hoe definieer je het verschil tussen een psychose en spirituele ervaringen en wie bepaaldt dat?

ik bedoel de 1 zal zeggen ach , je bent gek of je zit in een psychose en de ander noemt t wel spiritueel enzv. De ene therapeut gaat er in mee en de ander zal het afwijzen.Wie ken dat nou echt bepalen dan , denk niemand??
wist nou niet of ik het nou wel in de groep spiritualiteit moest plaatsen eigelijk, want dat is dan al zo gekleurd, denk ik.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Heel serieus en zonder flauw te willen zijn: Degenen die die termen bedacht hebben zijn hoogstwaarschijnlijk de enigen die precies weten wat ze er mee bedoelden te zeggen. En daardoor ook de enigen die het verschil zouden weten te duiden. Iedereen die daarna kwam, en een ervaring probeert te categoriseren als "psychotisch" of "spiritueel" heeft een eigen interpretatie van het begrip en probeert daar de ervaring in onder te brengen. Dit is natuurlijk een waanzinnig abstracte redenering waar je erg weinig aan hebt, want ik vermoed dat je met iets concreets zit waar je vat op probeert te krijgen. En waarvan je hoopt dat een van deze twee begrippen je wat duidelijkheid verstrekt. Als dat het geval is wil ik graag dit zeggen: Als iemand een probleem heeft, KAN het plakken van een label erop bijdragen aan de oplossing ervan. MAAR het gebeurd heel erg vaak dat het plakken van een label de weg afsluit naar andere opties, en daardoor juist veroorzaakt dat iemand NIET tot een oplossing kan komen. Vaak gaat een probleem ook, naarmate er aandacht aan besteed wordt, over van de ene uiterlijke verschijningsvorm naar een andere. Een eenmaal opgeplakt label biedt dan niet de flexibiliteit om mee te veranderen. Bijvoorbeeld: Iemand kan woede uitbarstingen hebben. (Diagnose depressie ? Nou, wacht daar nog maar even mee zeg. ) Er wordt aandacht aan besteed en er blijkt een enorme angst aan die woede ten grondslag te liggen. (Diagnose Psychose? Wacht daar ook nog maar even mee, grapjas.) Er wordt nog langer aandacht aan besteed en er ligt een reusachtig gevoel van onveiligheid aan ten grondslag. Ga daar maar eens de oorzaak van zoeken. Stel je voor dat je was gestopt bij de diagnose depressie. Dan had dat label veroorzaakt dat er niet aan het licht was gekomen dat er een gevoel van onveiligheid de oorzaak van de woede aanvallen was. Zo kan een label een oplossing in de weg staan. Maar dat hoeft niet. Je kunt het stellen van een diagnose ook gebruiken om er achter te komen in welke richting men jouw probleem zoekt, en of je het daar mee eens bent. Persoonlijk vind ik het beter als er helemaal geen diagnose gesteld wordt, maar iemand goed begeleid wordt om het probleem zelf op te lossen.

Naar mijn gevoel: een psychose is vaak schadelijk voor je. terwijl een spirituele ervaring dat niet hoeft te zijn. Een psychose kun je ook opwekken van buitenaf, door bijvoorbeeld chemische middelen; dat kan met spirituele ervaringen ook maar dan zullen de middelen vermoedelijk anders zijn en vooral met een ander doel gebruikt worden. Ik zou denken: van een spirituele ervaring kun je groeien, een psychose breekt je vooral af.

Hoe definieer je het verschil tussen een psychose en spirituele ervaringen? Hier krijg je een opsplitsing. 1. Uitgaande van moderne psychologie bestaan 'spirituele ervaringen' niet zozeer en wordt iedere 'hallucinatie' of 'stem' afwijkend genoemd. (niet direct psychotisch, overigens, maar daar gaan we nu niet op in) 2. Nu, er zijn ook genoeg mensen en groeperingen die de almacht van wetenschap in zijn geheel betwijfelen. Deze mensen zullen dus menen dat een psychose juist 'spiritueel' teweeg "zou kunnen" zijn gebracht. Ook dat is niet onrealistisch, gezien we alleen de symptomen kennen, er een stempel opdrukken en dan denken dat we nu 'begrijpen' wat een psychose is. 3. Dan heb je natuurlijk ook veel mensen die er tussenin zweven, en subjectief onderscheid maken tussen wat zij psychotisch en spiritueel vinden. Dit beeld wordt dan bepaald door de manier waarop de persoon zelf geconditioneerd is. 4. Ik persoonlijk zou zeggen dat een ervaring spiritueel is wanneer je het contact met je eigen geluk en kwaliteiten niet verliest. Wanneer die ervaringen jou positief opbouwen. Daarbij kies ik ervoor om dus niet in 'negatieve' spiritualiteit te geloven. Ik geloof dat spiritualiteit niet negatief kan zijn. Het brein kan negatief zijn. (ik val dus in categorie 3) Het verschil is dus, in mijn oogpunt, dat een psychose gecreerd wordt binnen het brein, en dat een 'spirituele ervaring' voortkomt vanuit spiritualiteit. (Spiritualiteit zou ik beschrijven als het 'niets' van de planeet. Dat waar materie en energie vanuit voortvloeien. Je zou het dus ' God' kunnen noemen. Al bevat die term teveel conditionaties) Zo definieer IK het verschil, maar zoals je al kunt zien is iedere definitie subjectief. Gezien jij je eigen wereld creert, kun je dus het beste voor jezelf kiezen wat je wel en niet psychotisch vind.

een psychose en een spirituele ervaring zijn te categoriseren onder dezelfde noemer. er is een verschil: een psychose is iets wat je -ongewild- overkomt een spirituele ervaring kun je (weliswaar achteraf, maar toch) heel concreet zelf benoemen.

Oh wat een moeilijke maar zeer goede vraag!! Een psychose is een mentaal probleem van het lichaam ( brein) zelf. Een spirituele ervaring is een waarneming die van iets dat van buiten het lichaam komt. Wetenschappelijk gezien is dat dan heel makkelijk, omdat volgens de wetenschap ,paranormale waarnemingen, niet bestaan en juist uitgelegd worden als uit het brein komende. Uit eigen ervaringen is soms totaal niet te zien of het een psychose is of een paranormale waarneming. Beiden kunnen op het randje zitten, mogelijk beide tegelijk. Wie dat bepaalt is nog moeilijker, dat is afhankelijk van de instelling van de therapeut, gelukkig komen er steeds meer therapeuten die met beide mogelijkheden rekening houdt. Toegevoegd na 6 minuten: Wat een prachtige avatar heb je!

Ik heb niet zoveel toe te voegen aan de diverse andere zinvolle antwoorden. Alleen nog dit: Ik merk dat bij veel mensen, die in het beginstadium zijn van het ervaren dat er meer is tussen hemel en aarde, er een periode aanbreekt waarbij de grens tussen psychotische en spirituele ervaringen naar hun eigen idee heel smal wordt. Daarom is het ook zo fijn wanneer je iemand(en) hebt waarmee je over die ervaringen kan spreken in alle openheid. Want vanwege het voor jou nog onbekende karakter van de ervaringen kan je juist door je angst voor het onbekende gaan denken dat je een psychose hebt. Maar dat is een tijdelijk iets, en met hulp kan je al vrij snel omgaan met een spirituele ervaring zonder angstig te worden. Gronden/aarden (dus bewust bezig zijn om met je voeten op de aarde te blijven) is daarbij van heel groot belang. Dat maakt je stevig en sterk waardoor je niet het gevoel hebt dat de spirituele ervaring er met jou vandoor gaat. Je kan dus vrij snel leren er zelf grip op te hebben, er mee om te gaan. Dat kan met een psychose niet op die manier, voor zover ik weet en gezien heb.

#andwoord uit persoonlijke visie#!! ik denk dat er 2 dingen zijn die meespelen hierin. #de mens die alles wil relativeren (ook onbewust) #de werking van de menselijke brein die alles onbewust koppelt aan dingen die bekend zijn. bij kinderen die nog in sinterklaas hoor je vaak dat ze #echt# zwarte pieten op het dak zien als ze er niet zijn. ze #weten# dat zwarte pieten bestaan. zie zien wel wát, omdat ze een schim zien van een vogel die opvliegt, wat door hun hersenen geïnterpreteerd wordt als een zwarte piet. de rest vullen ze zelf in, want ze staan open voor het idee. echter kinderen komen op een leeftijd dat je ze kan #bewijzen# dat zwarte piet niet bestaat. ze moeten dan accepteren dat wat ze zien niet #echt# is. iemand die #weet# dat geesten niet bestaan zal ook nooit een geest zien. iemand die denkt óf #weet# dat geesten bestaan zal altijd iets zien of voelen. alleen van #moeten# accepteren is er geen sprake meer. er zin testen genoeg maar nog niemand is pos uit de bus gerold (de excuses zijn echter voorspelbaar, ook zonder paranormale gaven) #psychose normaal filtert het brein alle indrukken die men opdoet want het zijn er meer dan de hersenen kunnen opslaan. het pikt er (onbewust) uit wat bruikbaar is en koppelt dit aan iets wat bekend is (dan wel zwarte piet, dan wel geesten) bij een psychose is deze filter weg of werkt niet optimaal. alles wat met ziet is #echt# (net als bij het trippen op LSD) paranoia er zit bv een heel team achter iemand aan, doodeng maar het komt ook voor dat mensen bezeten zijn, of ZO bang zijn voor geesten dat ze echt gaan flippen. ook doodeng wanen ik zag geen geest verschijnen het is echt waar of ik zag een man in mijn huis die afluisterapparatuur plaatste, het is echt waar hallucinaties ik krijg dit en dat door van een geest, echt waar ik hoor dat ik een eind aan mijn leven moet maken, echt waar verward spreken en schrijven de geest schrijft met mijn hand, hij komt door mij met een boodschap, echt waar! of het oude water in de kraan moet ik laten lopen want dat is vergif, doe ik dat niet moet ik eerst een half uur dansen om het te ontgiften, echt waar! verstoorde emoties ik lacht hardop op straat want die gebouwen staan verkeerd, echt waar ik lach hardop want de geest is blij dat ie via mij eindelijk contact met je kan leggen en ik voel zijn blijdschap, echt waar de lijn ligt dus bij anderen acceptabel vinden, dus OOK de therapeut.

Bronnen:
#persoonlijke!! mening# die als kwetsend...
http://www.moeilijkemensen.nl/index.php?op...

Het enige wat ik kan toevoegen aan de andere reacties: wat je ook ervaart, ga altijd na of er geen logische verklaring is voor wat je meemaakt. Bvb: ziekte, aandoening, slaaptekort, middelengebruik,... Zelf dacht ik als tiener "paranormaal begaafd" te zijn, ik had talloze "visioenen" per dag, ik zag dingen in een soort droom en was ervan overtuigd dat ik in de toekomst zag. Het was mijn geheimpje, ik vertelde niemand wat ik voelde en was dankbaar voor m'n "gave". Pas toen ik ook begon te braken na de zogenaamde visioenen ben ik naar een neuroloog gegaan en bleek ik een vorm van epilepsie te hebben. Door medicatie ben ik nu aanval-vrij. M'n geloof in het spirituele had mijn dood kunnen zijn. Wees voorzichtig!

Het verschil is dat een psychose negatief gewaardeerd wordt door de persoon en door zijn omgeving. Een spirituele ervaring wordt vaak positief gewaardeerd door de persoon en (in ieder geval delen van zijn) omgeving. Het is dus niet de ervaring op zich die bepaalt of iets een psychose of spirituele ervaring is, maar hoe de persoon en zijn omgeving er op reageert. Bijv. sommige medicijnmannen denken dat ze bezeten zijn van geesten wat zowel door hun als hun omgeving positief wordt gewaardeerd. Binnen die cultuur wordt dat gezien als een spirituele ervaring. Iemand die op bezoek komt en niets van de achtergronden weet zal een en ander misschien zien als een psychose.