Psychologie

Ik heb vaak het gevoel dat ik niet echt creatief ben. Ik kom ook niet echt altijd met logische en creatief ogende oplossingen als het nodig is. Die gave heb ik denk ik gewoon niet. Echter, nu ik mijn grenzen wat meer op zoek, door te leren schilderen en het tekenen weer op te pakken, en door legpuzzels te maken, is het net of ik het ook minder moeilijk vind om logisch na te denken, ook al lijkt er geen verband te zijn tussen die 2 dingen. Wie heeft dat ook en kan mij vertellen of dat komt omdat ik mijn brein meer prikkel of dat het toeval is?

Toegevoegd na 1 uur:
Even een reactie op het antwoord van Toerist: ik ben in het verleden vaak negatief beoordeeld door mijn leraar handenarbeid, waardoor ik mijn passie voor tekenen ben kwijtgeraakt. Ik vind het moeilijk om op commando te tekenen/schilderen, het moet echt vanuit mijn gevoel komen. En ja, ik vergelijk mezelf (misschien te veel) met andere mensen die ook schilderen. Ik ben nooit tevreden, ben vrij perfectionistisch, maar ik probeer wel door te gaan en me bij mijn eigen stijl te houden. Ik heb juist een extraverte persoonlijkheid naar andere mensen toe, maar in mijn gevoelsbeleving ben ik inderdaad heel gesloten...misschien komt het daarom ook niet goed tot uiting op het doek/papier?

Stel u heeft een auto die vaak niet wil starten. U gaat ermee van garage naar garage, maar niets helpt. Dan komt u bij een monteur die uw auto een tijdje in observatie neemt en uiteindelijk een diagnose stelt: "uw auto heeft last van ignitie dysfunctie". Maar uw auto wil nog steeds niet starten en er is geen oplossing. Bent u dan opgetogen of zelfs maar gerustgesteld?
Waarom kom ik dan zoveel mensen tegen die aan een ziekte lijden en die heel gelukkig zijn zodra er een etiket als zgn. diagnose op hun problematiek wordt geplakt? Een etiket dat vaak ook niet meer is dan een beschrijving van de problemen. Er verandert niets aan hun situatie. Het heeft alleen een naam gekregen.

face to face, kijkt men raar op, zo van wat wil hij van me?? lees verder extra uitleg...

Waarom stel ik deze vraag omdat men zo behulpzaam is en zoveel (uitgebreide) antwoorden op vooral psychische vragen heeft.

Stel, ik vraag aan iemand die ik tegen kom, wat hem/haar gelukkig maakt...dan krijg je toch rare antwoorden en gezichten. Stel ik deze vraag hier op GV dan krijg je de meest uiteen lopende antwoorden.

Is het omdat je iemand niet ziet en lekker raak kunt vragen?

Is het de confrontatie?