Waarom dan toch achteraf niet zo'n goed idee die foto?

Ik had een foto gemaakt van mijn overleden vader terwijl hij opgebaard lag maar heb de foto later verbrand omdat ik het idee had dat ik hem los moest laten.Begrijpen jullie dat?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Juist, ja... Hier weer een antwoord van XiniX... Doordat jij die foto daar had, kon de persoon niet verder... Jij hield die hier en je wist dat... Door nu die foto te verbranden kreeg de persoon de kans om naar het licht te gaan, zo noemt men dat... En heel juist gedaan, Sharona... Toegevoegd na 22 seconden: Eh Taurus... (sorry)

Ik kan me dat wel voorstellen. Het is veel prettiger om iemand te herinneren zoals hij bij leven was. Als je dood bent is daar weinig van over. Je fotografeert een leeg omhulsel, niet je vader.

Ja dat begrijp ik heel goed.Ik vraag me af of het gewerkt heeft?En ik hoop dat je er geen spijt van krijgt dat je de foto nu verbrand hebt.

Dat kan ik me net zo goed voorstellen. Voor jou is dit een symbolische handeling geweest. In rouwverwerking is niets goed of fout, of raar of niet, als het je maar helpt het een plaats te geven.

Ja, en die foto was misschien juist wel een goed idee. Hierdoor heb je bewust een actie ondernomen om hem los te laten. Een eigen ritueel. Dat helpt veel beter bij het loslaten dan een begrafenis of crematie. Bedankt voor het idee, voor als het mijn tijd is om afscheid van m'n ouders te nemen.

Ja, daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Zoals ik al schreef in mijn antwoord op je vorige vraag, vond ik mijn moeder er vreemd uitzien toen ze dood was ... Dat loslaten, dat komt volgens mij met de tijd. Als je vader pas overleden is lijkt het me moeilijk om hem meteen al los te laten. Later gaat dat zonder dat je er erg in hebt. En foto's heb je toch wel ... die hoef je m.i. niet te verbranden om iemand los te laten. Maar, dat is mijn ervaring, dat is natuurlijk voor iedereen anders. Rouwen is een van de meest persoonlijke dingen die er zijn. Daar zijn geen regels voor.

Mijn moeder overleed 9 jaar geleden. Ze zag er niet als zichzelf uit toen ze in de kist lag. Haar broer had foto's gemaakt voor zichzelf en die kreeg ik later toen ook hij was overleden pas te zien. Alle pijn en verdriet kwam weer naar boven toen ik ze zag. Zelfs na al die jaren. Ik heb de foto's nog wel, maar diep weggestopt en ik heb er niet meer naar gekeken. Maar wegdoen doe ik ze eigenlijk nog steeds niet. Ik denk dat het voor ieder persoonlijk is. Bij jou heeft het goed gewerkt om het te verbranden. Een ritueel die je heeft geholpen los te laten.

Ja natuurlijk is dit begrijpelijk. Loslaten is belangrijk maar loslaten in het hoofd is nog belangrijker, wel positief denken maar niet vasthouden.

Ik begrijp dat zeker, de meeste mensen doen foto's dan op een andere manier weg, maar ik vind verbranden dan wel een veel persoonlijker iets. Beter voor diegene en beter voor jezelf. Respect daarvoor.

Ik denk dat het geen goed idee is zo'n foto omdat het een foto is zonder leven. Een foto van iemand die overleden is, hoe mooi hij/zij ook ligt opgebaard is toch een foto zonder ziel. Door deze foto te verbranden heb je ook bewust afscheid kunnen nemen van het feit dat zijn ziel het lichaam al had verlaten. Zet een hele mooie foto van je vader neer, dat heb ik ook gedaan, en altijd als ik ernaar kijk verschijnt er een (soms weemoedige) glimlach op mijn gezicht.

Ja, ik begrijp je. Het was ook het enige wat je kon doen.! Sterkte

Ja dat begrijp ik. Ieder mens rouwt op zijn eigen manier en je kan pas loslaten wanneer je er zelf aan toe bent. Op dat moment was jij die foto nog even nodig, in je aanloop om los te kunnen laten en daar is niks mis mee. Toen jij die foto verbrandde heb jij niet alleen je vader losgelaten maar ook jezelf bevrijd. Het verdriet en gemis gaan nooit meer echt over maar jouw leven gaat wel verder, of je het nu leuk vindt of niet. En als jij er vrede mee hebt dan heb je het àltijd goed gedaan. Sterkte trouwens...