Psychologie

Om iemand beter te leren kennen heb je veel meer tijd nodig. Toch blijkt na een eerste minder goede eerste indruk dat het toch nog heel lang kan duren voordat deze wordt herzien.

Daar is toch niks mis mee!

Je moet een presentatie houden en die weken of dagen daarvoor ben je niet zenuwachtig. Je weet het zeker, dit gaat lukken! Je staat er helemaal achter, maar op het moment zelf slaan de zenuwen door en zie je van alles wat mogelijk fout kan gaan waar je daarvoor nooit aan twijfelde.

Hoe kan dit?

Hiermee bedoel ik vooral op psychologisch gebied. Waarom blijven mensen bang voor dingen die niet gaan gebeuren, ze weten dat het niet gaat gebeuren maar toch zijn ze bang dat er misschien een kans is.

Komt dat omdat ze beelden in hun hoofd halen of omdat ze erg bezorgd zijn en hoe dan ook alles eraan doen dat het niet gebeurd. Ookal zeg je tegen deze mensen het is niet logisch en je hoeft er niet bang voor te zijn.. toch blijven ze er bang voor.

Is het een soort gevoel voor deze mensen dat ze controle over iets proberen te houden omdat , dat tijdelijk uit handen door iets is geraakt?

Waarom kan het mensen zolang in hun greep houden, terwijl ze het zelf eigenlijk makkelijk kunnen stoppen?

Toegevoegd na 3 uur:
Hoe kom je er dus vanaf?

Als ik met mijn man naar het programma "homevideo's" kijk. Krijgen we allebei scheuten door ons benen. Het is eigenlijk helemaal niet leuk. Je ziet kinderen plat op hun gezicht vallen of volwassen zie je vallen van hoogtes,van schommels,of van rotsen. Of ze houden de motor niet meer waar ze opzitten. Wat dan de vreselijkse klappen opleverd. Of je ziet iemands haar in de brand staan tijdens het uitblazen van een taart. enz enz.
Het is eigenlijk helemaal niet leuk om te zien. Maar toch liggen we in een deuk. Maar de scheuten in onze benen is eigenlijk het lachwekkendst. We houden dan onze benen vast en we zitten onrustig naar onze benen te grijpen als we weer iemand een reuze smak zien maken.Hebben jullie dat ook?
En wat doet het toch in onze benen?