Psychologie

indien die ontwikkelingsgebieden gestimueleerd worden?

Mijn verstandskiezen zijn getrokken. Nu heb ik daarvoor wel ontbeten en normaal zou ik daar ook zeker een hele dag genoeg aan hebben. Maar nu ik niet kan eten, heb toch een enorme honger...
Alleen het denken eraan al.
Om maar te zwijgen van een sigaretje... Terwijl ik vaker een dag niet rook.
Hoe kan ik dat ik juist nu alles wil wat niet kan of mag.

Hoe meer je jezelf wegcijfert, hoe minder gewicht je in de schaal legt. Mensen hoeven niet om je heen en gaan dus over je heen. Je maakt jezelf tot een nul en je hebt zo weinig persoonlijkheid, dat je anderen ook niet tot steun kunt zijn.
Klopt deze redenering of kun je er gaten in schieten?

Een kennis van mij is een ongelooflijk botte boer en een behoorlijke hufter (vergeef me mijn taalgebruik) toch schrijft hij de prachtigste gedichten die zo ontzettend gevoelig zijn dat ik niet kan geloven dat hij ze schrijft. Heb wel eens geprobeerd een gesprek met hem aan te gaan om er achter te komen of zijn hufterige gedrag een facade is maar dat lukte niet echt. Volgens zijn zus is hij altijd zo geweest. Kan zo'n tegenstelling echt in 1 persoon bestaan of heb ik toch misschien gelijk dat hij zijn lieve/zorgzame/gevoelige kant onderdrukt?

Toegevoegd na 10 minuten:
En kan zo iemand, die zulke gevoeligen dingen weet te schrijven ook daarnaast echt een slecht iemand zijn?

Hoe komt het dat je, je vertrouwd bij iemand voelt in het begin van een verliefdheid en vervolgens denkt dat er dan een toekomst uit kan komen? Zo heb ik dat meerdere malen meegemaakt. Voelde me gewoon normaal bij iemand, hoopte op een toekomst samen en vervolgens ging het uit. Hoe weetje wanneer iets schijn is en wanneer niet?
En waarom voel je, je toch prettig bij een persoon bij wie je niet past?