wanneer zijn hallucinaties niets meer dan waarnemingen die niet kloppen, en wanneer spreekt men over paranormale waarnemingen?

hoe bepaalt men deze grens, en waar ligt deze grens?

door mijn slaapstoornis wat ernstig slaapgebrek kan veroorzaken heb ik nu en dan last van hallucinaties, en het is steeds weer een (boeiende) verassing wat ik 'zie'.
sprak een tijdje terug iemand die vond dat op dat moment openstond voor de geestenwereld en boodschappen door kon krijgen.

ik vond van niet, want ik kan mijn hallucinaties toetsen aan werkelijke feiten en weet dat waarnemingen niet per definitie kloppen al zien ze er nog zo echt uit.
werd me er wel bewust van dat dit niet altijd het geval hoeft te zijn gezien de reactie van de betreffende persoon.

hoe doen andere mensen dit als het om waarnemingen gaat die niet te toetsen zijn aan werkelijke feiten?

hoe weten ze zeker dat het een paranormale waarneming betreft een dus uit kan sluiten dat het mogelijk om een visuele/gehoor/reuk/smaak-, en vooral gevoelshallucinatie gaat, en dat er ook geen sprake is van verbeelding, waan, illusie, foutieve waarneming, pareidolie, fantasie etc. etc.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Paranormale waarnemingen bestaan niet. Ondanks dat veel mensen willen denken dat we meer dan onze 5 zintuigen hebben (horen, zien, voelen, ruiken en proeven) is er nog nooit (nee, echt nooit) een 6e zintuig dat betrouwbare informatie kan geven gevonden. Telkens weer blijkt deze informatie gebaseerd op onbewuste waarneming (met de gewone zintuigen) en niets paranormaals. Er is dus geen 'grens'; waarnemingen zijn altijd normaal en nooit para-normaal.

Erg moeilijk aan te geven wanneer het nu hallucinaties zijn, of een paranormale waarneming. Ik ben er zelf van overtuigd, dat veel paranormale waarnemingen, gewoon hallucinaties zijn. Maar zeker ook niet alles. In grote lijnen denk ik zelf, dat hallucinaties ontstaan uit een uitzonderlijke situatie, waar de persoon zelf, ernstig is beinvloed door, stress, te weing voeding, te weinig drinken, te weinig slaap, traumatische ervaringen, sterk oververmoeid zijn enz. Dan zijn er natuurlijk ook het medicijngebruik, drugs en de afkickverschijnsellen er van. Een paranormale waarneming zal meestal ontstaan vanuit een geheel ander uitgangspunt, die van rust, ontspanning en overzicht, zeg bewust 'meestal' want ook hier zijn uitzonderingen. Het moeilijk van dit soort zaken is de ervaring van heel echt zijn, de persoon zelf ziet 'echte' dingen, die alleen niet bestaan. Mogelijk is er nog een ander verschil, een paranormale ervaring , gaat vaak gepaard, met een uitzonderlijk euforisch gevoel op het moment van de waarneming, of kort er na. Bij een hallucinatie, zal dat eerder ervaren worden in een situatie van stress, verbazing, verwondering of angsten.

Moeilijke, interessante en intrigerende vraag! Als alle zaken, zoals medicijngebruik, slaapproblemen, geestelijke problemen, drugs, alcohol etcetc. zijn uitgesloten, dan zou je een ervaring heel misschien paranormaal kunnen noemen..... Vraag is, of je al die aspecten voor de volle 100% kunt uitsluiten.... Dus ik denk niet, dat je met zekerheid kunt zeggen, dat een waarneming paranormaal is. En mijn hoop is, dat dit misschien in de toekomst wel te "bewijzen" valt, omdat veel ervaringen, ook hier op GV veelvuldig beschreven, vaak zó mooi, zó puur en zó niet te toetsen zijn: ze verdienen het m.i. gewoon ;-)

Hallucinaties kunnen ook waarnemingen zijn van het onderbewuste, sterker nog, waarschijnlijk zijn dit ze altijd. Datgene wat de hallucinatie veroorzaakt (drugs, slaaptekort etc) zorgt ervoor dat de scheidingslijn tussen het bewustzijn en het onderbewuste transparant word, zou je kunnen zeggen. Een hallucinatie kan dan een paranormale waarneming zijn, maar een paranormale waarneming kan ook een hallucinatie zijn. Het belangrijkste is wat de waarnemer ermee doet en hoe hij/zij dit interpreteert. Een soort van 'bewijsdrift' hierin blijft discutabel en dus eigenlijk niet zo belangrijk. En heeft ook niet met spiritualiteit te maken. Da s meer iets voor op tv ;-) Er is dus geen antwoord op denk ik.

Ja, dat is een goeie vraag Euc; wanneer is een voorstelling ontstaan vanuit een gebrek en wanneer vanuit een gave. Persoonlijk heb ik ook periodes gehad dat ik overspoeld werd door waarnemingen die je paranormaal zou kunnen noemen (ik nam pijnen over {nagevraagd}, en wist waar mensen het over hadden die twee verdiepingen lager in gesprek waren en die ik onmogelijk met mijn fysieke oren kon horen {aan de personen nagevraagd}). Maar het was in een periode dat ik een flinke postnatale depressie had... dus wat was het? Stond ik door mijn kwetsbaarheid veel meer open voor paranormale waarnemingen? Sóms klopte het niet. Was ik vatbaarder voor hallucinaties in die periode? Ik vermoed dat beide opties opgaan, dat een hallucinatie en een paranormale waarneming de twee zijden van dezelfde medaille zijn. Wanneer je uitgeput of kwetsbaar bent zal de hallucinerende kant van de medaille zich eerder manifesteren (wat niet een wet is, er kunnen evengoed wel paranormale waarnemingen plaatsvinden). Wanneer je goed gegrond bent en sterker zal eerder de paranormale kant zich manifesteren (wat ook al geen wet is, je kan evengoed hallucineren...) Dus hoe onderscheid je het dan? Eigenlijk kan dat niet. Om er dan toch een onderscheid in te maken vraag ik mijzelf bij elke waarneming af: Heeft deze waarneming op dit moment zin voor mij of voor een ander die ik ken? Zo niet, dan laat ik het onmiddellijk los. Zo ja, dan doe ik ermee wat mij goed acht. Op die manier hoef ik mij niet af te vragen wat het is, maar of ik er iets mee kan. De rest is ballast, en kan weg. Zo ga ik er mee om. Dan heb ik het nu niet over de gevoelens en emoties waarmee het soms gepaard kan gaan. Want dan wordt het wel héél subjectief. Oké, heel even dan.. Sóms wéét je dat het beelden zijn die je worden gegeven vanuit een andere dimensie, lichtdimensie. Dan is er geen enkele twijfel meer, geen enkele vraag. Dan is er "gewoon". Dan wéét je.

Ik denk dat ieder mens weleens dit soort beelden krijgt. Als hieraan geen vervolg komt in het gewone leven, worden het hallucinaties genoemd, blijkt het wel te kloppe (man natuurlijk toeval zijn) dan worden het paranormal;e waarnemingen genoemd.

verrassing is met dubbele r