Hoe denkt men in (de meeste) boeddhistische landen over dieren en dierenwelzijn?

Ik bedoel dit absoluut niet aanvallend ofzo, en ik wil hier ook absoluut niemand mee kwetsen. Maar ik vraag het me gewoon heel erg af. Namelijk: heel veel boeddhistische geschriften zeggen dat men respect moet hebben voor alles wat leeft. Zo heeft Boeddha ooit gezegd: ''Iedereen is bang voor de dood en voor pijn. Verplaats u in hun situatie en laat hen met rust', of zoiets dergelijks.
Toch ken ik eerlijk gezegd geen enkel boeddhistisch land waar dierenwelzijn hoog in het vaandel staat. Voorbeeld: Thailand heeft volgens mij niet eens een dierenwelzijnswet, en Vietnam is ook niet bepaald diervriendelijk... Ook Japan niet. Ook hoor je vaak dat veel boeddhisten vegetariër zouden zijn, omdat ze dus vinden dat je niet mag doden. Toch zijn er in die landen, niet meer (of minder) vegetariërs dan elders in de wereld. Wil iemand mij a.u.b. uitleggen hoe dit allemaal precies zit?

Weet jij het antwoord?

/2500

Een van de overwegingen die Boeddha zijn volgelingen heeft meegegeven is 'mededogen met al wat leeft: plant, dier en mens.' Evenals andere levensopvattingen stelt het boeddhisme: het is noodzakelijk dat we eten van andere levende wezens (je zult ofwel planten of dieren moeten eten, of beide). Ze stellen echter ook: 'Laten we dieren of planten die wij nodig hebben als voedsel zo lang zij leven een waardig bestaan gunnen.' Boeddhisten zijn lang niet altijd vegetarier, maar vaak wel, omdat het boeddhisme voortkomt uit het hindoeisme, en relatief veel hindoes vegetarier zijn (ook lang niet allemaal, trouwens). In de meeste boeddhistische landen is dergelijke wetgeving dan ook niet speciaal nodig, omdat men dieren (voor zo ver men in staat is) doorgaans goed behandelt. Bovendien zijn mensen in veel overwegend boeddhistische landen (zoals Sri Lanka, Thailand en Myanmar) sterk van dieren afhankelijk: als trek- en lastdier bijvoorbeeld. En in Japan vroeger om te vissen (bron). Evenals vroeger bij ons worden die dieren meestal goed behandeld, want dat leidt tot voordeel voor dier en eigenaar. natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar die waren er in Nederland vroeger ook: mensen die een ezel afranselen als hij niet verder wil, of die hun dieren te weinig voer geven (soms door armoe gedwongen). Japan, waar het Zen-Boeddhisme diep is geworteld, is wat dit betreft typerend: er is weinig bio-industrie; dieren worden vaak vertroeteld voordat ze geslacht worden (beter voor het dier en beter voor het te verkrijgen voedsel). Verder eten Japanners veel vis (trouwens een trend in heel Zuidoost-Azie), die ofwel wild wordt gevangen, ofwel onder redelijke omstandigheden wordt gekweekt. de keerzijde van de medaille: er is bijzonder veel kritiek op het vangen van walvissen in Japan (en terecht), zij zien de walvis als een wild dier dat tijdens zijn leven vrij is geweest. Dat de walvis ondertussen een zeldzaam dier is en beschermd moet worden, is ' niet traditioneel' dus legt dit argument te weinig gewicht in de schaal. Hier is de neiging om naar een (sociaal) gewenst resultaat toe te interpreteren wel erg sterk, iets dat overigens in de gehele Japanse cultuur verankerd is. Toegevoegd na 5 minuten: Boeddha heeft overigens niet meer willen zijn dan een leraar. Een duidelijke Christelijke parallel van zijn leer vind je in Paulus' brief aan de Thessalonicenzen: Onderzoekt alle dingen en behoud het goede. M.a.w. : wat jij persoonlijk kunt verantwoorden, moet je doen. En dat ligt voor iedereen weer anders.

Bronnen:
https://en.wikipedia.org/wiki/Cormorant_fishing
https://www.google.gr/search?q=onderzoekt+...