Psychologie

Het vak Drama op de middelbare school is het thema overtuigend presenteren.
Iemand tips voor mij?

Het komt weleens voor dat mensen zich in bijv. de dierentuin over de hekken klimmen en zich in het leeuwenhok willen begeven.
Nu lijkt me dat op zich een daad van levensmoeheid of zoiets maar toch is het weer iets anders als direct zelfmoord. Dus wat drijft zo iemand om zoiets te doen. Zo iemand zal natuurlijk wel psychische lijden of zo, maar waarom juist zoiets doen?

http://www.nu.nl/algemeen/408757/man-klimt-in-leeuwenverblijf-melbourne.html

http://www.nu.nl/buitenland/4265567/leeuwen-verwonden-bezoeker-hek-dierentuin-klimt.html

Het is communicatie waar ik vaak mee te maken krijg in mijn beroep.

Dus communicatie als ,
A: " u reed me daarnet bijna aan"
B: " Heb ik u om commentaar over mijn rijstijl gevraagd?"

A: "Ik zou je graag meer zie op mijn kantoor"
B: "Begin je te zeuren, ja?"

A: "Je ouders zijn niet vriendelijk tegen me"
B: "Kan je ook over iets interessanters praten?"

enz...

Soms gaat het ook erger, bv.
A: "Mama ik wil meer uitgaan, mijn vriendinnen mogen dat ook."
B: "Jij maakt me gewoon nog gek"

Dus B antwoordt in deze situaties niet op wat A zegt, zelfs niet ontkennend.
dus niet
A : "u reed me daarnet bijna aan."
B: "ik reed u totaal niet aan, u was zelf onvoorzichtig"

A: "ik zou je graag meer zien op mijn kantoor"
B: "ik heb daar helemaal geen zin in, éénmaal per maand is me al teveel"

Of ook niet bv.
A: "Je ouders zijn niet vriendelijk tegen mij"
B: "Ik wil hier nu niet over praten, sorry"

in die eerste voorbeelden wordt A eigenlijk niet gezien, B reageert helemaal vanuit zichzelf. In die tweede krijgt A een "nee" wat misschien niet leuk is, maar waar er toch communicatie is.

Welke soort communicatie is dat, uit wat komt dit voort? hoe reageert men best (blijven herhalen leidt tot niets en is heel uitputtend, niet reageren leidt evenmin tot iets en leidt soms tot afbreuk van de vertrouwensband)

Kan het te maken hebben met een soort geestelijke aandoening als iemand altijd zo reageert?

Een kenmerk van mensen met autisme is dat het zien van (grote) verbanden niet of moeilijker lukt**. Dat wordt genoemd in de theorieën. Geldt dat evenzo voor sociale zaken als voor wetenschappelijke zaken?

Want ik heb het idee dat ik op wetenschappelijk gebied de verbanden gemiddeld juist duidelijker zie dan neuro typicals.*

Als ik dat* goed zie, dan lijkt het erop dat bij de diagnose er vooral (of alleen) gekeken wordt naar sociale kenmerken (nadelen van autisme), maar niet naar wetenschappelijke kenmerken (voordelen van autisme?). Behandeling is hoofdzakelijk gericht op het aanpakken van de nadelen. Echter, ik weet het nu een tijdje van mezelf, maar er is totnutoe _nul_ verandering in mijn (sociale) gedrag. Het zit gewoon vast in je genen.

Ais ik dat* _niet_ goed zie, is dat dan een voorbeeld van het feit dat mensen met autisme juist moeilijk van zichzelf kunnen zien dat ze autisme hebben (_omdat_ ze autisme hebben? Want ook dat kenmerk wordt ergens genoemd in de 'boeken').

**: In de hersenen van iemand met autisme, gaat binnenkomende informatie minder ver door de hersenen. Daardoor zien mensen met autisme vooral veel details (en wordt 'minder belangrijke' informatie wellicht niet gefilterd door hersengebieden die weten dat die informatie minder belangrijk is?), en niet (grote) verbanden.
Als ik het goed begrepen heb.
Mijn vraag is dus wellicht ± gelijk aan: of voor wetenschap die langere reis van informatie net zo belangrijk is als voor sociale zaken.