zin beinvloed. Ze is religieus geworden. Een zwager had ook een dergelijke ervaring maar een negatieve waarin hij gewenkt werd door een duivelsfiguur. Het heeft hem heel religieus gemaakt, fanatiek, bijna. Het gebeurd niet bij iedereen die in coma ligt of bijna dood is. Misschien is dat vreemd. Volgens sommigen zijn het gewoon de laatste hallucinaties van een stervend brein. Ook dan lijkt me dat iedereen het zou moeten ervaren (die op het randje ligt). Maar misschien zijn sommige hersens minder creatief dan anderen (met alle respect, gewoon aan het brainstormen).

Stel je voor, dat je in een groot gebouw zit met twee zalen. Je zit in de ene zaal te luisteren naar een saaie lezing er worden allerlei dingen gezegd waar je het niet mee eens bent. Hierna draaien ze ook nog een soort muziek waarvan je denkt, laat maar, het is er te warm er lopen de verkeerde mensen, de verlichting is om steke blind te worden en de sfeer is walgelijk. Toevallig kom je ook even in de andere zaal, en daar is me toch een feest aan de gang en het voelt zo geweldig goed!! Precies jouw muziek, aardige mensen, perfecte verlichting en een geweldige sfeer! Je voelt je er direct thuis, echt thuis! Dan voel je een hand die je weg trekt weer de andere zaal in! Maar eigenlijk wil je dat helemaal niet, maar ja, het wordt van je verwacht dat je in deze zaal bent, het is jouw zaal en die andere zaal komt later nog wel eens. Maar daar heb je nu niets aan, nu je weet hoe het in die andere zaal was! Wij leven nu in die eerste zaal en moeten er maar het beste van maken, even door de zure appel heen bijten. Als we dat allemaal goed hebben gedaan, komen we uiteindelijk in die andere zaal terecht. En dat is een goed vooruitzicht en zeker niet om bang voor te zijn.

Ik heb een bijna dood ervaring gehad toen ik 16 jaar was, 2 weken voor mijn eind examens. Ik kreeg een ongeluk tijdens het opnemen van een Nederlandse snowboardfilm. Om een lang verhaal kort te maken. Ik eindigde dus op de intensive care met flinke interne bloedingen. Dit kost me bijna het leven en het is maar net aan goed gegaan. Ik heb helemaal niks spiritueels meegemaakt alleen intens veel pijn gehad alsof ik in de ergste nachtmerrie zat. Elke dag word ik aan het moment herinnerd door mijn 13cm lange litteken op mijn buik. Ik vond er niks moois aan om bijna dood te gaan en kijk er dus helemaal niet naar uit om dood te gaan en heb hierna ook heel lang rondgelopen met hyperventilatie en paniekaanvallen uit het niks omdat ik bang was om dood te gaan. Omdat ik bijna in me slaap was overleden heb ik heel lang niet in slaap durven vallen en wilde ik dat iemand mij keer op keer kwam checken als ik sliep om te kijken of ik nog wel ademde. Gelukkig ben ik er zo goed als bovenop gekomen al heeft het me wel heel erg verandert. Laat mij voorlopig nog maar lekker leven hier, zo slecht is het hier nog niet! Mocht je dit anders ervaren dan raad ik je aan om even op de volgende link te klikken: http://www.youtube.com/watch?v=0ltAGuuru7Q&feature=related Toegevoegd na 24 minuten: of deze: http://www.youtube.com/watch?v=at_f98qOGY0&feature=fvsr voegt niks toe aan het antwoord maar het is te mooi om niet met jullie te delen..