Psychologie

Een baby kan (instinctief?) blij of verdrietig zijn.
Maar hoe zit het met emoties als jaloezie, verliefdheid, wraakzucht, etc. In hoeverre is dit aangeboren of aangeleerd? Hoe werkt dit eigenlijk en blijven emoties zich ontwikkelen naarmate je ouder wordt (en meer levenservaring hebt) of stopt dit op een bepaald moment?

nou ben ik niet van plan om zelfmoord te plegen ofzo maar ik heb nog al een negatieve blik op de wereld.
ik heb bijvoorbeeld echt een hekel aan amerika en het kapitalistische systeem.
ik kan er niks positiefs over vinden wat het negatieve kan bedekken.
de manier hoe we met de dieren/aarde omgaan kan me echt woedend maken.
ik heb zo'n afkeer van de manier waarop de westerse wereld zich manifesteert en heel veel dingen uitbuit.
ik hoop bijvoorbeeld ook dat er in europa/amerika rellen en natuurrampen gaan komen.
niet omdat dat voor mij nou zoveel beter is maar wel het idee dat de westerse wereld eens flink hard op zijn kop krijgt.

ik wil wel positief denken over de wereld maar in vergelijking met het negatieve komt het naar mijn mening gewoon te kort.

is dit te veranderen?
wat moet ik doen om positief na te denken en het positieve vam de wereld te zien?

Als een mens in nood is, doet het soms dingen op gevoel, zeker als er geen tijd is om over na te denken.
Telkens weer blijkt ons eigen onderbewustzijn, veel meer invloed te hebben op ons dagelijks leven, dan we ons beseffen.
Als we slapen dan zorgt het onderbewustzijn voor onze dromen, maar hoe zit dat als we wakker zijn?
Heeft het invloed op alles wat we doen, of alleen maar zo af en toe?